Εκτύπωση

Γράφει η Σωτηρία Τσέλιου - Παππά

02 Tseliou Pappa Sotiria Στο δρόμο μας προς τον Τύμπανο με κυρίευσε μια νοσταλγία και πλημμύρισα αναμνήσεις από την παιδική ζωή μου στο χωριό αλλά και τις αφηγήσεις της μάνας για αυτό το βουνό το τόσο όμορφο και τόσο επικίνδυνο ιδιαίτερα τον χειμώνα που το χιόνι σκέπαζε το στενό μονοπάτι των διαβατών, έκρυβε τους γκρεμούς και λείαινε τα βράχια.

 Πολλές φορές η μάνα ζαλικωμένη με βαρύ φορτίο έπρεπε να το περάσει μπουσουλώντας κόντρα στις χιονοθύελλες που την τύφλωναν για να μην κουτρουβαλήσει στους γκρεμούς.

 Σέρνονταν ψηλαφητά στο μονοπάτι για να μη καταλήξει σε καμιά χαράδρα.

 Άβολος ο τόπος εκείνα τα άβολα χρόνια για τους κατοίκους των χωριών που ανέβαιναν και κατέβαιναν τον

Τύμπανο με τα πόδια και κανείς δεν πρόσεχε την ομορφιά του βουνού αυτού που υψωνόταν αγέρωχο ψηλά πάνω από τα έλατα και που μόνο οι αετοί μπορούσαν να πετάξουν πιο πάνω από τη γαλάζια του κορυφή.

 Και ενώ εκείνοι το διάβαιναν παράλληλα με το χρόνο τώρα πια το βουνό έχει υποστεί μια κάθετη υποβάθμιση. Οι πλαγιές του γέμισαν χαρακιές και επίπεδες απλωσιές στους κόρφους τους και η γαλάζια κορυφή του χάθηκε κάτω από τόνους τσιμέντου και τις τουρμπίνες που θα βρυχώνται καθώς θα παγιδεύουν τον άνεμο και θα τρομάζουν και αυτόν ακόμα τον αετό.

Σωτηρία Αύγουστος 2022

 

Gia koinonika diktia
Θα μας βρείτε και στα κοινωνικά δίκτυα:
 
01 Masthead
 
02 Twitter 2
 
03 F B
 
04 Youtube   05 flickr