Από όταν ήμουν μικρό παιδί άκουγα τους μεγαλύτερους να λένε: «Η σημερινή νεολαία δεν είναι σαν εμάς, είναι άχρηστη. Οι νέοι σήμερα δεν έχουν αξίες, δεν σέβονται κανέναν και άλλα πολλά». Ο,τι χειρότερο θα μπορούσαν να πουν για τους νέους το ξεστόμιζαν χωρίς καμία αιδώ.
Πάντα ανέφεραν το: «Εμείς όταν ήμασταν στην ηλικία τους....»
Ποτέ δεν σκέφτονταν πως ό,τι καλό ή κακό είχαν οι νέοι το είχαν κληρονομήσει, διδαχθεί, παραδειγματιστεί από αυτούς, από την προηγούμενη γενιά.
Είναι φράσεις και νοοτροπία που απεχθανόμουν και απεχθάνομαι ακόμα και τώρα που γέρασα.
Όπως όλα τα άλλα καλά ή κακά περνούν από τη μια γενιά στην άλλη, έτσι και αυτή η νοοτροπία της απαξίωσης της νεότερης γενιάς πέρασε σε εμάς και δεν κάνουμε τίποτα για να την αποβάλουμε.
Σήμερα, εν έτει 2012 με την κρίση που μαστίζει τη χώρα ακούγεται συχνά - πυκνά πως εμείς που έχουμε βιώματα από την ύπαιθρο, τον κήπο, τα χωράφια θα επιβιώσουμε σε μια δύσκολη ώρα, οι νέοι όμως αν πάνε να φυτέψουν κρεμμύδια θα τα φυτέψουν με τα «μουστάκια» προς τα επάνω. Ποιός ευθύνεται για αυτό; ΕΜΕΙΣ που ξέρουμε προς τα πού πάνε τα «μουστάκια» των κρεμμυδιών.
Δεν θέλω όμως να «γκρινιάξω» άλλο. Θ’ αναφέρω ένα πραγματικό γεγονός - δείγμα της σημερινής νεολαίας.
Τα παιδιά της πολυμελούς Αργιθεάτικης οικογένειας μεγάλωσαν στο χωριό. Μόλις τελείωνε το σχολείο το κάθε παιδί, εκτός από έναν γιό, ξενιτεύονταν προς αναζήτηση δουλειάς για μια καλύτερη ζωή, γιατί τα λίγα χωράφια δεν αρκούσαν να ζήσουν τις νέες οικογένειες που θα γίνονταν.
Ο πατέρας απεβίωσε πριν μερικά χρόνια χωρίς να προλάβει καλά καλά να δει όλα τα παιδιά του «αποκαταστημένα».
Η μάνα έμεινε στο χωριό με τον ένα γιό. Τα χρόνια περνούσαν ήρεμα και χαίρονταν η μάνα όταν την επισκέπτονταν τα παιδιά της στο χωριό. Κατέβαινε καμιά φορά κι αυτή στην Αθήνα να τα δει όσα ζούσαν εκεί, αλλά δεν μπορούσε να ζήσει κλεισμένη στους τέσσερες τοίχους για πολύ. Τα τελευταία όμως χρόνια κατέβηκε πολλές φορές στην Αθήνα γιατί είχε προβλήματα υγείας. Έκανε επέμβαση στον θυρεοειδή ο οποίος την ταλαιπώρησε πολύ, μέχρι σημείου να χρειάζεται κάποιον άνθρωπο συνέχεια κοντά της.
Ο γιός που ζούσε μαζί της δεν μπορούσε να βρίσκεται όλες τις ώρες κοντά της γιατί υπήρχαν τα χωράφια και τα «ζωντανά» που ήθελαν και αυτά την καθημερινή φροντίδα τους.
Το φθινόπωρο μου δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφτώ την ασθενή στο χωριό που ζούσε. Η επίσκεψή μου ήταν απροειδοποίητη.
Φτάνοντας κοντά στο σπίτι είδα, μέσα σ’ έναν περιποιημένο κήπο, μια κοπέλα να φροντίζει τα φυτά. Ήταν η κόρη της η Γεωργία.
Δεν μου έκανε μεγάλη εντύπωση το ότι βρίσκονταν στο χωριό. Εντύπωση μου έκανε ο φροντισμένος κήπος, το πεντακάθαρο περιβάλλον του σπιτιού, τα φρεσκοβαμμένα παρτέρια... Δεν το περίμενα αυτό ξέροντας την ασθένεια της.... νοικοκυράς.
Όταν έμαθα όμως με ποιες συνθήκες η Γεωργία βρίσκονταν κοντά στη μάνα της τότε εντυπωσιάστηκα!
Η Γεωργία, (επειδή άκουσα ότι δεν ρωτάμε ποτέ την ηλικία των γυναικών, δεν τη ρώτησα και εγώ) νέα κοπέλα, γύρω στα 30, εργάζεται μαζί με τον σύζυγό της το Γιώργο στο εξωτερικό. Είναι δύο νέοι άνθρωποι που η πατρίδα τους ανάγκασε να ξενιτευτούν. Δουλεύουν σε ένα παραθεριστικό μέρος της Ισπανίας στο ίδιο αφεντικό και οι δύο.
Η Γεωργία έχει σπουδάσει λογιστικά.
Στη δουλειά που δουλεύουν οι δυο νέοι, τα αφεντικά είναι ο σύζυγος, ο Angelo, Ιταλός και η σύζυγος, η Βίκυ, Ελληνίδα. Έχει σημασία που το αναφέρω γιατί και οι δύο είναι από το νότο της Ευρώπης. Δε νομίζω πως αν ήταν από κάποια άλλη περιοχή θα είχαν την ίδια συμπεριφορά στους υπαλλήλους τους, στο συνάνθρωπό τους.
Μπροστά στην ανάγκη λοιπόν της βοήθειας στη μάνα, συμφώνησαν με τα αφεντικά τους ν’ αναλάβει ο σύζυγος της Γεωργίας και τη δουλειά της Γεωργίας για να ελευθερωθεί εκείνη για το διάστημα που θα χρειαζόταν. Φανταστείτε την ανθρωπιά των εργοδοτών και την κατανόηση του Γιώργου για την ανάγκη για φροντίδα που είχε η μητέρα της συζύγου!
Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα σήμερα;
Δεν γίνονται στο μυαλό το δικό μας που έχουμε περάσει τα χρόνια της νεότητας, βρισκόμαστε σε μια κάποια ηλικία και με την ασφάλεια της απόστασης από αυτή την ηλικία απαξιώνουμε «ελαφρά τη καρδία» τους νέους.
Ήρθε λοιπόν η Γεωργία στο χωριό, κοντά στη μάνα της και ανέλαβε όλο το νοικοκυριό, τη φροντίδα των κήπων, των οπωροφόρων δέντρων γύρω από το σπίτι, την προετοιμασία του σπιτιού για τον επερχόμενο χειμώνα και κυρίως τη φροντίδα της άρρωστης μάνας.
Η Γεωργία κι ο Γιώργος είναι ένα δείγμα των σημερινών νέων που έχουν πάρει από τους γονείς τους τις αξίες της ζωής και αποδεικνύουν ότι τις έχουν ενστερνιστεί με το να τις τηρούν! Αυτή είναι η πιο δύσκολη αλλά και η πιο αδιάψευστη απόδειξη.
Ας σκεφτούμε πριν ξεστομίσουμε απαξιωτικές εκφράσεις για τους νέους, γιατί έστω και αν ισχύουν σε κάποιες περιπτώσεις, η ευθύνη είναι δική μας.
Κ. Π. Τσιάκαλος
