Ενθαρρυντικά τα νέα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Διάβασα την ανακοίνωση της κας Κατσαβριά στο katafylli.gr, όπου, ούτε λίγο ούτε πολύ αλλά ευθέως, ζητά την επιστροφή των υγειονομικών σε αναστολή και το να εργαστούν όπως όλοι οι εργαζόμενοι. Ας είναι και μετά από πέντε μήνες.
Θα μπορούσε, βέβαια, να γίνει κάτι ανάλογο με τα “κόκκινα γάντια”, που βλέπαμε προ ετών στο Υπουργείο Οικονομικών. Πολύ περισσότερο να φορέσουν τα γάντια μιας χρήσης των υγειονομικών, όταν έκλεισε ο Πλεύρης τις εφημερίες του “Παίδων Πεντέλης”. Ας είναι καλά τα ραντεβού που άφησε και ιδιαιτέρως τα απογευματινά ραντεβού. Ένα νοσοκομείο που εξυπηρετεί πολλούς δήμους της Αττικής εν μέσω πανδημίας και αναμενόμενης αύξησης νοσηλειών, όπως μας απειλούν οι ειδικοί.
Δεν μας είπε κάτι για το νέο ΕΣΥ, που ετοιμάζει η Γκάγκα.
Δεν μας είπε κάτι για τα νοσοκομεία της επαρχίας που, όπως ακούγεται, υποβιβάζουν σε Κέντρα Υγείας.
Δεν μας είπε κάτι για τη σύμπραξη με τα ιδιωτικά νοσοκομεία, όπου θα υπάρχει τιμοκατάλογος, χωρίς ασφαλιστικά ταμεία και χωρίς βερεσέ.
Δεν μας είπε κάτι για τους εναπομείναντες εργαζόμενους του ΕΣΥ, που θεωρούνταν βαρίδια για τους μελλοντικούς ιδιοκτήτες τους λόγω μισθολογίου και μονιμότητας. Αντιθέτως... έκλεισε το μάτι στην κυβέρνηση για τον κεφαλικό φόρο στους συνταξιούχους και, αν το ερμήνευσα σωστά, ζητά και επέκταση των μέτρων. Ίσως επειδή ουκ αν λάβοις ψήφους από αυτήν την κοινωνική ομάδα.
Πώς είναι δυνατόν ένα κόμμα, που είναι υπέρ της ελευθερίας όλων των κοινωνικών ομάδων, να είναι κατά της ελευθερίας του κοινωνικού συνόλου και υπέρ της υποχρεωτικότητας;
Αν ζούσε ο Γερμανός ποιητής, θα έγραφε, πιστεύω, σήμερα: Πήραν τους υγειονομικούς και δεν μιλήσατε, πήραν τους συνταξιούχους και δεν βγάλατε μιλιά.
Μιας και μιλάμε για υγεία, αύριο θα πάρουν τους καπνιστές, μεθαύριο τους παχύσαρκους, τους πότες, θα επιβάλουν ευθανασία για τις ανίατες ασθένειες, για αυτούς που θα έχουν αντίθετη άποψη και σταματημό δεν θα έχει αυτή η παράνοια. Πάντα θα υπάρχει ένας αόρατος εχθρός ή ένας ορατός εχθρός. Πάντα θα υπάρχουν οι "βάρβαροι".
Άνοιξε ο ασκός του Αιόλου και ένα μαύρο πέπλο μας σκεπάζει με γοργό ρυθμό. Πριν γίνει σάβανο και μας τυλίξει, πρέπει να λειτουργήσουν τα δημοκρατικά αντανακλαστικά της κοινωνίας! Τέλος ο καιρός του σιγάν, να προσπεράσουμε τον καιρό του λαλείν για να 'ρθει ο καιρός του πράττειν!
Λέτσιος Θωμάς
