Γράφει ο Δημήτρης Παπακώστας
Παραμονή σήμερα της εορτής του Προφήτη Ηλία -20 Ιουλίου - η ορθόδοξη εκκλησία γιορτάζει την ανάληψη του μεγάλου Προφήτη προς τον ουρανό πάνω σε πύρινη άμαξα. Δεν πέθανε... αναλήφθηκε!
^ Έζησε και δίδαξε 800 χρόνια πριν την έλευση του Ιησού επί της Γής.
Το όνομα του είναι μεταφορά του εβραϊκού Ελιγιαχού (=Θεός μου είναι ο Γιαχβέ).
Εμφανίστηκε, κατά Τας Γραφάς, μαζί με τον Μωϋσή κατά την Μεταμόρφωση του Ιησού στο όρος Θαβώρ.
Θα εμφανιστεί πριν την Δευτέρα Παρουσία για να καταδείξει τον Αντίχριστο, όπως αναφέρεται στην Αποκάλυψη του Ιωάννη.
• 20 Ιουλίου: κατακαλόκαιρο, όταν τα φρούτα μέστωναν στα δένδρα και παιδιά... ”κλέβαμε” δαμάσκηνα, κορόμηλα, κράνια, απίδια, σταφύλια και μας κυνηγούσαν οι νοικοκυραίοι, αλλά πάντα ξεφεύγαμε σαν ελάφια πηδώντας φράκτες και τοίχους...
•• Οι Ενορίες, οι αξιοσέβαστοι παπάδες και επίτροποι, καθάριζαν, έβαφαν τα Ξωκκλήσια του Αη- Λιά, κτισμένα πάντα σε οροπέδια, ψηλές κορφές για να τιμήσουν τον αναληφθέντα στους ουρανούς Προφήτη.
^ Εσπερινός την παραμονή, Όρθρος και Θεία Λειτουργία, Αρτοκλασία, Λιτανεία Εικόνας.
Μετά το αντίδωρο, τα αυτοσχέδια μαγαζιά κερνούσαν καφέδες και τσίπουρο.
Το νερό μαζεμένο από βρόχινο απόθεμα σε ειδική δεξαμενή - δεκαετίες 1950-70, ξεδιψούσε τους προσκυνητές.
^ Τα κλαρίνα ανέβαιναν στο πάλκο και ο χορός ξεκινούσε, ανά παρέες, ταράφια, σόγια.
Στην αρχή - αρχή χόρευαν οι νέοι που θα έφευγαν για φαντάροι την επόμενη μέρα.
Ακολουθούσαν οι αρραβωνιασμένοι, οι νιόπαντροι, οι λογοδοσμένοι...
Το κέφι δυνάμωνε με παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια. Χωρίς μείξεις «ινδικών ήχων», που η τάση δυστυχώς προωθεί στην εποχή μας, αλλοιώνοντας τη ήθη και έθιμα.
Δίχως επίδειξη νεοπλουτισμού με κούτες σαμπάνιας (νερωμένος αφρώδης οίνος...!), που οι τάσεις της ξαφνικής δανειακής- πλασματικής ευημερίας, γέννησαν την περίοδο του... “σοσιαλισμού”, της χρηματιστηριακής φούσκας...
^ Ήρθε η μνημονιακή κρίση, η πτώχευση και η πανδημία και όλα αυτά τα «φανταχτερά πανηγύρια» ξεφούσκωσαν, έπαψαν...
^ Με κόπο, πόνο, περικοπές και αγχώδεις διαταραχές, βγήκαμε ξανά στο Ξέφωτο.
Οι Ενορίες, οι Τοπικοί Σύλλογοι οργανώνουν και πάλι τα παραδοσιακά πανηγύρια.
Για να ξανασμίξουν οι πατριώτες - ενορίτες, οι επισκέπτες και ταξιδιώτες.
Να χορέψει η νέα γενιά και οι παλιότεροι να θυμηθούν όμορφες στιγμές της νιότης τους.
Όμως απαιτείται σεβασμός στην λαϊκή γνήσια παράδοση, στα ήθη, στους ήχους και... στίχους της ποιοτικής αργιθεάτικης μουσικής.
Περιστολή εξόδων στη βάση του επιπέδου ζωής, μακρυά από επιδείξεις σπατάλης-κραιπάλης περασμένων χρόνων.
Πιο ανθρώπινα, πιο αγνά, πιο φυσιολογικά.
Αν επιστρέψουμε στους «ξέφρενους ρυθμούς» δεκαετιών 1995-2015, θα σημαίνει ότι τίποτα δεν διδαχθήκαμε.
Μεταφέρουμε στα νέα παιδιά στρεβλώσεις ξεπερασμένες και αντιαισθητικές.
Άλλη εποχή τότε... διαφορετική τώρα!
Οι ορχήστρες πρέπει να παίζουν χωρίς παραγγελιές και ο χορός να είναι ελεύθερος -δωρεάν- για όλους.
Η ‘μάχη της σαμπάνιας’ πρέπει να εξαφανιστεί από τα λαϊκά εκκλησιαστικά πανηγύρια. Αποτελεί φθηνή επιδειξιομανία.
••• Ο χώρος, αυτονόητο και φυσικό, πρέπει να παραδοθεί την επόμενη μέρα στα Ενοριακά Συμβούλια, πεντακάθαρος, χωρίς σκουπίδια και καλύτερος απ’ ότι είχε παραληφθεί.
Αποτελεί ενδεικτικό πολιτισμού, σεβασμού στους ιερούς χώρους, στο φυσικό περιβάλλον, οικολογικής συνείδησης.
^ Εφέτος πανηγυρίζουν: οι Ναοί Προφήτη Ηλία στα Βραγκιανά - Β Μάραθο - Αργύρι - στο Πετρωτό και σε άλλα χωριά μας.
•••• Χρόνια Πολλά με Υγεία και Δύναμη!
• Σαν αύριο 20 Ιουλίου 1974, πριν δηλ μισό αιώνα, μετέφερα, 14χρονο παιδί τότε, την εντολή -μήνυμα του ενωμοτάρχη ΑΣ Βραγκιανών Νικηφόρου Τζατζάκη (εκ Τρικάλων) στον αείμνηστο δάσκαλο μου Χρήστο Κ Στεργιούλη να αναγγείλει στους πανηγυριώτες Προφ Ηλία την κήρυξη επιστράτευσης και την εισβολή του Τούρκικου Στρατού στο μαρτυρικό νησί της Κύπρου... ακόμη θυμάμαι τα λόγια του στο μικρόφωνο, τα κλάματα των γυναικών... τα φοβισμένα μάτια των παιδιών...
Το πανηγύρι σκόρπισε άδοξα... πρόωρα...
Δημήτρης Παπακώστας 19-7-24
 Θα μας βρείτε και στα κοινωνικά δίκτυα:
|
||||||||
|
|
 |
|
 |
|
 |
 |
||
