s70 smart

Koumpouriana

16 - 09 - 2019
Καταφύλλι
Σύλλογοι
Είσοδος μελών
Συνδεδεμένοι χρήστες

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 353 επισκέπτες και κανένα μέλος

Παραπομπές
Ενημέρωση - ψυχαγωγία

Ela na paiksoume

Άρθρο του Γιάννη Κ. Θέου

02 Pinakas Τι διαφορετικό συμβαίνει στην Αργιθέα; Ορθότερα: Τι διαφορετικό θα μπορούσε να συμβεί στην Αργιθέα στον δρόμο για την 1η εκλογική διαδικασία «Κλεισθένειας» λογικής, την 3η ως «ενιαίου» χώρου, την 6η ως τριπολικού;

 Στρέφοντας σπανίως το βλέμμα προς το δάσος, παραβλέπουμε τα εξής: Οι 12.876 εγγεγραμμένοι των τριών καποδιστριακών διαμερισμάτων το 1998, απόμειναν 8.157 το 2014 (μείωση 36,6%)∙ ομοίως, από τους 6.209 των αθροιστικά ψηφισάντων στα τρία διαμερίσματα, καταλήξαμε στους 3.279 (μείωση 47,2%). Πλάι στους λιγότερους, η σταδιακή μείωση των έντυπων περιοδικών
εκδόσεων, η μη ενεργοποίηση -προβλεπόμενων έστω- οργάνων κοινωνικής διαβούλευσης (Κοινοτικών συνελεύσεων, Δημοτικής Επιτροπής Διαβούλευσης), η απογοητευτική συχνότητα, οργάνωση και συμμετοχικότητα των Παναργιθεάτικων Συνεδρίων, συνδεόμενα όλα με την εμφανή συρρίκνωση του όγκου και της ποιότητας του δημόσιου πολιτικού λόγου. Ενός λόγου ήδη διαφορετικού υπό την δεδομένη πλέον κυριαρχία της σφαίρας του διαδικτύου. Μιας κυριαρχίας όχι απαραίτητα αρνητικής αν δεν συνοδευόταν ταυτόχρονα από την ανοχή -αν όχι την αποθέωση- του αφοριστικού λόγου, των ανέξοδων φιλοφρονήσεων, της μηδενιστικής λογικής, συλλήβδην, απέναντι σε πρόσωπα και γεγονότα με γνώμονα «αυτόφωτους» διαχωρισμούς.

 Τι προκάλεσε, αλήθεια, μια εικόνα τόσο δυσοίωνη, γιατί αυτή ερμηνεύεται γνήσια ως αποστροφή παρά ως αδιαφορία και γιατί η επίκαιρη πεποίθηση μιας μερίδας ότι είναι εύκολα αντιστρέψιμη φαντάζει τόσο ανεδαφική;

 Κάτι παραπάνω από είκοσι χρόνια πυκνού αυτοδιοικητικού πειραματισμού και πριν τις εύκολες εκτιμήσεις ας μην παραγνωρίζουμε τούτο: Μεταξύ των ειλικρινών προθέσεων των δύο πλέον πρόσφατων μεταρρυθμίσεων, επιβίωσε κάτι που για ένα αριθμό δήμων, κυρίως μικρών ορεινών και νησιωτικών, αποδείχτηκε πηγή ποικίλων δεινών. Η διαδοχική υιοθέτηση της Καποδιστριακής δημοτικής ενότητας ως δομικής αυτοδιοικητικής μονάδας, λειτουργεί και στον τόπο μας ως τέτοια.

 Οι τρεις υφιστάμενες δημοτικές ενότητες είτε ως ανεξάρτητοι δήμοι είτε ως αυτόνομες μονάδες υπό την ομπρέλα ενιαίας αρχής, ευνόησαν και συνεχίζουν να ευνοούν την ενίσχυση των εντυπώσεων ετερότητας, την τοπικιστική περιχαράκωση άυλων και ανθρώπινων πόρων, δυσχεραίνοντας δραματικά την χάραξη αυθεντικά κοινής πολιτισμικής, περιβαλλοντικής και εν γένει αναπτυξιακής στρατηγικής, εδραιώνοντας αυτό που προσδιορίστηκε ως τριπολικότητα. Μια έννοια επιεικώς ασύμβατη με τα πραγματικά δημογραφικά δεδομένα, την ανθρωπογεωγραφία και την ιστορία της περιοχής και την ίδια στιγμή τόσο συμβατή στο μυαλό όσων εξυπηρέτησε πριν είκοσι περίπου χρόνια η τριχοτόμηση αυτή, λειτουργώντας με γνώμονα την εμβέλεια της πολιτικής τους επιρροής ή χαριτολογώντας με «στρατηγική του πόλου».

 Το αυτοδιοικητικό εγχείρημα του ενιαίου Αργιθεάτικου χώρου βασίστηκε σε αυτή την δομική διοικητική παραποίηση της φυσιογνωμίας του. Ομολογουμένως και δεδομένων των συνθηκών, ένα τρανό και ιστορικό επίτευγμα το οποίο ως επιδίωξη και ως αποτέλεσμα, δεν κατάφερε έως σήμερα να δώσει πειστικές απαντήσεις για τον χαρακτήρα του ως μοντέλο διαχείρισης του τριπολικού κατεστημένου με την μορφή που οι ιθύνοντες φρόντισαν να κληροδοτήσουν τη νέα Καλλικρατική δομή. Στο βαθμό δε που η δομή αυτή περιόρισε παγιωμένες ενδο-διαμερισματικές σχέσεις συνδιαλλαγής, η ενιαία Αργιθέα, τότε και σήμερα παραμένει στη συνείδηση μεγάλου τμήματος των Αργιθεατών όχι ως σκοπός, έστω εν μέρει ιδεαλιστικός, αλλά ως κενός συμβολισμός, λειτουργώντας σαφώς από-συσπειρωτικά στην ποσοτική δυναμική των εκλογικών μεγεθών και υπονομευτικά απέναντι στην ίδια της την ύπαρξη.

 Στο εν πολλοίς ρητορικό ερώτημα, αν τούτη η στρεβλωμένη «ενιαία», ευνόησε έστω την ανάπτυξη πολιτικού προσωπικού διαφορετικού βεληνεκούς, η απάντηση είναι λιγότερο σύνθετη και μάλλον αρκετά αφοπλιστική. Μια προσεκτική ανάλυση της σύνθεσης των δημοτικών συμβουλίων των τελευταίων 20 ετών, αποκαλύπτει πως σχεδόν το 80% των εκλεγμένων δημοτικών συμβούλων και της πρώτης σειράς των επιλαχόντων -«πολικής» κυρίως καταγωγής-, καταφέρνει κατά άμεσο ή έμμεσο τρόπο (μέσω απογόνων, συζυγίας, συγγενείας, χρισμάτων, κτλ.) να αναπαράγεται μεθοδικά στο προσκηνιακό και το παρασκηνιακό γίγνεσθαι του τόπου. Ενδεικτικότερες της καθαυτής διαπίστωσης, αποτελούν ασφαλώς οι συνθήκες και ο τρόπος της μεθόδευσης αυτής, το πώς συνδυαστικά εμπλέκονται όλα με την συνέχιση της κακοδαιμονίας που γίνεται μονίμως αντικείμενο επίκλησης αμφότερων των σχηματισμών.

 Καθώς έως σήμερα, οι επικεφαλής, δεν στοχεύουν παρά σε όψιμες πλειοψηφίες και εν είδει παρατάξεων κυριαρχούν συγκυριακού τύπου σχήματα, ρευστά έως την πόρτα του Πρωτοδικείου, η πολιτική επιβίωση της εν λόγω μερίδας αποκτά για τους παραταξιακούς «σχεδιαστές» χαρακτήρα αυτό-εκπληρούμενης επιβολής, ενίοτε και εκβιασμού. Εδώ εντοπίζεται ίσως η πιο καθοριστική πτυχή της ακολουθίας. Στο πλαίσιο των ακραίων συνθηκών στις οποίες οδηγεί αναπόφευκτα η ρευστότητα αυτή, η άκριτη αποδοχή τους ως θεμέλιων λίθων, οδηγεί στην ευόδωση κακώς εννοούμενων τακτικισμών, έσχατη κατάληξη των οποίων είναι η επιβολή συνυποψηφίων, ουσιαστικά δε μέσω αυτής, της κυρίαρχης μάζας των εκλεγομένων!

 Ίσως αναμενόμενος, εξίσου όμως σοβαρός, υπό τις συνθήκες αυτές, καθίσταται επίσης ο τρόπος που οι «αρχιτέκτονες» του προκαθορισμένου παρόντος, φροντίζουν να ελίσσονται, δρομολογώντας πλην της επιβίωσής τους την ίδια την υποθήκευση του μέλλοντος. Σε ένα εντέχνως «στημένο» πολιτικό περιβάλλον όπου η επιβαλλόμενη -όπως περιγράφηκε- παρουσία παραφράζεται ως ενεργή συμμετοχή, η απραξία, η υποτυπώδης, ακόμα και η μη χρηστή διεκπεραίωση, ως εμπειρία, τούτη η μερίδα η οποία φαίνεται να βγάζει «μαχαίρια» στα καθημερινά, παρουσιάζεται πρόθυμη και ικανή να λειτουργεί υπερβατικά και ανεξαρτήτως παράταξης στα μεγάλα και σημαντικά, αποδεικνύοντας περίτρανα ότι είναι πλασμένη ουσιαστικά από την ίδια μαγιά. Αυτή που ακριβώς χρειάζεται για να ξεπουληθούν στο διηνεκές τα εναπομείναντα «όπλα» της Αργιθέας μέσω αποφάσεων σταλινικής πλειοψηφίας και γκεμπελικού τύπου αιτιολογήσεις. Αρκεί, συνεπώς, λίγη «Δι@ύγεια» για να κατανοήσει κανείς το περικείμενο τέτοιων συμπράξεων, το πόσο μειοψηφεί η συνέπεια λόγων σε αυτόν τον τόπο, κυρίως όμως ποιοι καθίστανται τα πραγματικά ιστορικά υποκείμενα «παρά-χάραξης» της πορείας του και κατά πόσο υφίστανται τελικά οι «πλειοψηφίες» των Αργιθεατών τις οποίες κόπτονται να αποδείξουν ότι αντιπροσωπεύουν.

 Τι άλλο, πλην των παραπάνω, άφησε ο «Καλλικράτης» δέκα σχεδόν χρόνια πριν; Εξαιρώντας μια φουρνιά ετερο-διαμερισματικών γαμπρών και νυφών οι οποίοι στην πλειονότητά τους αναδείχτηκαν, πολιτεύτηκαν και συνεχίζουν να το κάνουν στηριζόμενοι κατά τεκμήριο μόνο στην ιδιότητά τους αυτή, δημόσιους υπαλλήλους-διεκδικητές μετάθεσης παρά ουσιαστικής αλλαγής, απέμεινε η πρόβλεψη για υποψήφιες γένους θηλυκού, από τα συγκριτικά πλεονεκτήματα των οποίων θα μπορούσε βάσιμα να περιμένει αρκετά ο τόπος. Και αυτές όμως αντιμετωπίστηκαν μάλλον ως ποσοστιαία «επιβολή» ελέω των τελευταίων εκλογικών συστημάτων δεδομένου πως η μετεκλογική μοίρα επιφυλάσσει κατά κανόνα μηδαμινή έως υποτετραπλάσια εκπροσώπηση (5-10%). Στο καθαυτό εκλογικό πεδίο, τέλος, η θεσμοθέτηση της ετερο-διαμερισματικής ψήφου, αποτέλεσε κυριολεκτικά την πεμπτουσία «ανωτέρου» επιπέδου τακτικισμών για τους οποίους έγινε ήδη λόγος.

 Θα ήταν παράτολμη λοιπόν, υπό αυτό το πρίσμα, μια απόλυτη πρόβλεψη για το ποιόν και την συμπεριφορά του εναπομείναντος εκλογικού σώματος; Πιθανότατα ναι. Κυρίως γιατί δεν είναι δυνατό να προσδιοριστεί αν, τι μέρος και σε ποιο βαθμό, εμπλέκεται συνειδητά στον φαύλο, αυτοτροφοδοτούμενο κύκλο της μεθοδευμένης απαξίωσης, της ποσοτικής και ποιοτικής συρρίκνωσης των δεικτών και των κάθε λογής στρεβλώσεων. Παρά ταύτα, είναι γεγονός, ότι ένα συντριπτικά μεγάλο μέρος των εναπομείναντων, φαίνεται να πείθεται από το εκατέρωθεν αξιοποιούμενο «γνωριζόμαστε όλοι», χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα διπλά στάνταρντ για την αποτίμηση προσώπων στην κάλπη. Αποτίμηση όχι επί αρχών και αξιών που επικαλούνται ένθερμα οι περισσότεροι σε θεωρητικές συζητήσεις ως λύση των χρόνιων προβλημάτων του τόπου αλλά με κριτήριο το θυμικό, το οικογενειακό, το τοπικό, θεωρώντας μάλλον μη αυτονόητη την υποχρέωση έγκαιρης, επαρκούς, ειλικρινούς και κυρίως γραπτής παρουσίασης και τεκμηρίωσης του ιδεολογικού στίγματος, των εφαλτηρίων, των προθέσεων και των στρατηγικών επιλογών κάθε δυνάμει μετόχου της πολιτικής και κοινωνικής σφαίρας του τόπου. Επίδοξοι μνηστήρες, συντεταγμένοι με πεποιθήσεις αυτοδίκαιης κληρονόμησης έμμισθων θώκων, καιρό τώρα, φαίνεται σκόπιμα να αλληθωρίζουν από όλα αυτά, αφήνοντας κάποιους συνεπαρμένους από τον αγωνιστικό οίστρο δημοσίευσης διαδοχικών διαψεύσεων, άλλους προβληματισμένους από την διαπίστωση πως τελικά «δεν γνωριζόμαστε», ούτε τόσο καλά ούτε όλοι και τον πρόεδρο του Εδεσσαϊκού βαθειά θλιμμένο συνειδητοποιώντας ότι χάνει τα πρωτεία της μνημειακής πλην άδολης ασάφειάς του.

 Μας αρέσει ή όχι, η σημερινή κατάσταση της Αργιθέας είναι αντίκτυπο σωρευμένων «εμπειριών» και της μετουσίωσης τους σε εκλογικές αντιλήψεις και πρακτικές. Αφενός των «έμπειρων», της ασυντόνιστης -προ Καλλικράτη- ή της συντονισμένης πλέον δράσης τους και των όσων φροντίζουν με τους σχεδιασμούς τους να τους διασφαλίζουν, άκριτα, κεντροβαρή ρόλο στην επόμενη μέρα του τόπου. Αφετέρου, της σταδιακής ηθικολογικής κάθαρσης νομικά ανεκτών εκλογικών πρακτικών που για τα μεγέθη του τόπου κατέληξαν να λειτουργούν ως μέσα εξαχρείωσης και αποπροσανατολισμού των εκλογέων. Τέλος, του υποκριτικού διαχωρισμού δημόσιου και ιδιωτικού στο ζύγι των επιλογών μας και της σχιζοφρενικής ανοχής προκαταβολικών ή εκ των υστέρων αλλοιώσεων, συγκαλύψεων, αυτοπροσδιορισμών και ετεροπροσδιορισμών της ύλης των υποψηφίων που αυταπατούν συνειδητά την ανάγκη μας να πιστέψουμε ότι έρχεται το διαφορετικό γνωρίζοντας πως στην ουσία τα ίδια υλικά έχουμε πάνω στο τραπέζι.

Απαντώντας στο προλογικό ερώτημα. Μείναμε λίγοι. Και ενώ το εντόπιο εκλογικό γίγνεσθαι μετέπεσε σχεδόν στο επίπεδο του προσωπικού, αντιστρόφως ανάλογη είναι η αίσθηση της υπέρμετρης ενίσχυσης της ανειλικρίνειας, της ένθεν κι ένθεν αοριστίας, του τυχοδιωκτισμού. Στον τόπο όπου ο συντονισμένος -για άλλους αναπόφευκτος- εκφυλισμός και η απαξίωση του θεσμικού και τελολογικού χαρακτήρα των διαδικασιών απέτρεψε μέχρι σήμερα οποιονδήποτε ικανό να εκφραστεί και να πράξει καινοτομικά πλην της θεωρητικής σφαίρας, οι εκκωφαντικά κενές διαπιστεύσεις ορισμένων, εκλαμβάνονται περισσότερο ως αποχρώσες ενδείξεις ιδιοτέλειας. Η απόλυτη κυριαρχία του προσωπείου -ίσως το μοναδικό νέο της φετινής προεκλογικής περιόδου- δεν δικαιολογεί ούτε μεσσιανισμούς, ούτε πίστη σε ελπιδοφόρο μέλλον, υπ’ αυτή λοιπόν την έννοια δεν υπάρχει κάτι που να εκλαμβάνεται ως διαφορετικό.

 Δυστυχώς, από την πραγματιστική κατανόηση στην σιωπηρή αποδοχή των φαινομένων που περιγράφηκαν μεσολαβεί μονάχα ένας μπλε σταυρός. Ένας μικρός σταυρός που ισοδυναμεί με νομιμοποίηση και ταυτίζεται θα’ λεγε κανείς με τον μεγάλο σταυρό που κουβαλάει ο τόπος. Ευτυχώς στην Αργιθέα δεν υπάρχει η ίδια θεσμική κυρίως δε η ουσιαστική απόσταση ψηφοφόρου-πολιτευτή. Ευτυχώς, «το δάχτυλο» δεν χωράει όχι 3.000 αλλά ούτε έναν από μας που σε λίγες μέρες θα χρειαστεί να καταφύγουμε για να ξανακρυφτούμε. Ασχέτως που ενδέχεται να ποδοπατηθούμε πάλι για μια θέση πίσω του…

Γιάννης Κ. Θέος

Αθήνα, 12/05/2019

Ο καιρός στο Καταφύλλι

01 Faslis Xristos

Σελίδες μελών
Πρωτοσέλιδα
Δι@ύγεια - Δήμος Αργιθέας
Δήμος Αργιθέας
Εθνικές εκλογές Ιουλίου 2019
Αυτοδιοικητικές εκλογές 2019
Εκλογές Σεπτ. 2015
Εκλογές 2014
Εκλογές 2012
Τελευταία άρθρα