Γράφει ο Νίκος Γραμμένος
Πότε άρχισε δεν γνωρίζουμε. Αυτό που ξέρουμε είναι πότε σταμάτησε!
Αρχές της δεκαετίας του 1950.
Δυο λόγια, για το ποιά πτυχή της...επανάστασης μιλάμε. Όλοι οι πιο παλιοί, γνωρίζουμε τι ήταν η ασβεσταριά. Ας ξαναθυμηθούμε λίγο οι παλιότεροι κι ας μάθουν και οι νεότεροι.
Ο άκαγος αυτός ασβέστης μεταφερόταν στο χωριό με φορτηγό από το πιο κοντινό εμπορικό κέντρο της περιοχής, το Μουζάκι.
Σκέφτηκε κανείς όμως πως εξασφάλιζαν τον ασβέστη πριν γίνει ο αυτοκινητόδρομος για το Ανθηρό!
Θα μετέφεραν ασβέστη απ' το Μουζάκι; Εδώ με δυσκολία μετέφεραν άλλα είδη πρώτης ανάγκης!!!
Και όμως στο Ανθηρό έχουμε την παρασκευή άκαγου (ακατέργαστου) ασβέστη από πολύ παλιά. Δεν γνωρίζω από πότε. Πάντως η τελευταία παρασκευή ασβέστη στο Ανθηρό έγινε αρχές δεκαετίας του 1950.
Που ήταν το εργαστήριο και ποια σε συντομία η διαδικασία!
Το τελευταίο εργαστήριο ήταν λίγα μέτρα πιο κάτω από το στενό στην τοποθεσία Ξυλογιόφυρο απέναντι απ' τον Βίραγκα.
Ποιά ήταν η διαδικασία παρασκευής ασβέστη;
Καταρχάς έπρεπε να γίνει προετοιμασία απ' τον χειμώνα, να κοπούν ξερά και χοντρά ξύλα, κυρίως πουρναριών για να κρατούν δυνατή φωτιά.
Η περιοχή από το Λιβάδι μέχρι την Τρύπα και Αγροκερασιά εξουσιάζονταν από τον Φώτη Ράτσικα. Οι ενδιαφερόμενοι τον παρακαλούσαν να τους αφήσει να κόψουν κανένα πουρνάρι χλωρό ή ξερό, αν υπήρχε. Έτσι μάζευαν πρώτα τα ξύλα.
Στη συνέχεια, το καλοκαίρι που είχε καλό καιρό και για να μην βρέχει, έφτιαχναν πρώτα έναν θολωτό τοίχο και στο μέσο μια τρύπα, που έπρεπε να είναι ανοικτή, ακόμη και μετά τις πέτρες που έβαζαν με τέχνη από πάνω. Με τις πέτρες που έπαιρναν απ τον διπλανό χαλιά έφτιαχναν έναν μεγάλο θολωτό σωρό. Οι πέτρες αυτές ήταν κατάλληλες, για να γίνουν ασβέστης. Φυσικά δεν μπορούν να γίνουν ασβέστης όλων των ειδών οι πέτρες.
Στη συνέχεια έβαζαν φωτιά μέσα στο θολωτό χώρο με δυνατά κούτσουρα και έπρεπε να μην σβήσει για τρία μερόνυχτα. Έτσι υπήρχαν βάρδιες, που καθόταν όλες τις ώρες για να μην σβήσει καθόλου η φωτιά. Γι αυτό η δουλειά αυτή γινόταν ομαδικά, για να υπάρχουν αρκετά άτομα να βοηθήσουν.
Οι πέτρες αυτές μετά το συνεχές κάψιμό τους γινόταν ακατέργαστος ασβέστης.
Η τελευταία ενεργή ασβεσταριά, όπως μολόγαγε ο πατέρας μου, έγινε ομαδικά από τις οικογένειες Γραμμεναίων, Τασουλαίων-Κωστούλα Γώγου, οικογένειες Αχιλλέα Μπαλατσούκα και Τάσου Θεοδωράκη.
Το σημείο αυτό σήμερα ονομάζεται ΑΣΒΕΣΤΑΡΙΑ
Ιανουάριος 2021
Νίκος Γραμμένος
 Θα μας βρείτε και στα κοινωνικά δίκτυα:
|
||||||||||
|
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
 |
||
