Το Αετοχώρι, το πρώην Μαρκελέσι, βρίσκεται στην περιοχή των θεσσαλικών Αγράφων και συγκεκριμένα στην ορεινή περιοχή του νομού Καρδίτσας. Ανήκει στον Δήμο Αργιθέας και είναι συνοικισμός του χωριού Στεφανιάδα (γνωστού για τη φυσική του λίμνη).Έχει έκταση, με βάση τα όρια στα οποία κινούνταν στην καθημερινότητά τους οι κάτοικοι και τα κοπάδια τους, 10-12 περίπου τ. χλμ.
Το υψόμετρο του Μαρκελεσίου είναι περίπου 900 μ. στο κέντρο του οικισμού, όπου η εκκλησία και το σχολείο και 1830 μ. στο ψηλότερο σημείο, στο Μοναχό Κλαρί, που βρίσκεται νότια του οικισμού. Η γεωγραφική του θέση είναι περίπου στο κεντρικό σημείο του Δήμου Αργιθέας, γι’ αυτό εξυπηρετείται και από τους δύο οδικούς άξονες, οι οποίοι οδηγούν από το Μουζάκι στην Αργιθέα. Μία διαδρομή δυτική από τον Τύμπανο και μία άλλη ανατολική από ράχη Άγιος Νικόλαος της Οξυάς. Πάνω από τον οικισμό υψώνεται το βουνό Σμήνκο.[1]
Εκτός από τον κεντρικό οικισμό, υπάρχουν δύο ακόμη οικισμοί: η Σκάμπη και η Κληματαριά. Μεγαλύτερη ανάπτυξη έχει αυτή τη στιγμή η Σκάμπη, στην οποία έχουν κτισθεί αρκετά νέα σπίτια και πιο έντονη ανθρώπινη παρουσία, κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες. Το Μαρκελέσι κατοικούνταν από τα πολύ παλιά χρόνια, με κάποιες περιόδους ερήμωσης, ίσως ενδιάμεσα και με εναλλαγές κατοίκων, από μετακινούμενους κτηνοτρόφους οι οποίοι έρχονταν εδώ από την Ήπειρο, σύμφωνα με διηγήσεις των γηραιότερων ανθρώπων του οικισμού.
Λόγω του ορεινού της περιοχής, η κύρια ασχολία των κατοίκων του ήταν πάντα η κτηνοτροφία. Για την καλύτερη συνεννόηση μεταξύ τους και για να δίνουν με ακρίβεια τα σημεία όπου κινούνταν οι ίδιοι και τα κοπάδια τους, οι κάτοικοι έδιναν διάφορες ονομασίες σε κάθε σημείο της περιοχής. Έτσι μία έκταση 10-12 τ. χλμ έχει να μας δώσει 122 τοπωνύμια. Οι ονομασίες αυτές προέρχονται από επώνυμα ή παρωνύμια διάφορων κατοίκων στην πορεία του χρόνου, ονόματα κλεφτών, κτηνοτρόφων (τσελιγκάδων) και σημαντικών προσώπων, τα οποία έζησαν εδώ για κάποιο χρονικό διάστημα. Τα περισσότερα βέβαια προέρχονται από τη μορφολογία του εδάφους και τα διάφορα χαρακτηριστικά του. Αναφέρονται εδώ όλα τα τοπωνύμια του Μαρκελεσίου με λίγα στοιχεία για τη θέση τους στο οικισμό.
1. Αγριοκαστανιά. Φυτωνύμιο πάνω από την Παλιοκαρυά, από την ύπαρξη μιας αγριοκαστανιάς εκεί. 2. Αετός. Ζωωνύμιο στα δυτικά, πάνω από το Ριζό. 3. Αϊ-Δημήτρης. Ναωνύμιο, στα βόρεια, στα όρια με τα Κουμπουριανά, στο χαμηλότερο σημείο του οικισμού, όπου υπάρχει ένα εικονοστάσι αφιερωμένο στον άγιο Δημήτριο. 4. Αϊ-Λιάς. Ναωνύμιο, στην κορυφογραμμή του Σμήνκου, όπου το εκκλησάκι του προφήτη Ηλία. 5. Αλωνάκι. Μικρό αλώνι, παλιότερα, κάποιας οικογένειας, πλησίον στα Βουλέα. 6. Αναραχάκι. Μικρό ανάραχο, ξέφωτο μέρος στα δυτικά, πάνω από τη Σκαλούλα, απ’ όπου έχεις καλή οπτική επαφή με τα γύρω σημεία. 7. Ανάραχο. Περιοχή στα δυτικά, πάνω από τη Λακούλα. 8. Απάν’ Κάμποι (Επάνω Κάμποι). Ίσιωμα πάνω από την Σκάμπη, όπου υπήρχαν παλιότερα χωράφια. 9. Απάν’ Κουτερίτσα. Χωράφια της οικογένειας Τσαπραΐλη, στο δρόμο από τη Βούλια προς την Κληματαριά. Το όνομά της οφείλεται στις πολλές κουτερίτσες (σαύρες) που υπήρχαν εκεί. 10. Απάν’ Κρανιά. Φυτωνύμιο στον αυχένα ενός λόφου, στα δυτικά, πάνω από την Κρανιά προς την πλευρά του βουνού. 11. Ασφάκα. Φυτωνύμιο μιας πλαγιάς στα δυτικά, από την ύπαρξη του φυτού ασφάκα. [2] Εδώ υπάρχει μια βρύση με ποτίστρα για τα κοπάδια. 12. Βαθύ. Λάκα στο χαμηλότερο επίπεδο, σε σχέση με τη γύρω περιοχή, στα νοτιοανατολικά του οικισμού. 13. Βούζια. Φυτωνύμιο μιας περιοχής στην κορυφή του βουνού, από την ύπαρξη εκεί του φυτού βούζια, [3] από τη Βρύση Γουρνούλα μέχρι τη Σούδα. 14. Βουλέα. Περιοχή στα νοτιοδυτικά, πάνω από τη Σκάμπη, όπου υπήρχαν, παλιότερα, χωράφια και τώρα υπάρχουν σωροί (οβολιοί) από πέτρες. 15. Βούλια. Περιοχή όπου έγινε κατολίσθηση (βούλιαξε), πριν από χρόνια, βορειοδυτικά της Σκάμπης. Τώρα υπάρχουν εκεί χωράφια, μαντριά και βρύση - ποτίστρα που ανήκουν σε Σκαμπιώτες. 16. Βρύση Τσιόγκα. Κυριωνύμιο μιας βρύσης, σε μία ρεματιά, στα δυτικά, την οποία έκτισε ο Τσιόγκας, κοντά στην οικία του Παπατζίμα. 17. Βρυσούλα. Βρύση με λίγο νερό, με το οποίο υδρεύονταν οι κάτοικοι της Σκάμπης. 18. Γελαδόγρεκο. Περιοχή κάτω από το Πέρα Πετράλωνο, όπου κοιμούνταν (είχαν γρέκι) [4] το καλοκαίρι τα αγελάδια του οικισμού. Το γρέκι ήταν υπαίθριο, χωρίς περίφραξη, καθώς τα ζώα ήταν ελεύθερα στη βοσκή, χωρίς την επίβλεψη του βοσκού. Το μέρος για το γρέκι, όπως και για τον στάλο το μεσημέρι, το επέλεγαν μόνα τους τα ζώα. 19. Γούπατα. Μικρά ίσια μέρη, τα οποία είναι βατά, μέσα σε έναν γκρεμό. 20. Γούρνα τ’ Τσιόλη. Κυριωνύμιο μιας γούρνας, στα όρια με τη Σκάμπη. Την άνοιξε κάποιος Τσιόλης υποσχόμενος στον οικισμό ότι θα βρεθεί νερό, αλλά δεν βρέθηκε ποτέ. 21. Γουρνόβρυση. Βρύση πλησίον στο Πέρα Πετράλωνο, στα δυτικά του οικισμού. Λένε πως αιτία που βρέθηκε εκεί νερό ήταν το σκάψιμο των γουρουνιών, ίσως από διαίσθηση. 22. Γουρνούλα. Αρχικά ίσως μικρή γούρνα με νερό στην κορυφή του βουνού, κοντά στις Κατσιβιλαίικες Καλύβες, και στη συνέχεια βρυσούλα η οποία υπάρχει και τώρα. 23. Δέση. Μικρό φράγμα, στα βόρεια του οικισμού, απ’ όπου το νερό που βγαίνει άφθονο μέσα από τα βράχια, μεταφερόταν με αυλάκι στον νερόμυλο του οικισμού ή για το πότισμα των χωραφιών. Ήταν και χώρος μπουγάδας για τις νοικοκυρές. 24. Δεσπότη. Κυριωνύμιο μιας κορυφογραμμής του Σμήνκου, απ’ όπου λέγεται ότι πέρασε ένας δεσπότης της Επισκοπής του Ραδοβισδίου, η οποία υπαγόταν στη Μητρόπολη της Λάρισας. 25. Δραμπάλα (Τραμπάλα). Πρώην αλώνι, στα νοτιοανατολικά του οικισμού, χώρος εκμάθησης, παλιότερα, των μεγάλων ζώων για το όργωμα και το αλώνισμα. 26. Ελατάκια. Φυτωνύμιο στα δυτικά, όπου υπάρχει ένας μικρός μικρός αριθμός μικρών ελατιών, στη γυμνή πλαγιά Χαλιάδια. 27. Δώθε Πετράλωνο. Παλιό πέτρινο αλώνι στα χωράφια των Τσαπραΐλη – Αντωνίου, κοντά στη Σκάμπη. 28. Ελατιάς. Δάσος από έλατα, πάνω από το Ρόγκι. 29. Ισιώματα. Περιοχή στα νοτιοανατολικά του οικισμού, με χωράφια παλιότερα και έναν μικροοικισμό γνωστό ως Χαμπλαίικα. 30. Ιτιά. Φυτωνύμιο ενός ισιώματος στο βουνό, βοσκότοπος με ομώνυμη βρύση, όπου ξεκαλοκαίριαζαν όλα σχεδόν τα κοπάδια των Μαρκελεσιωτών. 31. Καγκέλι. Ανηφορικός δρόμος με πολλές στροφές (καγκέλια), στα όρια με τον οικισμό Κληματαριά, που οδηγεί στον οικισμό Σκάμπη. 32. Καλύβα τ’ Μπίχα. Κυριωνύμιο στη ράχη όπου η Ασφάκα, στα όρια με το Πετρωτό (πρώην Λιάσκοβο). Εδώ είχε κάποτε την καλύβα του ο Μπίχας από το Πετρωτό. 33. Καλύβα Σακαϊάν’ (Σακαγιάννη). Κυριωνύμιο κάτω από τις Λεύκες, όπου υπήρχε μία καλύβα του Σακαγιάννη. 34. Καρακώστα. Κυριωνύμιο, στον αυτοκινητόδρομο προς λίμνη της Στεφανιάδας, όπου υπήρχε άλλοτε ένα χωράφι και αλώνι του Καρακώστα. 35. Καραουλάκι. Μικρό καραούλι, ύψωμα στα νότια του οικισμού, πάνω στην κορυφογραμμή, απ’ όπου έχεις οπτική επαφή με όλο το Μαρκελέσι. 36. Κατσιβιλαίικα. Κυριωνύμιο από τις καλοκαιρινές καλύβες της οικογένειας του τσέλιγκα Κατσίβελου, στην κορυφή του βουνού Σμήνκου. 37. Κάτ(ω) Κουτερίτσα. Λάκα κάτω από την Απάνω Κουτερίτσα. 38. Καψαλάκια. Γυμνή περιοχή εξαιτίας κάποιας πυρκαγιάς, στα νοτιοανατολικά του οικισμού, κοντά στην περιοχή Παπαντριά, στο δρόμο για τη Στεφανιάδα. 39. Καψάλι. Βορειοδυτικά, Γυμνή πλαγιά, εξαιτίας κάποιας πυρκαγιάς, πλησίον της βρύσης Ασφάκας. 40. Κρυφόλακα. Μικρή λάκα μέσα σε δάσος, στα νοτιοανατολικά του οικισμού, κοντά στην περιοχή Φράξος. 41. Κερασούλα. Φυτωνύμιο, από την ύπαρξη μιας μικρής κερασιάς, στην κορυφογραμμή του βουνού Σμήνκο. 42. Κθαράκι (Κριθαράκι). Πρώην χωράφι στα δυτικά, πλησίον του οικισμού Σκάμπη, το οποίο καλλιεργούνταν με κριθάρι. 43. Κληματαριά (Ζουμπουρλαίικα). Φυτωνύμια του ενός οικισμού μας, στα βόρεια του κεντρικού, όπου υπήρχαν άλλοτε πυκνές αγράμπελες και σχημάτιζαν πλέγμα με τα εκεί πουρνάρια. 44. Κλούρια (Κουλούρια). Περιοχή περιφραγμένο με πετρόκτιστο τοίχο, κοντά στο σχολείο. 45. Κοτρωνάκια. Στο δρόμο από Σκάμπη για Βούλια, κάτω από το Τσιουγκράκι. 46. Κοτρώνι. Μεγάλος βράχος (κοτρώνι) στα νοτιοανατολικά του οικισμού. 47. Κοτρώνια στ’ Μπίλη. Κυριωνύμιο μιας περιοχής με μεγάλα βράχια (κοτρώνια), πάνω από το Ρόγκι, κοντά στην οποία είχε το μαντρί του ο κτηνοτρόφος Μπίλης. 48. Κουρουμπλιό. Φυτωνύμιο, στο δρόμο για Στεφανιάδα, στα Χηραίικα χωράφια, όπου υπήρχε μία συστάδα κορομηλιών. 49. Κουρλαίικα. Κυριωνύμιο πλησίον της Σκάμπης, όπου κατοίκησαν για ένα διάστημα οι Κουρλαίοι. 50. Κρανιά. Φυτωνύμιο ενός αυχένα δύο λόφων, στο δυτικότερο σημείο του οικισμού, στα όρια με το Μάραθο, πάνω στον αυτοκινητόδρομο, από την ύπαρξη μιας κρανιάς. 51. Κρυφοκάλ(υ)βα. Καλύβα, άλλοτε, στη ρεματιά, πάνω από τη Βρύση του Τσιόγκα. 52. Κτούπι. Πυκνό δάσος (κτούπι), στα δυτικά του κεντρικού οικισμούς, ανατολικά της Σκάμπης. 53. Λαγκάδα. Μικρό ρέμα σε μία πλαγιά, μετά τα Χαλιάδια προς την Σκάμπη. Η Λαγκάδα έχει νερό μόνο μετά από μεγάλες πλημμύρες. 54. Λάκκος. Αρκετά μεγάλη λάκα, στα νοτιοδυτικά του οικισμού, στα όρια της κορυφογραμμής, στη μέση της οποίας υπάρχει μεγάλη γούρνα. Λένε ότι υπήρχαν εκεί χωράφια και ένα πηγάδι ή στέρνα για το πότισμά τους. 55. Λακουπλάκι. Περιοχή κάτω από τη Βούλια, ξέφωτο χωρίς δέντρα. 56. Λεμούληδες. Τρεις φυσικές εσοχές οι οποίες κόβουν το ανάραχο από το Πουρνάρι μέχρι το Δώθε Πετράλωνο. 57. Λεύκες. Φυτωνύμιο κάτω από το Δώθε Πετράλωνο, από την ύπαρξη μερικών δέντρων λεύκας. 58. Λημέρ’ τ’ Αντωνάκη. Κυριωνύμιο στα δυτικά του οικισμού, όπου είχε το λημέρι του ο ληστής Αντωνάκης, ο οποίος καταγόταν από τις Πηγές της Άρτας και έδρασε την περίοδο 1920-1925 περίπου. Είχε κάποιους συγγενείς στη Σκάμπη που τον φρόντιζαν. 59. Λούτσα. Περιοχή που νεροκρατάει, με χωράφια στη Σκάμπη, ιδιοκτησίας του Τσαπραΐλη. 60. Μακριά Λάκα. Γυμνή περιοχή σε ένα μακρόστενο κοίλωμα, όπου υπήρχαν παλιότερα χωράφια, στα όρια με τη Μονή του Κώστη. 61. Μαναστ(η)ράκι. Ναωνύμιο κάτω από την Κάτ’ Κουτερίτσα, όπου υπήρχε άλλοτε ένα εικονοστάσι. Πιθανόν να υπήρχε εκεί, πολύ παλιά, κάποιο μοναστήρι. 62. Μεσιακό. Γυμνή πλαγιά, ανάμεσα σε δύο λαγκάδες, στα νότια της Σκάμπης. 63. Μοναχό Κλαρί. To νοτιότερο και ψηλότερο σημείο του οικισμού (υψ. 1.830 μ.) στο βουνό, στα όρια με τη Στεφανιάδα, όπου ξεκαλοκαίριαζαν κοπάδια μερικώς Μαρκελεσιωτών. 64. Μιαρίτ(ι)κο. Κυριωνύμιο μιας πλαγιάς στα όρια του οικισμού με τη Σκάμπη. Εδώ εγκαταστάθηκαν μερικοί ερχόμενοι από χωριό Μίαρι (Μήγερι), το σημερινό Τετράκωμο της Άρτας. 65. Μπαζιάκα. Κυριωνύμιο πάνω από την Σκάμπη, όπου είχε εγκατασταθεί, πριν από χρόνια, η οικογένεια του κτηνοτρόφου Μπαζιάκα. 66. Μπεράτι. Πέρασμα κάτω από το Μύλο, στα βόρεια του οικισμού. 67. Μπουρμπούνη. Πλαγιά, νότια της Σκάμπη με πολλά μπουρμπούνια (νταβάνια). 68. Μύλος. Πρώην νερόμυλος του Τσαπραΐλη, κοντά στη Δέσης. 69. Νεράκι. Περιοχή κοντά στη ρεματιά και πάνω από την Κρυφοκάλβα, όπου ανέβλυζε λιγοστό νερό. 70. Ν(η)σί. Γυμνή πλαγιά, ανάμεσα σε δύο λαγκάδες, στα δυτικά του οικισμού, μετά τη Λαγκάδα προς Σκάμπη. 71. Ξιαριάκι. Ξέφωτο κοντά στο Πέρα Πετράλωνο, στην πλευρά προς τον οικισμό. 72. Ξιντένη. Μικρή λάκα (κοίλωμα), κάτω και ανατολικά της Ασφάκας. 73. Παλιοκαρυά. Φυτωνύμιο μιας περιοχής στα βορειοδυτικά του οικισμού, όπου υπήρχαν, άλλοτε, χωράφια των Ζουμπουρλαίων, με καρυδιές και άλλα δέντρα. 74. Παλιόλακα. Κοίλωμα στη Σκάμπη με χωράφια των Φρυδαίων. 75. Παλιορογκάκι. Ξέφωτο του δάσους, στα δυτικά του οικισμού, ανάμεσα σε δύο ρέματα. Σήμερα έχει αναπτυχθεί χαμηλή βλάστηση. 76. Παλιόστρατα. Βορειοδυτικά, Το χαμηλότερο σημείο του οικισμού, στα όρια με Κουμπουριανά, άλλοτε δρόμος- σύνορο, που ξεκινούσε από το Στεφανιώτικο γεφύρι (Ραγάζια) και κατέληγε στο Πετρωτό (Λιάσκοβο). 77. Παπαβασίλη. Κυριωνύμιο στα ανατολικά του οικισμού, όπου υπήρχε ένα χωράφι του Παπαβασίλη. 78. Παπαντριά. Κυριωνύμιο στα νοτιοανατολικά του οικισμού, όπου υπήρχε ένα χωράφι του Παπαντριά < παπα-Αντριά < παπα-Αντρέα. 79. Πάτ(η)μα. Το πρώτο ίσιωμα μετά από αρκετή ανηφόρα, πάνω από τη Σκάμπη. 80. Πατλιές. Φυτωνύμιο στα όρια του οικισμού με τη Σκάμπη, όπου συστάδες θάμνων (πατλιές). 81. Πέρα Πετράλωνο. Αλώνι, άλλοτε, στρωμένο με πέτρες και χωράφι του Τσαπραΐλη, στα δυτικά, πάνω στον αυτοκινητόδρομο 82. Πλαούρα < Πλαγούρα < πλαγιά. Θαμνώδης πλαγιά, κάτω από τον αυτοκινητόδρομο και πάνω από την Ξιντένη. 83. Πλατανάκια. Φυτωνύμιο κοντά στον Αϊ-Δημήτρη, με μικρά, άλλοτε, αλλά τώρα μεγάλα πλατάνια. 84. Πλάτανος. Φυτωνύμιο μιας πετρόκτιστης βρύσης η οποία υπήρχε στη ρεματιά, με το νερό της οποίας υδρευόταν οι οικισμός. 85. Πουρνάρι. Φυτωνύμιο του πρώτου ανάραχου, στο δρόμο από την Παλιοκαρυά προς την Κληματαριά, από την ύπαρξη ενός μοναχικού πουρνάρι. 86. Πρατόστρουγκα < Προβατόστρουγκα. Περιοχή στα όρια με τη Σκάμπη, όπου υπήρχε, άλλοτε μία στρούγκα για το άρμεγμα προβάτων. 87. Πριονάκι. Περιοχή στα δυτικά του οικισμού, με φυτευτές πέτρες στο σχήμα πριονιού. Από εκεί έπαιρναν πλάκες για τις σκεπές των σπιτών τους οι Μαρκελεσιώτες. 88. Πυργάκι. Πετρώδης κορυφή που μοιάζει με μικρό πύργο, νοτιοανατολικά του οικισμού. 89. Πύργος. Μία από τις ψηλότερες κορυφές του Σμήνκου (υψ. 1.529 μ.), νοτιοδυτικά του οικισμού, όπου η Γ.Υ.Σ. τοποθέτησε το σχετικό υψομετρικό σημάδι. 90. Ρ(ι)ζό. Περιοχή πάνω από τα Χαλιάδια, όπου αρχίζει ένας απότομος γκρεμός. 91. Ρ(ι)ζοστέφανο. Η περιοχή πάνω από το κέντρο του οικισμού όπου τελειώνει η πλαγιά και αρχίζει ο γκρεμός (στεφάνι). 92. Ρογκάκι. Μικρή γυμνή πλαγιά, κάτω από τον οικισμό. 93. Ρόγκι. Η γυμνή πλαγιά στα νότια του οικισμού, στα όρια με τη Σκάμπη. 94. Ρόγκι. Δεύτερη γυμνή πλαγιά, στα δυτικά του οικισμού, κοντά στη Βρυσούλα. 95. Σαμάρι. Νότια, ψηλά στη ρεματιά. Βραχώδες σημείο, που προσομοιάζει με σχήμα σαμαριού. 96. Σιαλμά. Kυριωνύμιο στην κορυφογραμμή του Σμήνκου, όπου υπήρχε η στάνη του τσέλιγκα Σιαλμά. 97. Σιουμπετάκι. Μικρό ίσιωμα πάνω από την πλαγιά Μπουρμπούνη, νότια της Σκάμπη. 98. Σκάλα. Φυσικός σχηματισμός σκάλας από βράχια, πέρασμα στα νοτιοανα-τολικά του οικισμού. 99. Σκαλούλα. Βορειοδυτικά, Βραχώδες πέρασμα που οδηγεί στη Σκάμπη, πάνω από την Κληματαριά. 100. Σκάμπη < Στ’ Κάμπ’ < Στους Κάμπους. Η περιοχή όπου ο ομώνυμος οικισμός, με Φρυδαίικες και Τσαπραϊλαίικες οικίες. Το όνομα οφείλεται στα αρκετά και ίσια χωράφια, τα οποία υπάρχουν εκεί και μοιάζουν με μικρό κάμπο. 101. Σκληδά. Βρύση ανάμεσα σε δάσος από έλατα, ψηλά στη ρεματιά. Η λέξη σκληδά δηλώνει το πυκνό ελατόδασος. 102. Σκουπερό. Περιοχή κάτω από το Λακουπλάκι, όπου λένε πως παλιότερα μάζευαν θάμνους για σκούπες. 103. Σούδα. Η αρχή ρέματος που ξεκινά από την κορφή του Σμήνκου. Νότια του οικισμού Σκάμπη. Με τις βροχές και το λιώσιμο του χιονιού το νερό πέφτει απότομα σαν καταρράκτης, σχηματίζει σούδα. 104. Σπ(η)λιά με τον Κ(ι)σσό. Σπηλιά στα δυτικά του οικισμού, στην εκεί ρεματιά. 105. Σπ(η)λιά τ’ Πάνου. Κυριωνύμιο μιας σπηλιάς στα δυτικά της ρεματιάς, όπου είχες το γρέκι των ζώων του ο Πάνος Παπατζίμας. 106. Σπ(η)λιές τ’ Δράμ’. Κυριωνύμιο σπηλιών, κοντά στην Παλιοκαρυά, όπου στάλιζαν το καλοκαίρι τα ζώα του Δράμη. 107. Σπ(η)λιούλες. Μικρές σπηλιές κάτω από την Ξιντένη. 108. Στ’ Βάρβαρου. Κυριωνύμιο μιας περιοχής δίπλα στα Κλούρια, κοντά στην οικία του Παπατζίμα. 109. Τουμπλέρια. Περιοχή στον αυτοκινητόδρομο που οδηγεί προς τη λίμνη της Στεφανιάδας. Η ερμηνεία του τοπωνυμίου είναι άγνωστη. Στην περιοχή υπάρχει δάσος με βαλανιδιές. 110. Τούρλα Κρανιά. Η κορυφή του λόφου στην περιοχή Κρανιά. 111. Τραπέζι. Νοτιοανατολικά, Επίπεδη βραχώδης περιοχή σαν τραπέζι. 112. Τρύπα. Περιοχή ανάμεσα στη Βούλια και στην Απάν’ Κουτερίτσα, μέσα σε μία λαγκάδα. 113. Τρύπα τ’ Λύγκ’. Κυριωνύμιο μιας περιοχή στα νότια του οικισμού, ψηλά στη ρεματιά, όπου κρυβόταν ο ληστής Λύγκος. 114. Τσιουγκάνι. Πετρώδες ανάραχο στο δρόμο από την Παλιοκαρυά προς τον οικισμό Κληματαριά. 115. Τσιουγκάρια. Περιοχή πάνω από την Κρανιά, στα όρια της κορυφογραμμής του Σμήνκου. 116. Τσιουγκράκι. Βραχώδης και απότομη περιοχή, στα όρια με τη Σκάμπη, με δρομάκι - πέρασμα από τη Σκάμπη προς τη Βούλια. 117. Τσιουγκριά. Βραχώδης περιοχή, ψηλά στη ρεματιά και κοντά στη βρύση Σκληδά. 118. Τσιούκα. Η κορυφή του βουνού με το τριγωνικό σχήμα, κοντά στον Πύργο. 119. Φράξος. Φυτωνύμιο στα νοτιοανατολικά του οικισμού, κοντά στον Καρακώστα, από την ύπαρξη ενός μοναχικού φράξου. [5] 120. Χαλάβρα. Χαλικώδης και ασταθής πλαγιά, πάνω από τη Βούλια, δημιούργημα μιας κατολίσθησης. 121. Χαλιάδια. Γυμνή πλαγιά με χοντρές πέτρες, στα δυτικά του οικισμού. 122. Χωματάκι ή Ασβεσταριά. Περιοχή με κόκκινο χώμα, άλλοτε ασβεσταριά, στα δυτικά της ρεματιάς. 123. Χωραφάκια. Περιοχή με πλαγιές και μικρά χωράφια των Φρυδαίων και των Τσαπραϊλαίων, κοντά στον οικισμό Σκάμπη. Λόγω του εδάφους υπάρχουν ενδιάμεσα αρκετοί πέτρινοι τοίχοι αντιστήριξης, τα γνωστά ζ’νάρια (ζωνάρια).
[1] Σμήνκο < Σημίνικο < Ασημίνικο. Το όνομα οφείλεται στο ασημί χρώμα των βράχων του βουνού.
[2] Ασφάκα· το φυτό phlomisfruticosa, γνωστό και ως αλησφακιά. Βλ. Θεόδωρος Χελδράιχ, Λεξικό των δημωδών ονομάτων των φυτών της Ελλάδος, εκδόσεις αφών Τολίδη, Αθήνα1980, 74.
[3] Βούζια· το φυτό
[4] Γρέκι < τ. γρέκι < τ. egrek (χαντάκι)· πρόχειρα φραγμένο μέρος, συνήθως με παλούρια, όπου κοιμούνται (γρεκιάζουν) τα γιδοπρόβατα το καλοκαίρι.
[5] Φράξος < λατ. fraxinus· το φυτό μελία.
Πηγή: Θεσσαλικό Ημερολόγιο, τόμος 68ος.
