Εργατική Πρωτομαγιά: Ημέρα Απεργίας και Μαχητικότητας!
Πληροφορίες
Γράφει ο Δημήτρης Παπακώστας
Από τη αιματοβαμμένη Πρωτομαγιά του 1886 στο Σικάγο ΗΠΑ, της εξέγερσης των εργατών για: 8 ώρες εργασία - 8 ώρες ύπνο και 8 ώρες προσωπική ζωή, πέρασαν 140 χρόνια.
Από την Πρωτομαγιά του 1936 της Θεσσαλονίκης: 90 χρόνια και από εκείνη του 1944 της Καισαριανής με τους 200 αγωνιστές, που εκτέλεσαν απάνθρωπα οι κατακτητές Ναζί: 80 Χρόνια.
Τιμή σε όλα τα θύματα και αγωνιστές.
@ “Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή” το μεγάλο δίδαγμα για όλους μας και ειδικότερα τις πιο νέες γενιές.
17 Ώρες τη μέρα στα ζώα | Ο Κώστας και το κοπάδι του
Πληροφορίες
«Άμα δεν το αγαπάς, δεν το κάνεις. Εδώ δεν έχει ευκολία».
ΕΠΠΙ-ΔΡΟΥΜΕ ΑΜΚΕ
Στον οικισμό Κόφτρα στην Ανάληψη Αιτωλοακαρνανίας, συναντήσαμε τον Κώστα, έναν από τους τελευταίους κτηνοτρόφους της περιοχής.
Από μικρό παιδί μεγάλωσε κοντά στα ζώα, συνεχίζοντας μια ζωή που πέρασε από γενιά σε γενιά. Σήμερα φροντίζει πρόβατα και γίδια, αρμέγει με τα χέρια, βγαίνει κάθε μέρα στη βοσκή και ζει μια καθημερινότητα χωρίς ωράριο, χωρίς γιορτές και χωρίς ξεκούραση.
Μέσα από τη συζήτησή μας, ο Κώστας μιλά με ειλικρίνεια για τις δυσκολίες της κτηνοτροφίας, το αυξημένο
Συγκρίνοντας εποχές - έργα και ατενίζοντας το μέλλον με πίστη!
Πληροφορίες
Γράφει ο Δημήτρης Παπακώστας
Η ολοκλήρωση του έργου ανάπλασης στον περίβολο Ιατρείου Βραγκιανών και Αγίων Νεκταρίου - Βλασίου, μέσω προγράμματος Leader με επιμέλεια Δήμου Αργιθέας - παρά τις ατέλειες, που σύντομα θα αποκατασταθούν καθότι είναι σε γνώση δημάρχου και αιρετών - ανέδειξε ένα όμορφο Τοπόσημο Αναφοράς, την «Ακρόπολη των θεσσαλικών Βραγκιανών».
@ Μιά απλή σύγκριση: πριν το έργο (πρώτη φωτογραφία) και μετά - το έτος 2025 (δεύτερη φωτογραφία)-, αποδεικνύει αναντίρρητα... του λόγου το αληθές!
@ Η προεδρία του Κοινοτάρχη Γιάννη Γ Παπαϊωάννου (6η φωτό) προωθεί δράσεις, που αναβαθμίζουν την
Σκοτώθηκε ο πατέρας μου κι έμεινα ορφανός | Συγκλονιστική ιστορία ζωής
Πληροφορίες
Η αληθινή μαρτυρία ενός ανθρώπου που έζησε τα δύσκολα χρόνια της Ελλάδας.
ΕΠΠΙ-ΔΡΟΥΜΕ ΑΜΚΕ
Στο Ραπτόπουλο Ευρυτανίας συναντήσαμε τον κύριο Δημοσθένη, έναν άνθρωπο που έζησε από παιδί τη φτώχεια, την ορφάνια, τον φόβο του πολέμου και τις πληγές μιας σκληρής εποχής στην ορεινή Ελλάδα.
Μέσα από τη συγκλονιστική του μαρτυρία, μας μιλά για τον πατέρα του που σκοτώθηκε, για τα δύσκολα παιδικά χρόνια με πείνα και στερήσεις, για τις σφαίρες και τον ανταρτοπόλεμο, για τα χρόνια που περπατούσαν ξυπόλυτοι, αλλά και για την πίστη, την οικογένεια και τη ζωή που κατάφερε να χτίσει αργότερα.
Κατσαμάκι από την 93χρονη γιαγιά Αρτεμισία | Το φαγητό της πείνας στα χωριά
Πληροφορίες
Το φαγητό που τους κρατούσε ζωντανούς στο χωριό
ΕΠΠΙ-ΔΡΟΥΜΕ ΑΜΚΕ
Στο Κερασοχώρι Ευρυτανίας συναντήσαμε την κυρά Αρτεμισία 93 ετών, η οποία μας άνοιξε το σπίτι και την καρδιά της και μας έδειξε πώς γινόταν παλιά το κατσαμάκι, γνωστό και ως μαμαλίγκα. Ένα απλό χωριάτικο φαγητό που στάθηκε στήριγμα σε δύσκολα χρόνια, τότε που η πείνα οι πόλεμοι και η φτώχεια σημάδεψαν τη ζωή των ανθρώπων στα ορεινά χωριά.
Μέσα από τη διαδικασία του μαγειρέματος, η κυρά Αρτεμίσια μάς ταξιδεύει σε μια άλλη εποχή:
Υπάρχουν στιγμές που η ευθύνη δεν αρκεί να διακηρύσσεται αλλά πρέπει να βιώνεται. Η Παγκόσμια Ημέρα της Γης δεν προσφέρεται για ευχές ούτε για επετειακές δηλώσεις. Είναι μια υπενθύμιση ευθύνης, μια σιωπηλή απαίτηση να αναμετρηθούμε με τον τρόπο που υπάρχουμε μέσα στον κόσμο.
Σε μια εποχή όπου η πρόοδος μετριέται σε ταχύτητα και κατανάλωση, ξεχάσαμε κάτι θεμελιώδες, η Γη δεν είναι ένας πόρος προς εκμετάλλευση, αλλά μια σχέση φροντίδας. Δεν είναι απλά το σκηνικό της ζωής μας. Είναι η ίδια η ζωή.
Η αλήθεια αν και απλή, συχνά την αγνοούμε. Κάθε δέντρο που κόβεται, κάθε θάλασσα που μολύνεται, κάθε ανάσα που βαραίνει από ρύπους, δεν είναι ένα «περιβαλλοντικό ζήτημα». Είναι μια ρωγμή στον πολιτισμό μας.
Ο εναλλακτικός δρόμος από Κριτσάρι προς Ανθηρό έπρεπε να είχε γίνει προ ετών...
Πληροφορίες
Γράφει ο Δημήτρης Παπακώστας
Η αφωνία που παρατηρείται από Αιρετούς ΔΣ Αργιθέας και Συλλόγους Αργιθεατών σχετικά με τον πολυήμερο οδικό αποκλεισμό της έδρας του ΟΤΑ, προκαλεί την κοινή γνώμη και οξύνει την ανησυχία πατριωτών δημοτών.
Μόνος ο Δήμαρχος κάνει εναγώνιες εκκλήσεις - δηλώσεις για στήριξη από Κυβέρνηση - Βουλευτές και Περιφ Αρχή Θεσσαλίας.
Χωρίς όμως πρακτικό αποτέλεσμα εδώ και πάνω από τρεις (3) βδομάδες.
Όλα τα σπίτια ήταν γεμάτα… σήμερα δεν υπάρχει κανείς | Η κυρά Φανή, 96 ετών
Πληροφορίες
Η 96χρονη κυρά Φανή θυμάται πόλεμο, φτώχεια και ένα χωριό γεμάτο ζωή
ΕΠΠΙ-ΔΡΟΥΜΕ ΑΜΚΕ
Στο ορεινό Αφράτο Αιτωλοακαρνανίας συναντήσαμε την κυρά Φανή, 96 ετών, μια γυναίκα που έζησε τα δύσκολα χρόνια του πολέμου, της φτώχειας και της σκληρής ζωής στο χωριό.
Μέσα από τη συγκλονιστική μαρτυρία της, θυμάται το Αφράτο όπως ήταν παλιά: γεμάτο σπίτια, κόσμο, παιδιά, αγάπη και ζωή. Μιλά για τον πόλεμο, τη στέρηση, τις δουλειές στα χωράφια, το νερό από τα πηγάδια, τα φαγητά της εποχής, τον γάμο της, την οικογένεια και τη μεγάλη αλλαγή που είδε να συμβαίνει στα χωριά μας.
Από τη αιματοβαμμένη Πρωτομαγιά του 1886 στο Σικάγο ΗΠΑ, της εξέγερσης των εργατών για: 8 ώρες εργασία - 8 ώρες ύπνο και 8 ώρες προσωπική ζωή, πέρασαν 140 χρόνια.
Στον οικισμό Κόφτρα στην Ανάληψη Αιτωλοακαρνανίας, συναντήσαμε τον Κώστα, έναν από τους τελευταίους κτηνοτρόφους της περιοχής.
Στο Ραπτόπουλο Ευρυτανίας συναντήσαμε τον κύριο Δημοσθένη, έναν άνθρωπο που έζησε από παιδί τη φτώχεια, την ορφάνια, τον φόβο του πολέμου και τις πληγές μιας σκληρής εποχής στην ορεινή Ελλάδα.
Στο Κερασοχώρι Ευρυτανίας συναντήσαμε την κυρά Αρτεμισία 93 ετών, η οποία μας άνοιξε το σπίτι και την καρδιά της και μας έδειξε πώς γινόταν παλιά το κατσαμάκι, γνωστό και ως μαμαλίγκα. Ένα απλό χωριάτικο φαγητό που στάθηκε στήριγμα σε δύσκολα χρόνια, τότε που η πείνα οι πόλεμοι και η φτώχεια σημάδεψαν τη ζωή των ανθρώπων στα ορεινά χωριά.
Υπάρχουν στιγμές που η ευθύνη δεν αρκεί να διακηρύσσεται αλλά πρέπει να βιώνεται. Η Παγκόσμια Ημέρα της Γης δεν προσφέρεται για ευχές ούτε για επετειακές δηλώσεις. Είναι μια υπενθύμιση ευθύνης, μια σιωπηλή απαίτηση να αναμετρηθούμε με τον τρόπο που υπάρχουμε μέσα στον κόσμο.
Στο ορεινό Αφράτο Αιτωλοακαρνανίας συναντήσαμε την κυρά Φανή, 96 ετών, μια γυναίκα που έζησε τα δύσκολα χρόνια του πολέμου, της φτώχειας και της σκληρής ζωής στο χωριό.
