Γράφει ο Κωνσταντίνος Χαραμής,
εκπαιδευτικός
Να ΄μουν αηδόνι στ΄ Άγραφα, τρυγόνα στο Τροβάτο,
να ΄μουνα πετροπέρδικα στα πλάγια του Πετρίλου.
Να αγνάντευα, ν΄ ακούρμαινα*, μες την Οξυά στη ράχη,
πώς πολεμάν τα αδέρφια μας . . . . . . . (ΔΗΜΟΤΙΚΟ)..
Εκείνος ο οχτάχρονος για τη Λευτεριά πόλεμος με τις θυσίες, τις μεγάλες του δοξασμένες ώρες, αλλά και με τις εμφύλιες συγκρούσεις, τις προδοσίες και τις καταφρόνιες, στάθηκε μια δοκιμασία της φυλής μας, ένα καμίνι που μέσα του φυσομάναγαν τη φωτιά τους κι ο Θεός και ο διάολος και από εκεί ξεπήδησε η Νέα Ελλάδα, που λαμπύριζε σαν το χυτό ατσάλι.
Όταν - επιτέλους- καταφέραμε να φτιάξουμε κράτος, η οριογραμμή Αμβρακικού - Παγασητικού που χώριζε τα ελληνικά τα μέρη απ΄ τα «τούρκικα», περνούσε απ τις αγραφιώτικες κορυφογραμμές αφήνοντας στο Δοβλέτι μεγάλο μέρος των Αγράφων που χύσανε ποτάμι το αίμα στον αγώνα. Το Πετρίλο - κεφαλοχώρι του τόπου - κόπηκε για λίγες εκατοντάδες μέτρα στα μέρη της Τουρκιάς.
Οι κάτοικοί του παρατήσανε τα σπίτια τους και φτιάξανε καλύβες στις απέναντι πλαγιές - απ την άλλη μεριά των συνόρων, στο ελληνικό - για ν΄ ανασαίνουν λεύτερο αέρα καθώς το ‘χανε συνήθειο, αιώνες τώρα. Τα Άγραφα που μείνανε σκλαβωμένα συνέχισαν να κρατάνε ψηλά και ν΄ανεμίζουν το επαναστατικό μπαϊράκι με συνεχείς εξεγέρσεις - σπουδαιότερες εκείνες του 1854 και 1877 - ώσπου το 1881, με την προσάρτηση της Θεσσαλίας, λευτερωθήκανε.
*Ακουρμαίνομαι: Ακούω - ή προσπαθώ να ακούσω - κάτι από μακριά, με ιδιαίτερη προσοχή.
Υ.Γ.: Ακούστε το καταπληκτικό αγραφιώτικο ιστορικό τραγούδι της τάβλας απ΄ τον Στέργιο Βλαχογιάννη, γέννημα και θρέμμα του Πετρίλου. Θα νιώσετε το μεγαλείο και τον πατριωτικό παλμό της γνήσιας λαϊκής δημιουργίας και θα απολαύσετε μιαν ανεπανάληπτη φωνή που όμοιά της δεν υπάρχει.
|
Θα μας βρείτε και στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης:
|
||||||
|
|
 |
|
 |
|
 |
|
