Κάποιες φορές η ζωή έχει τον δικό της τρόπο να κάνει τα πράγματα όμορφα και μαγικά...Σήμερα (19/10/2017) είχαμε την ευτυχία να έχουμε μια διακοπή ρεύματος. Ενώ βρισκόμασταν στο μαγαζί στην Κρανιά εγώ, ο μπαρμπαγιάννης και οι υπόλοιποι σε μια στιγμή τα φώτα έσβησαν.
Αυτές τις μέρες πρέπει να γίνεται ένα παζάρι στην Καρδίτσα, οπότε ίσως να έφταιξε αυτό. Βγήκα έξω και ο ουρανός έλαμπε, δεν έχασα την ευκαιρία να βγάλω φωτογραφίες, που ήθελα εδώ και τόσο καιρό να φωτογραφίσω τον γαλαξία από μια σημαντική τοποθεσία για το χωριό μας.
Έπειτα πήγα μέσα και απόλαυσα τους χωριανούς μου. Ξέρετε είναι ωραία να μην υπάρχει ρεύμα. Θυμίζει λίγο από τα παλιά τα χρόνια. Τότε που, μέχρι το 1984, το χωριό δεν είχε ρεύμα.
Τότε ήταν πολύ μαγικά μιας και ο κόσμος δεν μιζέριαζε κοιτώντας το χαζοκούτι. Η ατμόσφαιρα ήταν ζεστή από την σόμπα καθώς και από το φως των κεριών και την παρέα των χωριανών.
Πώς αλλάζουν οι άνθρωποι όταν δεν υπάρχει το ρεύμα...! Για όσο κρατάει είναι λες και φεύγει η κακία από μέσα τους... κι έτσι κάτσαμε εκεί και συζητούσαμε. Τους ζήτησα να βγάλουμε μια αναμνηστική φωτογραφία γιατί αυτά συμβαίνουν μόνο λίγες φορές...
Αφού βγάλαμε την φωτογραφία εγώ συνέχισα να τα λέω με την θεία την Αγόρο και τις έλεγα για τα δέντρα που κόβω και τα σχέδια που έχω για τον χειμώνα... Πολύ χάρηκα που έχω ανθρώπους να μιλάω...
Το παράδοξο είναι πως εδώ και κάμποσο καιρό είμαι ο πιο νέος του χωριού, σε ηλικία. Όμως δεν νιώθω τόσο παράξενα, ούτε περίεργα. Βασικά δεν το νιώθω. Νιώθω ότι έχω απλά ψυχές με πιο μεγάλη εμπειρία από την δικιά μου.
Ο κόσμος όμως με αγαπάει εδώ πάνω. Όλοι με έχουν σαν παιδί τους.. Είμαι ο τρελός του χωριού και αρκετοί χωριανοί βρίσκουν σε αυτά που κάνω τα παλιά τους χρόνια που ήταν βοσκοί στα βουνά και άλλοι βρίσκουν αυτά που δεν τόλμησαν ποτέ...
Μακάρι να είχε και άλλη νεολαία εδώ... Αλλά... είναι βαρύς ο "χειμώνας"...
Κωνσταντίνος Βασιλακάκος
