Εικόνες των Βραγκιανών από τον δικηγόρο Παναγιώτη Κων. Παπαχρήστο, σε σημείωμά του προς τον Δημήτρη Παπακώστα.
«Αγαπητέ Δημήτρη, αύριο ανεβαίνω με το καλό στο χωριό μας. Σου γράφω λίγα από τις εντυπώσεις που αποκόμισα μετά τόσα χρόνια από τα Βραγκιανά...
Στις 23 Ιουλίου επέστρεφα από Ιωάννινα, όπου είχα μεταβεί για διάφορες, επαγγελματικές, υποχρεώσεις μου. Εδώ και καιρό, είχα αποφασίσει να συνδυάσω το ταξίδι αυτό με επίσκεψη στο χωριό της καταγωγής μας, τα Βραγκιανά Καρδίτσας.
Είχα να το επισκεφθώ από το 2008 και να διανυκτερεύσω από το μακρινό 1992.
Πήρα τον δρόμο μέσω Άρτας και κατόπιν Τετραφυλλίας. Προσεγγίζοντας τον Αχελώο, αντίκρισα μετά τόσα χρόνια τον επιβλητικό όγκο των αθάνατων Αγράφων.
Διέσχισα τον Αχελώο από τη γέφυρα του Κοράκου, σημείο αναφοράς των κατοίκων και των ταξιδιωτών των Αγράφων. Για εμένα η τοποθεσία αυτή σήμαινε και το σημείο της αντίστροφης μέτρησης για την άφιξη στα Βραγκιανά μετά από πολύωρα, κοπιώδη ταξίδια.
Δέος με κατέλαβε, όταν ανηφόρισα σιγά-σιγά. Ο όγκος, η κλίση και το ύψος των πρανών τρομάζουν τον άπειρο ταξιδιώτη. Δεν βιαζόμουν, πλέον.
Απολάμβανα τη θέα σε κάθε στροφή του δρόμου και ολοένα πήγαινα πιο αργά.
Σταμάτησα στην στροφή του Κοιμητηρίου του Άη Γιώργη. Με κατέλαβε μεγάλη συγκίνηση για τους προγόνους μας, οι οποίοι κείτονται στο κοιμητήριο με την εκπληκτική θέα προς τον Αχελώο. Ήσυχο, απόκοσμο, μεταξύ του χωριού και του Αχελώου, λιτό, δεμένο με το περιβάλλον, ένα με αυτό.
Συνέχισα και έφτασα στο περήφανο χωριό, το οποίο κρέμεται στην αριστερή πλευρά του ρέματος. Ήταν νωρίς το απόγευμα και το γύρισα με τα πόδια. Λιγόστευσε ο κόσμος. Οι περισσότερες κατοικίες παραμένουν όπως τις θυμάμαι. Συνάντησα συγχωριανούς και συγγενείς. Κάποιων θυμόμουν τα πρόσωπα. 27 χρόνια μετά, διαπίστωσα, ότι το πολυτιμότερο κεφάλαιο του χωριού μας είναι το ανθρώπινο και η μνήμη του.
Κανείς εκ των συγχωριανών δεν θυμόταν το πρόσωπό μου. Σαν άρθρωσα, όμως, το ονοματεπώνυμο και την καταγωγή μου, αυτοστιγμεί ήμουν ο συγγενής, ο οικείος, ο συγχωριανός. Ξεκίνησαν οι παλιές ιστορίες, για τις συγγένειες, τις φιλίες, τις μεγάλες οικογένειες, ξεδιπλώνονταν οι αναμνήσεις.
Έφτασε το βράδυ, επισκέφθηκα το εσωτερικό του Άη Δημήτρη, άναψα κερί. Με κατέκλυσαν εικόνες της εκκλησίας, της γιαγιάς μου Βασιλικής...
Φαντάζεσαι τη χαρά μου, όταν διαπίστωσα την άριστη κατάσταση, στην οποία ευρίσκεται σήμερα.
Πριν αποσυρθώ στον τοπικό ξενώνα, κάθισα στη ψησταριά δίπλα στην πλατεία.
Μπορεί να ήταν η ιδέα μου, αλλά μου φάνηκε το χωριό απαράλλακτο, ακίνητο μέσα στο χρόνο.
Την επομένη επισκέφθηκα το πατρικό μας σπίτι στα Παπαχρηστέικα, λίγο έξω από το χωριό. Ένα μέτρο τοίχος από πέτρα, με αρμό από ασβέστη, κτισμένο από τη δεκαετία του 1930 περίπου. Σωστό φρούριο! Ακατοίκητο από το 1993 και παραμένει στέρεο, στη θέση του. Χορτάριασαν οι αυλές του, τα μονοπάτια χάλασαν. Αυτό παραμένει με πείσμα, αγκιστρωμένο στην πλαγιά.
Κατόπιν κατευθύνθηκα στα Ρόγκια, για να επισκεφθώ τα Πολυζέικα. Άλλοι ξώμαχοι εκεί.
Νωρίς το μεσημέρι, πάλι στη ψησταριά και τα καφενεία, κι άλλοι χωριανοί, κι άλλοι συγγενείς, κι άλλες ιστορίες.
Θα σταθώ σε μια κουβέντα μόνο, του Νίκου Στάθη, του πρώην δικαστικού γραμματέα, ογδόντα έξι χρονών σήμερα: Το χωριό μας δεν έχει καλύτερους ή χειρότερους ανθρώπους από τα άλλα μέρη της Ελλάδας. Είμαστε, όμως, μια οικογένεια. Η οικογένεια αυτή παραμένει ανοικτή και καλοδέχεται τα μέλη της, ακόμη και 27 χρόνια μετά...
Τα παιδιά μου έλκουν την καταγωγή τους από τα Άγραφα, τη Καλαμάτα, το Νεστόριο και την Κωνσταντινούπολη. Παράδοξο, αλλά αν τα ρωτήσεις (αύριο με το καλό θα αντικρίσουν για πρώτη φορά τα Βραγκιανά), θα σου πουν ότι είναι από τα Άγραφα!!!
Καλή αντάμωση!!!
Παναγιώτης Κων Παπαχρήστος - Δικηγόρος Αθήνας
(Εγγονός Λάμπρου και Βασιλικής)»
