Ο Ευάγγελος Τύμπας γεννήθηκε στη Σπολάιτα Αιτωλοακαρνανίας το 1984. Από τα πρώτα παιδικά του χρόνια εκδηλώνει το ενδιαφέρον του για τη γλυπτική, σκαλίζοντας σε ξύλο και αργότερα σε πέτρα και πλάθοντας με πηλό και γύψο διάφορες φιγούρες και αντικείμενα.

 Τα τελευταία χρόνια εργάζεται κυρίως με τον πηλό, το γύψο και τον ορείχαλκο που είναι και η τελική μορφή των έργων του.

 Από τα τελευταία έργα είναι το αφιέρωμα στα θύματα των Τεμπών, για το οποίο το katafylli.gr δημοσίευσε άρθρο του καλού φίλου και συνεργάτη, Απόστολου Κ. Καρακώστα.

 Η φήμη του γλύπτη Ευάγγελου Τύμπα πολύ γρήγορα απλώθηκε σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, όπου έργα

 Αντί άλλης περιγραφής των έργων του Ευάγγελου Τύμπα θα ακολουθήσουμε την περιγραφή από την Αντουανέττα Λογίου - Μπουρή, φιλόλογο - ιστορικό της τέχνης, MALingu, MALettres, MAHA, PhD, σε αναδημοσίευση από τον ιστότοπο Agriniopress.

Η προτομή της Τασούλας Γυφτογιάννη

 Το έργο, με διαστάσεις συμβατές με τις φυσικές (85Χ75Χ58), αποπερατώνεται στις 20 Νοεμβρίου 2020, οπότε μεταφέρεται σε ορείχαλκο στο χυτήριο του Γαβαλά στην Αθήνα. Τη δαπάνη αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου η κυρία Αλεξάνδρα Μπακή-Γυφτογιάννη, απόγονος της εν λόγω ηρωίδας. Το γλυπτό τοποθετείται σε κεντρικό σημείο της Ι.Π. Μεσολογγίου και αποκαλύπτεται στις 18 Ιουλίου 2021, στο πλαίσιο του επετειακού εορτασμού των διακοσίων χρόνων από τον Αγώνα.

 Η προτομή, εκτός από το κεφάλι, περιλαμβάνει ολόκληρο το τμήμα του μπούστου, φθάνοντας έως λίγο πιο κάτω από τη μέση του κορμού και φέρει και τους δύο βραχίονες. Εδράζεται σε σχεδόν μηδαμινού ύψους τετράγωνη βάση από το ίδιο υλικό, πάνω σε στήλη ορθογώνιου σχήματος, απόλυτα λιτής όψης και διακόσμου, η οποία φέρει εξ ολοκλήρου επένδυση από λευκό μάρμαρο. Στην πρόσοψη της στήλης, εγχάρακτη επιγραφή με κεφαλαία γράμματα πληροφορεί σχετικά με την ταυτότητα της τιμώμενης προσωπικότητας.

ΤΑΣΟΥΛΑ ΓΥΦΤΟΓΙΑΝΝΗ ΗΡΩΙΔΑ ΤΗΣ ΕΞΟΔΟΥ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ - 1826

 Το έργο κινείται σύμφωνα με έναν παραδοσιακό εικονιστικό ρεαλισμό ιδεαλιστικής υφής, διανθισμένο με αρκετά έντονες ρομαντικές διαθέσεις, που αποσκοπούν προπάντων στην κίνηση και την έκφραση.

 Σε αυτό το πλαίσιο, η τιμώμενη μορφή εικονίζεται σε πολύ νέα ηλικία, συμβατή με εκείνη που είχε τα χρόνια του Αγώνα, και σε έντονη κίνηση, που μαρτυρεί εμφανώς επιθετική διάθεση αγωνιστικής φύσης.

 Είναι ντυμένη με τη γνωστή παραδοσιακή ενδυμασία των ανδρών αγωνιστών της εποχής, όπου εντυπωσιάζει ο πλούσιος, λεπτομερής και περίτεχνος ανάγλυφος διάκοσμος, κυρίως στο πουκάμισο, το σακάκι και τον μικρό σκούφο, που φέρει στο κεφάλι της. Άξιο ιδιαίτερης μνείας αποτελεί η παρουσία του χριστιανικού σταυρού στο στέρνο της μορφής, στοιχείο, το οποίο, στο προκείμενο έργο, παραπέμπει όχι τόσο στον μάρτυρα όσο στην ορθόδοξη χριστιανική θρησκεία, που ασπάζεται η εικονιζόμενη, και αποτελεί συμβολική αναφορά στην πίστη και στον υπέρ πίστεως αγώνα του ελληνικού λαού, ενώ ταυτόχρονα αποσκοπεί στον τονισμό της συμβολής του Κλήρου στην Επανάσταση του 1821.

 Η μορφή αποδίδεται σε στάση μετωπική και ευθυτενή, με το δεξί χέρι λυγισμένο στον αγκώνα και υψωμένο, να φέρεται μπροστά, κραδαίνοντας απειλητικά την πάλα, ενώ το αριστερό ακουμπά δυναμικά στη λαβή της θήκης του.

 Αν και η εικονιζόμενη δεν έχει αποδοθεί ολόσωμη, η προαναφερθείσα κίνηση του δεξιού βραχίονα προϊδεάζει για στάση ενεργού βηματισμού προέλασης πολεμικής-αγωνιστικής φύσης. Η εν λόγω πόζα έχει συλληφθεί σε απόλυτη συνάφεια με την αλήθεια της ιστορικής στιγμής που μεταγράφει το έργο, δηλαδή την ώρα της Εξόδου των Πολιορκημένων του Μεσολογγίου και της μάχης ενάντια στους Οθωμανούς.

 Σε μορφοπλαστικό επίπεδο, το γλυπτό ενδιαφέρει για την αισθητική του χιασμού που επιτυγχάνεται τόσο με τη διαγώνια διευθέτηση της λωρίδας του σκοινιού που διαγράφει το στέρνο και την πλάτη της ηρωίδας, όσο και με την απόδοση της πλούσιας κόμης της σε ελαφρά πλάγια κυματοειδή κίνηση. Ιδιαίτερα το τελευταίο συνιστά στοιχείο που συνάδει στενά με την ένταση της στιγμής, δηλαδή την αντάρα της μάχης, θέμα που πραγματεύεται το έργο.

 Τα έντονα εξάλλου χαρακτηριστικά του προσώπου της μορφής, το ζωηρό και συνάμα ανήσυχο βλέμμα της, τα σφιγμένα χείλη, τα τονισμένα ζυγωματικά, η δυνατή τετράγωνη γνάθος, ερμηνεύουν πειστικά το αγωνιστικό σθένος, το απαράμιλλο θάρρος και την αποφασιστικότητα της ηρωίδας, που με ακατάσχετη μαχητική θέληση ετοιμάζεται να ριχτεί στη μάχη ενάντια στον εχθρό.

 Αντίθετα, στην επιλογή του ωραίου και αρυτίδωτου προσώπου της με το σχεδόν ολύμπιο ύφος, το έργο απομακρύνεται αισθητά από το πνεύμα της στιγμής, υπηρετώντας περισσότερο ιδεαλιστικές αντιλήψεις κλασικής προέλευσης, που συμπίπτουν εξάλλου με τις εν γένει ιδιωματικές πλαστικές και αισθητικές προδιαθέσεις του καλλιτέχνη.

 Με το παρόν, ο δημιουργός δεν αποδίδει απλά μια ιστορική στιγμή πολεμικής φύσης, αλλά ταυτόχρονα επιτυγχάνει να αναδύσει στο φως της γλυπτικής επιφάνειας την αλήθεια και την ομορφιά μιας ψυχής γεμάτης ηρωισμό και αυταπάρνηση.

Αντουανέττα Λογίου - Μπουρή
φιλόλογος - ιστορ. της τέχνης
MALingu., MALettres, MAHA, PhD.

    

Παντελής Καρασεβδάς

 Το 2021, ο γλύπτης Ευάγγελος Τύμπας (1984) φιλοτεχνεί στο εργαστήριό του, στο Αγρίνιο, μια ορειχάλκινη προτομή που η θεματική της αφορά τον Παντελή Καρασεβδά (1877 - 1946). Πρόκειται για τον Έλληνα χρυσό ολυμπιονίκη της σκοποβολής στους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες που έλαβαν χώρα στην Αθήνα, στα τέλη του 19ου αιώνα, συγκεκριμένα το 1896.

 Το γλυπτό απαντά στην κωμόπολη Αστακός που ανήκει στο δήμο Ξηρομέρου, γενέτειρα της τιμώμενης προσωπικότητας και κοσμεί την κεντρική πλατεία που βρίσκεται ανάμεσα στο πατρικό αρχοντικό της οικογένειας και τον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου.

 Η πρωτοβουλία της ανέγερσής του ανήκει στο Σύλλογο Απανταχού Αστακιωτών και στον πρόεδρό του, Χρήστο Μπόνη, ενώ η δαπάνη της κατασκευής του οφείλεται στην ευγενή χορηγία του Αποστόλη Πανταζή. Αποκαλύπτεται στις 21 Αυγούστου 2021, εν μέσω σεμνής πλην επιμελούς και συγκινητικής τελετής, όπου η παλλαϊκή παρουσία επιβεβαίωσε και πάλι την άρνηση στη λήθη και την αστείρευτη επιθυμία απότισης φόρου τιμής όσον αφορά στο αθλητικό επίτευγμα του τιμώμενου.

 Μετρώντας διαστάσεις που υπερβαίνουν ελαφρά το συμβατό, αγγίζοντας το ύψος των 75 εκατοστών του μέτρου, η προτομή περιλαμβάνει, εκτός από το κεφάλι, ικανό τμήμα του μπούστου, το οποίο, έχοντας τους βραχίονες σε απότμηση πολύ ψηλά, μορφώνει ένα σχεδόν μονολιθικού χαρακτήρα γεωμετρικοποιημένο σχήμα.

 Εδράζεται σε μαρμάρινη στήλη όχι ιδιαίτερα υψηλή, ορθογώνιου σχήματος και απόλυτα λιτού διακόσμου, πάνω σε πολύ χαμηλό αναβαθμό.

 Στην πρόσοψη της στήλης, αναγράφονται με κεφαλαία, χρυσά γράμματα, το ονοματεπώνυμο του εικονιζόμενου, το έτος της γέννησης και του θανάτου του, καθώς και η ολυμπιακή του διάκριση, ενώ στην αριστερή, σημειώνεται το όνομα του δημιουργού.

 Η παρούσα γλυπτή σύνθεση κινείται στο πνεύμα του παραστατικού ρεαλισμού, στο πλαίσιο του οποίου εμφαίνονται ορισμένα παραπληρωματικά εικονογραφικά θέματα συναφή με την αθλητική ιδιότητα της τιμώμενης προσωπικότητας.

 Έτσι, η μορφή απεικονίζεται σε νεαρή ηλικία, φορώντας την αθλητική ξεμανίκωτη φανέλα, όπου διακρίνονται, πάνω δεξιά, η ελληνική σημαία και, μπροστά, η λέξη ΕΛΛΑΣ. Στο μέσο του στέρνου, δεσπόζει το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο.

 Τα ατομικά φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά της μορφής αποδίδονται επίσης ρεαλιστικά, αποτελώντας συνεπές πορτραίτο της. Διέπονται δε από απόλυτη συμμετρία και μετωπικότητα, δηλαδή ισότιμη αντιστοιχία των δύο πλευρών, στοιχείο που αποσκοπεί στην ισορροπία και την αρμονία του συνόλου.

 Με τη σειρά τους, το αρκετά μεγάλο κεφάλι με τη γερή οστέινη δομή, καθώς και το ευρύ στέρνο προϊδεάζουν για ένα ρωμαλέο και στιβαρό σωματότυπο, ο οποίος συνδέεται στενά με την αθλητική της ιδιότητα.

 Στην ευθυτενή και αγέρωχη στάση της, η μορφή αποπνέει την υπεροχή και τη σιγουριά του νικητή.

 Ωστόσο, εδώ, όλα έχουν συλληφθεί μέσα σε πνεύμα μετριοπάθειας και γνήσιας υπερηφάνειας και πατριωτισμού, χωρίς εξάρσεις εγωκεντρικού χαρακτήρα, επιλογή που επίσης την εξυψώνει.

 Η πλήρης, εξάλλου, από χαρά όψη της ασφαλίζει την επινίκια φύση της στιγμής, ενώ παράλληλα, τα μόλις μισάνοιχτα χείλη της δημιουργούν την εντύπωση ότι σιγοτραγουδούν τον Εθνικό Ύμνο της Ελλάδας, ο οποίος ανακρούεται τιμής ένεκεν όταν ο ολυμπιονίκης στέκει πάνω στο πόντιουμ.

Αντουανέττα Λογίου - Μπουρή
φιλόλογος - ιστορ. της τέχνης
MALingu., MALettres, MAHA, PhD.

   

Η Ηρωίδα της Εξόδου του Μεσολογγίου, Ελένη Στάικου

Το 2020, εν όψει του επικείμενου εορτασμού των 200 χρόνων από τον Αγώνα της Παλιγγενεσίας, με ιδία πρωτοβουλία, ο Ευάγγελος Τύμπας (1984) φιλοτεχνεί μια ολόγλυφη σύνθεση, η οποία, σε θεματικό επίπεδο, πραγματεύεται την ηρωίδα της Εξόδου του Μεσολογγίου (1826), Ελένη Στάικου (Βραχώρι,1806 - 1827).

 Το έργο έχει δημιουργηθεί σε γύψο και μετρά διαστάσεις που υπερβαίνουν ελαφρά τις συμβατές, αγγίζοντας το ύψος των 2,20 μέτρων. Εκτίθεται για πρώτη φορά στην ατομική έκθεση του εν λόγω γλύπτη, ”Χοϊκοί και Αθάνατοι”, η οποία λαμβάνει χώρα στο Αγρίνιο, στην Παλαιά Δημοτική Αγορά, στην αίθουσα της Γλυπτοθήκης, και εγκαινιάζεται στις 10 Ιουνίου 2021, στο πλαίσιο της επετείου της απελευθέρωσης του Βραχωρίου (11.6.1821), γενέτειρας της εικονιζόμενης προσωπικότητας. Έκτοτε έως σήμερα, παραμένει στην πρωτινή γύψινη κατάσταση, στο εργαστήρι του γλύπτη, στο Αγρίνιο.

 Εδώ, ο δημιουργός υιοθετεί ένα εξευγενιστικό ρεαλιστικό ύφος, ιδεαλιστικής υφής, εμπλουτισμένο ταυτόχρονα με ήπιες εκφραστικές ρομαντικές διαθέσεις που προάγουν τους κινητικούς ρυθμούς του συνόλου.

 

 Η τιμώμενη μορφή εικονίζεται σε νεαρή ηλικία, συμβατή με εκείνη των είκοσι Μαΐων που είχε στα χρόνια του Αγώνα, σε στάση όρθια και κατά μέτωπο προς τον θεατή στην κύρια όψη της, επιπλέον, ντυμένη και αρματωμένη. Με το δεξιό της χέρι δυναμικά υψωμένο, κραδαίνει τη γυμνή πάλα, χειρονομία που μαρτυρεί επιθετική πρόθεση αγωνιστικής φύσης, ενώ με το άλλο σφίγγει τη λαβή της θήκης.

 Η συγκεκριμένη στάση συνάδει απόλυτα με την ηρωική της φύση αλλά και την ιστορική - πολεμική συγκυρία από την οποία είναι θεματικά εμπνευσμένο το έργο.

 Η ενδυμασία της μορφής ανάγεται, με τη σειρά της, σε μείζον και σημαντικό στοιχείο του έργου. Το ποδήρες ένδυμα που φέρει, συναφές με την εποχή της, στο κάτω τμήμα του, διακρίνεται για τον πλούσιο όγκο των πτυχών του, οι οποίες, στον τρόπο της διευθέτησης, στην πλαστική τους πραγμάτωση και προπάντων στον κινητικό τους διαχειρισμό, μαρτυρούν επιρροές κλασικής και ρομαντικής προέλευσης, θυμίζοντας, επιπλέον, τα σχετικά μεσαιωνικά και αναγεννησιακά πρότυπα. Με το αυξανόμενο δε προς τα κάτω μήκος και πλάτος τους, ώστε στην κυριολεξία να γλύφουν το έδαφος, οι πτυχές του ρούχου προσθέτουν όγκο στη σύνθεση, την ”απλώνουν ” στο χώρο και συνάμα ασφαλίζουν την ευστάθεια της μορφής. Μαζί δε με την πόζα των άνω άκρων, συμβάλλουν ώστε να αποκτήσει εξωστρεφή, περιοπτικό και πολυοπτικό χαρακτήρα.

 Μέσω, εξάλλου, μιας διαχείρισης εξαιρετικής καλλιτεχνικής ευαισθησίας, δημιουργούνται, στο κατώτερο σημείο, καμπυλόσχημες διαγραφές, εν είδει κυματικών παλμών, οι οποίες προικίζουν το σύνολο με αρμονικούς, ευχάριστους ρυθμούς, δημιουργώντας παράλληλα την αίσθηση ότι η μορφή περιβάλλεται από μιαν ανάλαφρη αέρινη αύρα.

 Άξιο επιπλέον μνείας είναι η επιδεξιότητα, η λεπτομέρεια και η ευαισθησία που διέπουν την απόδοση του άνω μέρους του ενδύματος της μορφής - του γιλέκου - επιδιώκοντας μια αρτιότητα και τελειότητα, η οποία είναι ταυτόχρονα στενά συνυφασμένη με το ιστορικό γίγνεσθαι της Εξόδου των Ελεύθερων Πολιορκημένων, και μαρτυρεί την έντονη θέληση του δημιουργού να σταθεί με απόλυτη συνέπεια απέναντι στην Ιστορία. Το γιλέκο - τυπικό ανδρικό γιλέκο του 19ου αιώνα - που φορά η ηρωίδα είναι πανομοιότυπο με το θρυλικό εκείνο που έφερε τη νύχτα της Εξόδου και σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Κέντρου Λόγου και Τέχνης Διέξοδος, στο Μεσολόγγι. Μέσω της συγκεκριμένης επιλογής, το έργο αποκτά ιστορική ταυτότητα με τη μορφή να συνδέεται άρρηκτα με την πολεμική - αγωνιστική στιγμή που καθόρισε, σε διαχρονικό επίπεδο, την ηρωική της υπόσταση.

 Με τη σειρά τους, τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του προσώπου της αποτυπώνονται όμορφα, ομαλά, συμμετρικά, επιλογές, ωστόσο, που είναι, στην ουσία, ρεαλιστικής φύσης γιατί η εν λόγω ηρωίδα υπήρξε εκπάγλου καλλονής.

 Μοναδική εξαίρεση - και συνάμα έκπληξη - στα προαναφερθέντα, αποτελεί το ελαφρά παραμορφωμένο, χωρίς κόρη, δεξιό της μάτι. Ως προς αυτό το σημείο, ο γλύπτης συμβαδίζει και πάλι χέρι - χέρι με τα ιστορικά και βιογραφικά δεδομένα που αφορούν την εν λόγω ηρωική μορφή. Όταν η Ελένη Στάικου αιχμαλωτίστηκε από τους Τούρκους, για να σώσει την τιμή της, έβγαλε με ένα πηρούνι το δεξιό της μάτι, δημιουργώντας έτσι μια αποκρουστική στη θέα εικόνα, η οποία αναπαράγεται αρκετά πειστικά στο παρόν γλυπτό.

 Το προκείμενο έργο - μαζί με εκείνο που πραγματεύεται τη μορφή της Τασούλας Γυφτογιάννη, του ίδιου δημιουργού - αποσκοπεί στην ανάδειξη της ηρωικής δράσης και της σημαντικής αγωνιστικής συμβολής των γυναικείων μορφών της Επανάστασης του 1821, καθώς και στον τονισμό της ισοτιμίας τους ως προς αυτό με τους άνδρες αγωνιστές, τέλος, στην προβολή τους ως εσαεί σύμβολα θάρρους και πολεμικού σθένους χάριν της ελευθερίας και ταυτόχρονα ως παραδειγματικά μοντέλα για τις επερχόμενες γενεές.

Αντουανέττα Λογίου - Μπουρή
φιλόλογος - ιστορ. της τέχνης
MALingu., MALettres, MAHA, PhD.

   

Ο ανδριάντας του Μιχάλη Κούση στο Αγρίνιο

 Στην πόλη του Αγρινίου, απαντάται ένας ολόσωμος, ορειχάλκινος ανδριάντας του Μιχάλη Κούση (1953-2005), κορυφαίου Έλληνα αθλητή της μαραθώνιας διαδρομής και, εν γένει, μεγάλων αποστάσεων, επιπλέον, χρυσού νικητή στους Μεσογειακούς Αγώνες του 1979 που έλαβαν χώρα στο Split της Κροατίας - τότε ενωμένης Γιουγκοσλαβίας.

 Η ανέγερσή του αποτελεί πρωτοβουλία και ταυτόχρονα χορηγία των δημοτικών αρχών του Αγρινίου, γενέτειρα του τιμώμενου, στο πλαίσιο απότισης τιμής στο πρόσωπό του, και δη τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή που συμπληρώνονται επτά ακριβώς δεκαετίες από τη γέννησή του. Η παραγγελία για τη φιλοτέχνησή του ανατίθεται στον Ευάγγελο Τύμπα (19.12.1984), το 2023, και το έργο δημιουργείται σε πρόπλασμα γύψου το χρονικό διάστημα ανάμεσα στις 30.10.2022 και 4.2.2023, στοιχεία άλλωστε που αναγράφονται με εγχάρακτο τρόπο στη μικρή και από το ίδιο υλικό βάση όπου στηρίζεται η εν λόγω μορφή.

 Μεταφέρεται στο μέταλλο στο χυτήριο του Γαβαλά, στην Αθήνα, κατόπιν επιστρέφει στο Αγρίνιο για να τοποθετηθεί σε κεντρικό σημείο της πόλης, συγκεκριμένα στον εμπρόσθιο αύλειο χώρο του ΓΑΚ (Γυμναστικό Αθλητικό Κέντρο). Αποκαλύπτεται την εσπέρα της 21ης Οκτωβρίου 2023, επί δημαρχίας Γεωργίου Παπαναστασίου, στο πλαίσιο απέριττης και συγκινητικής τελετής, η οποία φορτίστηκε επιπλέον συναισθηματικά με την παρουσία της συζύγου του τιμώμενου, των παιδιών και του μικρού εγγονού του, καθώς και του πρώτου προπονητή του, Γρηγόρη Μπενέκα.

 Πρόκειται για μεγαλόσχημο έργο, του οποίου οι διαστάσεις υπερβαίνουν τις συμβατές, αγγίζοντας το ύψος των 2,50 μέτρων. Αξίζει, εδώ, να σημειωθεί ότι το υλικό του, σε ορισμένα σημεία, παρουσιάζει επιχρωματισμούς, δηλαδή αποδίδεται πατιναρισμένο σε ποικίλες αποχρώσεις - ροδόχρου, γαλανή, μαύρη - επιλογή έντονης ρεαλιστικής φύσης, η οποία ανήκει εξ ολοκλήρου στην έμπνευση του καλλιτέχνη και δικαιολογείται από τη θέλησή του να υπηρετήσει με απόλυτη συνέπεια την αλήθεια του εικονιζόμενου και της στιγμής που πραγματεύεται το έργο.

 Το γλυπτό εδράζεται σε μικρή βάση, επίσης από το ίδιο υλικό, σχεδόν μηδαμινού ύψους και ακανόνιστου τετράγωνου σχήματος, πάνω σε χαμηλό διβάθμιο βάθρο από συμπαγές μάρμαρο Μεσολογγίου, ορθογώνιου σχήματος και απόλυτα λιτής όψης, του οποίου ο κατώτερος αναβαθμός είναι αισθητά κοντύτερος και πλατύτερος.

 Στην εμπρόσθια όψη του βάθρου, ενεπίγραφη εγχάραξη με κεφαλαία γράμματα πληροφορεί για την ατομική αλλά και την αθλητική ιδιότητα της εικονιζόμενης προσωπικότητας,

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΟΥΣΗΣ

1953 - 2005

ΜΑΡΑΘΩΝΟΔΡΟΜΟΣ

 ενώ στη δεξιά όψη - όπως κοιτάει ο θεατής - υπάρχει ένθετη πλακέτα με το όνομα του δημάρχου, επί της θητείας του οποίου πραγματώθηκε ο προκείμενος ανδριάντας,

ΕΠΙ ΔΗΜΑΡΧΙΑΣ

ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ

 Ακριβώς από κάτω, επίσης εγχάρακτη επιγραφή αναφέρεται στην ταυτότητα του δημιουργού του,

ΤΟ ΕΡΓΟ ΕΠΟΙΗΣΕ

Ο ΓΛΥΠΤΗΣ

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΤΥΜΠΑΣ

21.10. 2023

 Με ρεαλιστική θεματική, προερχόμενη από τον χώρο του αθλητικού γίγνεσθαι, το προκείμενο γλυπτό έλκει την έμπνευσή του από ένα πραγματικό αθλητικό γεγονός - προαναφέρθηκε - του οποίου αποτελεί απτή μαρτυρία που αποσκοπεί στην ανάκληση και την ενθύμηση. Απεικονίζει μια όρθια και κατά μέτωπο αθλητική φιγούρα, η οποία, σε τροχάδην ακόμη κίνηση, με ανάλογη ενδυμασία και κρατώντας στο δεξί χέρι ένα ροζ τριαντάφυλλο - σύμφωνα με την ιστορία, το είχε κόψει κατά τη διάρκεια της μαραθώνιας διαδρομής από κάποιο κήπο - περνά μόλις τη γραμμή του τερματισμού της κούρσας, ως ο πρώτος και αδιαφιλονίκητος νικητής.

 Το έργο εμψυχώνεται από μια ενέργεια και ένα δυναμισμό που ανταποκρίνονται τέλεια στο θέμα της έντονης προσπάθειας, με την παρούσα μορφή να διακρίνεται από μια εκφραστική ρομαντική διάθεση, η οποία συνδυάζεται με ένα ρεαλιστικό αίσθημα πιο ισχυρό και πιο ενεργητικό από εκείνο των επίσης ολόσωμων, όρθιων και αγωνιστικών γυναικείων μορφών του.

 Έτσι, ο εικονιζόμενος αποδίδεται σε μικρό διασκελισμό, έχοντας τα πόδια ήπια λυγισμένα στο ύψος των γονάτων, το αριστερό από αυτά σε ελαφρά προβολή έναντι του άλλου, με τα χέρια σε έκταση, με το στέρνο προτεταμένο, το κεφάλι σχεδόν ανεπαίσθητα ανυψωμένο. Όσον αφορά την πλαστική πραγμάτωση της μορφής, επιδιώκεται η δυνατή επεξεργασία των όγκων, η υπογραμμισμένη πραγμάτευση των ανατομικών λεπτομερειών, σε μια επιθυμία να τονιστεί η αθλητική της ιδιότητα και η σωματική ένταση ως απόρροια του αθλητικού αγώνα. Ιδιαίτερα, μέσω της έντονης μυϊκής αποτύπωσης, εξαίρεται εξίσου η ιδέα του αγωνιστικού σθένους όπως και το γεγονός της σκληρής προσπάθειας.

 Τα προαναφερθέντα στοιχεία, καταδεικνύουν αγωνιστική στιγμή, η οποία παραπέμπει σε εκείνη του τερματισμού του αθλητή, όταν ο τελευταίος βρίσκεται ακριβώς πάνω στο «νήμα», που είναι ταυτόχρονα και η στιγμή της νίκης του, γεγονός που ασφαλίζεται κυρίως από το εμφανές χαμόγελο που διαγράφεται στα χείλη του. Εν τούτοις, το κουρασμένο ύφος και οι ρυτίδες έκφρασης που χαρακώνουν το πρόσωπο, καθώς και η εν γένει χαλαρή στάση των μελών, δηλώνουν εξάντληση λόγω της έντονης αγωνιστικής προσπάθειας που μόλις προηγήθηκε. Οι βαθιές, εξάλλου, και σε ποικίλη διάταξη γραμμικές χαράξεις που διακρίνονται στην εσωτερική πλευρά της δεξιάς παλάμης της μορφής αντισταθμίζονται από την ιδεαλιστικής φύσης παρουσία του μικρού ρόδου, ενώ ο εμφανής κάματος στο πρόσωπο της υποσκελίζεται από το πλατύ, πηγαίο χαμόγελό της. Τέλος, η παρουσία του ρόδου προικίζει τη σύνθεση με μια νότα αισιοδοξίας, πίστης και χαράς, στοιχεία που συνάδουν στενά με την επινίκια φύση της στιγμής.

 Η αθλητική ενδυμασία που φέρει η μορφή με το εθνόσημο της πατρίδας της και ο γαλανός χρωματισμός του ενδυματολογικού συνόλου συνιστούν επίσης ρεαλιστικές επιλογές, οι οποίες, αφενός, συνδέονται στενά με την αθλητική της ιδιότητα, καθώς και το συγκεκριμένο σχετικό γεγονός, αφετέρου, μέσω αυτών, επιδιώκεται να τονιστεί και η εθνική ταυτότητα του αναπαριστάμενου αθλητή. Επιπλέον, η πολύ λεπτομερειακή αποτύπωση ορισμένων παραπληρωματικών ενδυματολογικών στοιχείων, όπως τα κορδόνια των παπουτσιών και το μικρό κομμάτι ύφασμα με το νούμερο συμμετοχής του αθλητή, μαρτυρούν, με τη σειρά τους, και πάλι, την εμμονική επιδίωξη του γλύπτη για απόλυτη ρεαλιστική αλήθεια.

 Το προκείμενο έργο αποδεικνύει προπάντων την έμφυτη ικανότητά του Ευάγγελου Τύμπα να αιχμαλωτίζει τη στιγμή, επιτυγχάνοντας, μέσα από ένα αόρατο και βραχύ σημείο χρόνου τη δημιουργία μιας ορατής και αέναης αλήθειας προσώπου. Ενσωματώνοντας δε όλα σχεδόν τα γνωστά ιδιωματικά στοιχεία, τα οποία ευθύνονται για το μορφοπλαστικό ήθος του γλύπτη, συνιστά μια αξιοσημείωτη πρόταση στη νεοελληνική ανδριαντοποιία, η οποία, αν και, κατά βάση, παραμένει στο πλαίσιο ενός εικονιστικού ρεαλισμού με ιδεαλιστικές διανθίσεις, επιμένει παρόλα αυτά στην έκφραση ως πρωτεύοντα και μείζονα φορέα αλήθειας.

Αντουανέττα Λογίου - Μπουρή
φιλόλογος - ιστορ. της τέχνης
MALingu., MALettres, MAHA, PhD.

   

Η προτομή του Παύλου Μπακογιάννη στο Θέρμο

 Στον αύλειο χώρο του γυμνασίου του Θέρμου Αιτωλοακαρνανίας, συναντούμε μιαν ορειχάλκινη (κόκκινο μέταλλο) προτομή με θέμα τη μορφή του Παύλου Μπακογιάννη (Ευρυτανία,10.2.1935 - Αθήνα, 26.9.1989), δημοσιογράφου, πολιτικού και θύμα τρομοκρατικής ενέργειας.

 Είναι φιλοτεχνημένη από τον γλύπτη Ευάγγελο Τύμπα (Αγρίνιο, 18.12.1984), το 2022, κατόπιν παραγγελίας από τον Ελληνοαμερικανό επιχειρηματία και παιδιόθεν φίλο του τιμώμενου, Πέτρο Γρομητσάρη, ο οποίος αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου τα έξοδα της ανέγερσής της.

 Αποκαλύπτεται στις 22 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς, στο πλαίσιο λιτής πλην συγκινητικής τελετής, όπου παρευρέθηκαν, εκτός από τον γιο του, τον δήμαρχο Αθηναίων Κώστα Μπακογιάννη, και τη σύζυγό του Σία Κοσιώνη, ο ήδη αναφερθείς χορηγός του έργου, ο πρέσβης των Η.Π.Α. στην Ελλάδα, George Τσούνης, η υφυπουργός Τουρισμού Σοφία Ζαχαράκη, ο αντιπρόεδρος της Βουλής Θανάσης Μπούρας, ο δήμαρχος του Θέρμου, Σπύρος Κωνσταντάρας, οι δήμαρχοι Καρπενησίου Ν. Σουλιώτης, Αγρινίου Γ. Παπαναστασίου και Ξηρομέρου Γ. Τριανταφυλλάκης, ο πρόεδρος του Ομίλου Unesco Πρέβεζας Ευάγγελος Κατσίμπρας, ο πρώην βουλευτής Ν.Δ. Δημοσθένης Τσιαμάκης, ο δημιουργός του έργου κ.ά. *

 Αποτελώντας προσωπογραφική αποτύπωση του τιμώμενου σε μέση ηλικία, η προτομή μετρά διαστάσεις, που υπερβαίνουν ελαφρά τις συμβατές, αγγίζοντας το ύψος των 85 εκατοστών του μέτρου (85 Χ 55 Χ 35), και, πέραν της κεφαλής, εκτείνεται σε μεγάλο τμήμα του μπούστου, έχει τους βραχίονες σε λοξή απότμηση ψηλά, μόλις κάτω από τους ώμους, και στο κατώτερο σημείο, τέμνεται οριζόντια.

 Εδράζεται σε τετράγωνη βάση σχεδόν μηδαμινού ύψους από το ίδιο υλικό, πάνω σε τρίβαθμο βάθρο από μάρμαρο Μεσολογγίου (χρώμα ανοιχτής ώχρας) και λιτού ορθογώνιου σχήματος, εν είδει τετράπλευρης στήλης, του οποίου οι δύο κατώτεροι αναβαθμοί είναι πλατύτεροι και πολύ χαμηλότεροι.

 Στην εμπρόσθια όψη του βάθρου - ως μόνος διάκοσμος - σημειώνονται, με εγχάρακτο τρόπο και με κεφαλαία γράμματα στο χρώμα της προτομής, στοιχεία, που παραπέμπουν στην ταυτότητα του εικονιζόμενου:

ΠΑΥΛΟΣ
ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ
1935 - 1989
ΜΑΘΗΤΗΣ
ΤΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ
ΘΕΡΜΟΥ
1947 - 1950

 ενώ, στο κατώτερο σημείο της αριστερής του όψης - όπως βλέπει ο θεατής το έργο - αναγράφεται το ονοματεπώνυμο του γλύπτη και η ακριβής ημερομηνία και χρονολογία της αποκάλυψης του έργου,

ΤΟ ΕΡΓΟ ΕΠΟΙΗΣΕ
Ο ΓΛΥΠΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΤΥΜΠΑΣ
22.8.2022

 Στη δεξιά, τέλος, όψη, αναφέρονται τα ονόματα του χορηγού του έργου καθώς και του δημάρχου επί της θητείας του οποίου το τελευταίο εγκαινιάστηκε· αντίστοιχα, ΠΕΤΡΟΣ ΓΡΟΜΗΤΣΑΡΗΣ και ΣΠΥΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ. Όπως πληροφορεί καθαρά η επιγραφή στην πρόσοψη της στήλης, η επιλογή του σημείου της τοποθέτησης του γλυπτού σε καμία περίπτωση δεν έγινε τυχαία αλλά σύμφωνα με κριτήρια ρεαλιστικής αφετηρίας, που άπτονται των βιογραφικών στοιχείων του τιμώμενου, ο οποίος φοίτησε στα γυμνασιακά μαθητικά του χρόνια στο συγκεκριμένο σχολείο.

 Η μορφή αποδίδεται με ρεαλιστική διάθεση, εν τούτοις, η έμφαση, σε μια επιδίωξη αιχμαλώτισης του στιγμιαίου και χάριν μιας ψυχογραφικού επιπλέον χαρακτήρα απόπειρας προσέγγισης της, δίνεται στην έκφραση.

 Έτσι, μέσα από μια μορφοπλαστική διαχείριση, ιδεαλιστικής και συνάμα ρομαντικής προέλευσης, - σχεδόν ιδιωματική της τέχνης του γλύπτη - ορισμένων φυσιογνωμικών χαρακτηριστικών, η μορφή παρεκκλίνει ελαφρά από το καθαρά παραστατικό και εικονιστικό - κάτι εμφανώς αντιληπτό εάν συγκριθεί το γλυπτό με φωτογραφίες εν ζωή του εικονιζόμενου - με συνέπεια, το εν γένει αποτέλεσμα να υπερβαίνει μια συμβατή ρεαλιστική απεικόνιση και το έργο να κερδίζει σε έκφραση και σε εσωτερική, ουσιαστική αλήθεια.

 Με τον τρόπο αυτό, ο γλύπτης επιτυγχάνει την απόλυτη ανάδειξη της στιγμής, η τιμώμενη προσωπικότητα αποκτά ψυχική δυναμική, επιπλέον, προβάλλονται βασικά στοιχεία της ιδιοσυγκρασίας της.

 Εδώ, ο δημιουργός θέλησε να εστιάσει μάλλον σε μια ήπια και χαλαρή στιγμή, εμπνευσμένη από την απλή καθημερινότητα του εικονιζόμενου, παρά να τονίσει τον δυναμισμό και την αγωνιστική εγρήγορση του πολιτικού και δημοσιογράφου.

 Το διακριτικό, πλην αβίαστο, πηγαίο χαμόγελο, που διαγράφεται στα μισάνοιχτα χείλη του, προσδίδει στην όψη του πραότητα και περίσσεια μειλιχιότητα, μαρτυρώντας καλοσύνη και ζεστασιά ψυχής καθώς και πνεύμα συγκατάβασης και ομόνοιας, καθιστώντας τον αυτόματα συμπαθή στον διερχόμενο θεατή, ενώ ταυτόχρονα καταδεικνύει επικοινωνιακή διάθεση, όλα στοιχεία που οπωσδήποτε τον χαρακτήριζαν.

 Ωστόσο, τη σμιλευτική προσοχή, διεκδικεί το βλέμμα του, το οποίο δεν είναι απλανές και άψυχο όπως εκείνο των αρχαιοελληνικών επιτύμβιων γλυπτών μορφών - επίσης νεκρών - των κλασικών χρόνων, αλλά, αντίθετα, αρκετά έντονο - ”ζωντανό”, θα έλεγε κανείς - και, γεμάτο από εσωτερική φλόγα και οραματισμό, κοιτάει ίσια μπροστά, ερμηνεύοντας μιαν απαρέγκλιτα πιστή προσήλωση στα μελλοντικά σχέδια - οράματα - που είχε, κυρίως για την ευρύτερη γενέτειρα περιοχή του, καθώς και στην ελπίδα του στο μέλλον, στις επερχόμενες γενιές.

 Ταυτόχρονα, στην εν γένει όψη του, υποφώσκουν μια ελαφρά θλίψη, ένα σκεπτικό ύφος και μια μελαγχολική διάθεση, ωσάν η μορφή να αποζητά να εκφράσει ένα παράπονο, ένα γιατί, πολύ ανθρώπινο και απόλυτα δικαιολογημένο, για την άδικη μοιραία επίθεση που δέχτηκε και τη μη υλοποίηση των οραμάτων - στόχων, που ονειρευόταν και δρομολογούσε. Στη συγκεκριμένη επιλογή του καλλιτέχνη, συσχετίζεται άρρηκτα ιστορική αλήθεια με γλυπτικό πεπραγμένο.

 Ο δημιουργός επιχειρεί, και το επιτυγχάνει έξοχα, να απαθανατίσει τον τιμώμενο μάλλον σε οικεία, καθημερινή στιγμή, εν μέσω φιλικής, μετριοπαθούς και ευχάριστης συνδιαλλαγής με ανθρώπους και για θέματα της γενέτειράς του, μορφοποιώντας έτσι, συγχρόνως, και μια ακριβή ενθύμηση, που διατηρεί από τα παιδικά του χρόνια ο γιος του και την καταθέτει, “Έτσι μιλούσε ο πατέρας μου για το Θέρμο και τον θυμάμαι να γελάει και να λάμπει ολόκληρος”.**

 Το παρόν στέκει επάξια ανάμεσα στα γλυπτά που κοσμούν τους εν γένει υπαίθριους κοινόχρηστους χώρους του νομού Αιτωλοακαρνανίας, αποκτώντας επιπλέον μια σημαντική θέση στη μακρόχρονη χορεία των προτομών επιφανών προσωπικοτήτων της πολιτικής, των γραμμάτων και της τέχνης, η οποία κάνει αισθητή την παρουσία της στη νεοελληνική γλυπτική κυρίως από το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα, και διατρέχοντας όλο τον 20ό, επεκτείνεται, με το παρόν και αρκετά άλλα, επίσης πολύ πρόσφατα, έως το πρώτο τέταρτο του τρέχοντος 21ου αιώνα.

* πηγή πληροφόρησης : agrinionews.gr, 23.8.2022.

** απόσπασμα από την ομιλία του δημάρχου Αθηναίων, που εκφωνήθηκε στην τελετή των αποκαλυπτηρίων του γλυπτού, πηγή: lifo.gr, 23.8.2022.

 Η γράφουσα απευθύνει θερμές και ειλικρινείς ευχαριστίες για την πολύτιμη βοήθειά τους στον γλύπτη Ευάγγελο Τύμπα, τον δήμαρχο Θέρμου Σπύρο Κωνσταντάρα και τη Γεωργία Γραμματίκα, ειδική συνεργάτιδα δημάρχου στον εν λόγω δήμο.

Αντουανέττα Λογίου - Μπουρή
φιλόλογος - ιστορ. της τέχνης
MALingu., MALettres, MAHA, PhD.

   

Ο ανδριάντας του Ρωγών Ιωσήφ

 Στο πλαίσιο του προκείμενου οδοιπορικού, στεκόμαστε, σήμερα, πλήρεις δέους, σεβασμού και ευγνωμοσύνης, ενώπιον του μεγαλοπρεπούς ανδριάντα μιας σημαντικής ιστορικής μορφής του Αγώνα της Παλιγγενεσίας, του Μητροπολίτη Ρωγών και Κοζύλης Ιωσήφ (1776 - 1826), μάρτυρα, αλλά και συναγωνιστή και αλληλέγγυου στηρικτή των Πολιορκημένων του Μεσολογγίου και δη των αμάχων εξ αυτών.

 Με διαστάσεις που υπερβαίνουν το ανθρώπινα συμβατό (2,40 Χ 0,80 Χ 0,80), το εν λόγω γλυπτό φιλοτεχνείται από τον Ευάγγελο Τύμπα, αρχικά σε πρόπλασμα γύψου για να μεταφερθεί κατόπιν σε ενισχυμένο ορείχαλκο, συγκεκριμένα, κόκκινο μέταλλο με δίχρωμη πατίνα. Η δημιουργία του ανάγει την αφετηρία της στην άνοιξη του 2021 και ολοκληρώνεται, σύμφωνα με τα λόγια του δημιουργού, στις 9 Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς. Αποκαλύπτεται στις 16 Απριλίου του 2022 στο πλαίσιο μιας λιτής πλην συγκινητικής τελετής.

 Η ανάθεση για την ανέγερση του εν λόγω μνημείου έρχεται από την πλευρά της Ιεράς Μητρόπολης Αιτωλίας και Ακαρνανίας και του μακαριστού μητροπολίτη Κοσμά, ο οποίος υπήρξε οραματιστής του. Ο τελευταίος, κατόπιν πρόσκλησης του γλύπτη, επισκέφθηκε το εργαστήρι του στο Αγρίνιο, στις 9 Οκτωβρίου 2021, για να δει το έργο στην ολοκληρωμένη γύψινη απόδοσή του, λίγο πριν αυτό οδηγηθεί στο χυτευτήριο, στην Αθήνα. Δυστυχώς, λίγες μέρες αργότερα, εκοιμήθη χωρίς να ευτυχήσει να το δει στην τελική του μορφή.

 Το γλυπτό απαντά στη θέση Ανεμόμυλος, στην Ιερά Πόλη του Μεσολογγίου, επιλογή, η οποία συνιστά σημειολογικής φύσης αναφορά στενά συνδεδεμένη με τη δράση της μορφής και εν γένει τα ιστορικά πολεμικά δρώμενα που αφορούν εκείνη και τη γύρω μείζονα περιοχή. Σε αυτό το χώρο, υπήρχε τότε ένας πραγματικός ανεμόμυλος, όπου βρήκαν αρχικά καταφύγιο ορισμένοι από εκείνους που τόλμησαν την Έξοδο, μαζί με τον Επίσκοπο, αργότερα, ανατινάχτηκαν εθελοντικά μαζί με το κτίριο.

 Το γλυπτό εδράζεται σε τρίβαθμο βάθρο αυστηράς ορθογώνιας αντίληψης, απόλυτα λιτού διακόσμου και αρκετά αλλά όχι ιδιαίτερα ψηλό, τουλάχιστον όσο θα ανέμενε κανείς. Είναι δε δομημένο ολοσχερώς, ωσάν ενιαίο, συμπαγές σύνολο, από μάρμαρο Μεσολογγίου, προερχόμενο από την αρχαία Πλευρώνα, εκεί που κατά την έξοδο κατέφυγαν οι “ελεύθεροι πολιορκημένοι” αιματοβαμμένοι, ποτίζοντας αυτούς τους βράχους με το αίμα τους.

 Ο ίδιος ο γλύπτης μας πληροφόρησε σχετικά: “Από εκεί πήραμε το βράχο αυτό και τον σμιλέψαμε στο χέρι έτσι ώστε αυτό το βράχο που πάτησε ο Ρωγών να πατήσει σήμερα ο ανδριάντας του”.

 Στην εμπρόσθια όψη του βάθρου, αναγράφονται με χρυσά κεφαλαία γράμματα στοιχεία που αφορούν την ταυτότητα και το ιερατικό αξίωμα του τιμώμενου,

ΕΘΝΟΪΕΡΟΜΑΡΤΥΣ

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

ΡΩΓΩΝ ΚΑΙ ΚΟΖΥΛΗΣ

ΙΩΣΗΦ

(1776 - 1826)

 Ακριβώς από κάτω, υπάρχει εγχάρακτος διάκοσμος με παράσταση όρθιου πυρσού, ο οποίος πλαισιώνεται στην κάτω και την πλαϊνή πλευρά από δύο συμμετρικά τοποθετημένα κλαδιά δάφνης, εικονογραφικό θέμα ιδεαλιστικού χαρακτήρα και κλασικής - κλασικιστικής προέλευσης, που παραπέμπει σε δοξαστική πρόθεση, εικονοποιώντας συμβολικά την ιδέατης άσβεστης χριστιανικής πίστης αλλά και της τιμητικής μνήμης προς τους ήρωες. Από κάτω είναι σημειωμένη η φράση:

ΘΥΣΙΑΣΤΗΚΕ

ΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΗΝ ΑΓΙΑ

ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΤΗΝ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

 Η τιμώμενη μορφή εικονίζεται ενδεδυμένη με τα επίσημα ιερατικά άμφια που αντιστοιχούν στο υψηλό θρησκευτικό της αξίωμα, και σε στάση όρθια και κατά μέτωπο προς τον θεατή στην κύρια όψη της.

 Με το εμφατικά ανυψωμένο δεξιό της χέρι κρατάει τον χριστιανικό σταυρό, προτάσσοντας τον προς το μέρος των πιστών, σε χειρονομία που παραπέμπει σε ευλογία, χαρακτηριστική της ιερατικής της ιδιότητας, ενώ με το άλλο στηρίζεται στην ποιμαντορική ράβδο.

 Πέραν των προαναφερθέντων φανερά θρησκευτικής φύσης παραπληρωματικών στοιχείων, ό,τι κυριαρχεί στο έργο είναι η απόλυτα ακριβής, λεπτομερής και ιδιαίτερα πλούσια ενδυματολογική απόδοση της μορφής, η οποία, συλλημμένη σύμφωνα με ένα πολύ διηγηματικό και γενναιόδωρο ρεαλιστικό ύφος και καλύπτοντας όλη σχεδόν την επιφάνεια του γλυπτού, αποτελεί το μείζον στοιχείο του.

 Μέσω των άνω επιλογών, σε επίπεδο αλληγορικής αναφοράς, επιδιώκεται η προβολή του ρόλου του κλήρου στην Επανάσταση του 1821 και η ανάδειξη της αναπαριστάμενης προσωπικότητας σε ιδέα και σύμβολο εθνικής ομοψυχίας, θυσίας και αγωνιστικού σθένους. Η παρουσία δε και η πλούσια μορφοπλαστική διαχείριση της μήτρας που φέρει ο ιεράρχης στο κεφάλι συμβάλλει, με τη σειρά της, πλειδοτικά στην ανάταση και την επιβολή του, όχι μόνο στο χώρο αλλά, επιπλέον, στη συνείδηση και τη ψυχή του θεατή.

 Ο έντονα, εξάλλου, κυμαντικός τρόπος απόδοσης των πτυχών του ενδύματος της μορφής, κυρίως εκείνων των χειρίδων, προικίζει το σύνολο με ρυθμούς εκφραστικούς και φωνή ποιητική, τονίζοντας ταυτόχρονα την τρισδιάστατη φύση του έργου και ασφαλίζοντας τον περιοπτικό του χαρακτήρα.

 Επιπλέον, μέσω της κατακόρυφης διευθέτησης των πτυχών, κυρίως αυτών στο πίσω μέρος του ρούχου, καθώς και της ποιμαντορικής ράβδου, ενισχύεται η αίσθηση της καθετότητας, κυρίαρχη στο έργο, στοιχείο που αποσκοπεί επίσης στην εξύψωση, την ηρωοποίηση της μορφής.

 Ο παρών Ρωγών Ιωσήφ του Ευάγγελου Τύμπα αναδύεται από τα βάθη του χρόνου και της Ιστορίας, λαμπρός και επιβλητικός μέσα στα χρυσά του άμφια, ωσάν ένα φωτεινό, αειθαλές και ασίγαστο προσκλητήριο ηρωισμού και θυσίας προς τις εσαεί επερχόμενες γενιές χάριν μιας αμείωτης και αδιαπραγμάτευτης υπεράσπισης της εθνικής, της ατομικής και της πανανθρώπινης ελευθερίας.

Αντουανέττα Λογίου - Μπουρή
φιλόλογος - ιστορ. της τέχνης
MALingu., MALettres, MAHA, PhD.

 Δείτε βίντεο από την Έκθεση του Γλύπτη Ευάγγελου Τύμπα «Χοϊκοί και Αθάνατοι»