Γράφει ο Δημήτρης Παπακώστας
Στα 86 του χρόνια μετά από σύντομη νοσηλεία, ο αγαπητός Φώτης Αντάρας, ο δικός μας φίλος και καλός πατριώτης, ο γνωστός με το προσωνύμιο “Σοσιαλιστής”, άφησε τα γήινα, τα εγκόσμια του θνητού τούτου κόσμου με θάρρος, πλήρη διαύγεια και γεμάτος από την ζωή του.
9-Μαΐου-2024 άφησε την πνοή του και στις 13 Μαΐου τον αποχαιρέτησαν σε μια σεμνή εξόδιο ακολουθία στο κοιμητήριο Βύρωνα, η σύζυγος του Βασιλική, ο μοναχογιός του Γιώργος, η αδελφή του Ευαγγελία, συγγενείς, φίλοι πατριώτες, γείτονες και παλιοί συνάδελφοι του ΕΚΑΒ Αθήνας, όπου υπηρέτησε επί δεκαετίες με αυταπάρνηση και αίσθηση καθήκοντος.
Τον επικήδειο λόγο απήγγειλε ο Φιλόλογος Μανώλης Μ Στεργιούλης. Με τόνο και ύφος συγκίνησης, αγάπης, συντριβής...
Ο Φώτης θα ζει στις καρδιές μας, θα μείνει ολοζώντανος στη μνήμη μας: αιώνια!
Γεννήθηκε πριν τον Πόλεμο και την Κατοχή του 1940-44. Παιδί βίωσε την εμφύλια σύρραξη, την πείνα, τις κακουχίες.
Οι πρόγονοι του από τα «Ξηράκια» κατέβηκαν στα πιο χαμηλά, στην παραποτάμια συνοικία του “Δένδρου Βραγκιανών”.
Αδέλφια του μετανάστευσαν στον Καναδά.
Εκείνος έμεινε στον τόπο του, στη γενέτειρα του για βιοπάλη και προκοπή!
Από εφηβεία μαζί με τον αείμνηστο Γιάννη Κωτσιώρη (θείο μου) εργάστηκε ως Ζωέμπορος. Πεζοπορία, άγχη, ρίσκα.
Από τα ορεινά χωριά Αχελώου, ως τον Βάλτο, το Ανθηρό Αργιθέας, το Μουζάκι.
Αγωνιστής στη ζωή και στα κοινά.
Το 1958, 20 ετών, πρωτοστατεί στη διεκδίκηση συρμάτινης περαταριάς στα Νεχώρια - πέρασμα σε Αχελώο ποταμό προς Άρτα - μαζί με πατριώτες Βραγκιανών ρίχνουν στην κάλπη των εθνικών εκλογών το ειδικό ψηφοδέλτιο «Περαταριά - Καναβός» από το όνομα του τότε χειριστή προσωρινού εναέριου καλαθιού.
Το 1963 στέλνει επιστολή στον ‘Γέρο της Δημοκρατίας’ - Γεώργιο Παπανδρέου. Ζητάει βασικές υποδομές στον απομονωμένο ορεινό όγκο της πατρίδας του.
Σε κάθε συζήτηση του αργότερα: τόνιζε την πρωτοβουλία του αυτή με καμάρι...!
Το 1964 κατέρχεται στις κοινοτικές εκλογές με υποψήφιο πρόεδρο τον αείμνηστο Κώστα Σελίμη και σαρώνει: πρώτος σε σταυρούς!
Αρχές δεκαετίας 1970 φεύγει για Αθήνα, με όνειρα για καλύτερη ζωή.
Έρχεται σε γάμο με την Βασιλική Υφαντή - από Περδικάκι Βάλτου - αποκτούν τον γιό τους Γιώργο, τον ανατρέφουν με αξίες και βοηθούν να σπουδάσει: σήμερα είναι καταξιωμένος επιστήμονας πληροφορικής και οικονομικών.
Καταφέρνει να μπει ως διασώστης - οδηγός στο ΕΚΑΒ. Εργατικός, αυστηρός στα καθήκοντα, ανθρωπιστής προς τους αδύναμους που ζητούσαν ιατρική πρόσβαση.
Στήριξε πολλούς πατριώτες και τους άνοιξε δρόμους εργασίας στο ΕΚΑΒ, δίπλα του.
Μαχητικός συνδικαλιστής, έδινε καθημερινές μάχες για καλύτερο σύστημα υγείας και φροντίδας.
Σφόδρα σοσιαλιστής, αντιδεξιός, πιο “παπανδρεϊκός” και από τους Παπανδρέου!
Στις συζητήσεις ανένδοτος, αδιάλλακτος!
Η... ομοφωνία ήταν για τον Φώτη ανυπόφορη, η συναίνεση... πληκτική.
Πάντα έβρισκε την διαιρετική τομή, εραστής του αντίλογου, της αέναης κουβέντας για τοπικά - κοινοτικά, για Σύλλογο, για πολιτικά θέματα.
Για το ΠΑΣΟΚ, την ΝΔ, τη Δεξιά... τον φίλο του Κοινοτάρχη Δημήτρη Τσίνα.
Η νεολαία των Βραγκιανών τον είχε αγκαλιάσει, ήταν μέλος της παρέας και καθημερινής αντιπαράθεσης για ιδεολογικά και πολιτικά, παρά τη διαφορά ηλικίας.
Συμμετείχε και στην ιστορία του Πανελλήνιου Συλλόγου Βραγκιανιτών - με Έδρα Αθήνα: στο ΔΣ από 1983-87.
Μαζί είχαμε πολυκύμαντη κοινή πορεία.
Αγαπητός φίλος και σταθερός πελάτης του πατέρα μου (1928-94), τον θυμάμαι από τα πρώτα παιδικά μου χρόνια (δεκαετία 1960) να ρητορεύει στο καφενείο, να αστειεύεται, να πειράζει θαμώνες, να απολαμβάνει την Μπύρα του... στα χέρια του πάντοτε το τσιγάρο για συντροφιά.
Με γνώρισε στα υψηλά κλιμάκια του ΠΑΣΟΚ - Εκτελεστικό Γραφείο 1995-98, ταξιδέψαμε από Αθήνα για Βραγκιανά με ατέλειωτες ώρες κουβέντας και ζύμωσης!
^ Χορέψαμε, διασκεδάσαμε...
^ Υπήρξε αμοιβαία εκτίμηση και αλληλοσεβασμός.
^ Αληθινή φιλία, παρά τις όποιες διαφορετικές διαδρομές μας.
Του κόστισε ο πρόωρος χαμός του μικρού αδελφού του, του Ζέρβα Αντάρα.
Συνταξιοδοτήθηκε και επέστρεψε 6 μήνες το χρόνο στο πατρικό του, στους κήπους, στα κτήματα του, στους φίλους.
Ουδέποτε... αποστρατεύτηκε από αγώνες για υποδομές στον τόπο του!
Δυστυχώς δεν πρόλαβε να δει ασφαλτοστρωμένο τον δρόμο από Δένδρο ως Σταυρό (2 χλμ χωματόδρομος).
Κάθε Κυριακή με πύρινα λόγια καυτηρίαζε την αδιαφορία και αναβλητικότητα τοπικών αρχόντων... στα καφενεία έβαζε... φωτιά με ακατάπαυστο αιχμηρό λόγο του!
Για κάποιους ίσως ήταν “διχαστικός - επιθετικός” λεκτικά: πίστη μου ότι ήταν καλής πίστεως αγνός πατριώτης, ενεργός δημοκράτης πολίτης, εραστής του αντίλογου... πολέμιος της ακινησίας! Ένας ανεπανάληπτος χαρακτήρας στην τοπική κοινωνία, στα όμορφα Βραγκιανά, που αγάπησε παθιασμένα.
•• Αιωνία η Μνήμη Φίλτατε Φώτη...!
^ Καλό Παράδεισο εν Ειρήνη ως την Ύστερη Κρίση, την Δευτέρα Παρουσία του Ιησού!
[Φώτης Αντάρας: 1938-2024]
Δημήτρης Παπακώστας 21-5-24
 Θα μας βρείτε και στα κοινωνικά δίκτυα:
|
||||||||
|
|
 |
|
 |
|
 |
 |
||
