Αποκαλυπτήρια προτομής του Παπακώστα Κακαβούλα, στην Αγία Τριάδα Αγρινίου

Παρουσία του Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ. Κοσμά, του Δημάρχου Αγρινίου κ. Γιώργου Παπαναστασίου, συγγενών και πλήθους κόσμου έγιναν τα αποκαλυπτήρια της προτομής του ιερέα Κωνσταντίνου Κακαβούλη (1915-1978), στον αύλειο χώρο του Ι. Ναού της Αγίας Τριάδος Αγρινίου στις 5 Ιουνίου 2017, ανήμερα του Αγίου Πνεύματος.

Ο Κωνσταντίνος Κακαβούλας διετέλεσε Ιερέας του Ι. Ν. Αγίας Τριάδας Αγρινίου επί σειρά ετών και ήταν ο εμπνευστής του Οικοτροφείου της, όπου φιλοξενήθηκαν πολλά παιδιά της περιοχής ακόμα και αργιθεατόπουλα.

Όπως ανέφερε και ο Δήμαρχος Αγρινίου, κ. Γιώργος Παπαναστασίου, «Ξεπερνώντας τον ποιμαντικό του ρόλο, προσέφερε κοινωνικό έργο καταθέτοντας την ψυχή του σε παιδιά της περιοχής.»

Την προτομή φιλοτέχνησε ο γλύπτης Βασίλης Παπασάικας μετά από ανάθεση του έργου από τους οικοτρόφους κατά παραγγελία και εντολή.

Ένα από τα παιδιά πού φιλοξενήθηκε στο οικοτροφείο αρρένων του παπα-Κώστα, ήταν και ο Κωστής Τσιάκαλος που μας παρουσιάζει σε αδρές γραμμές την «ανάγκη» να στηθεί η προτομή και το κοινωνικό έργο του αείμνηστου ιερέως Κων/νου Κακαβούλα.

«Στον Ι. Ν. Αγίας Τριάδας Αγρινίου στις 5/6/17 ανήμερα του Αγίου Πνεύματος, αμέσως μετά τη θεία Λειτουργία, στην οποία χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ. Κοσμάς, πραγματοποιήθηκαν τα αποκαλυπτήρια της προτομής του αείμνηστου ιερέως Κων/νου Κακαβούλα (1915-1978).

Η προτομή (έργο του γλύπτη Βασίλη Παπασάικα) στήθηκε σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, προς τον ιερέα Κων/νο Κακαβούλα, από τους οικοτρόφους που έζησαν στο ιδρυθέν από εκείνον οικοτροφείο αρρένων Ι. Ν. Αγίας Τριάδας.

Στο οικοτροφείο, που λειτούργησε από το 1961 με την άοκνη φροντίδα και την επιστασία του ίδιου του ιερέα Κων/νου Κακαβούλα, στεγάστηκαν περισσότεροι από εκατό οικότροφοι, οι οποίοι απεφοίτησαν από το Γυμνάσιο Αρρένων Αγρινίου και εν συνεχεία σπούδασαν σε διάφορα πανεπιστήμια της Ελλάδας αλλά και του εξωτερικού.

Σήμερα πλείστοι όσοι οι δάσκαλοι, οι καθηγητές, οι δικηγόροι, οι ιερείς και άλλοι επιστήμονες, οι οποίοι «πίνουν νερό» στο όνομα τού ιερέως Κων/νου Κακαβούλα.

Παράλληλα ο παπα Κώστας Κακαβούλας είχε ιδρύσει και οικοτροφείο θηλέων, το οποίο επίσης λειτούργησε με τη φροντίδα και επιστασία του.

Αλλά δεν ήταν μόνο τα δύο οικοτροφεία στο Αγρίνιο. Νωρίτερα στη δεκαετία του 1950, στο γειτονικό χωριό Σπολάιτα, όπου είχε διατελέσει ιερέας, είχε ιδρύσει «εργαστήριο υφαντικής και ραπτικής» στο οποίο έμαθαν να υφαίνουν και να ράβουν δεκάδες κορίτσια. Επίσης στο Αγρίνιο είχε ιδρύσει το πρωτοποριακό για την εποχή εκείνη «Σώμα εθελοντών αιμοδοτών». Ακόμη ενίσχυε με διάφορους τρόπους πολύτεκνες και άπορες οικογένειες, τις οποίες και έφερνε όλο και πιο κοντά στην εκκλησία.

Κοντολογίς το κοινωνικό έργο του αείμνηστου ιερέως Κων/νου Κακαβούλα υπήρξε τεράστιο. Οι πολυσχιδείς κοινωνικές (φυσικά και θρησκευτικές) δράσεις του αξεπέραστες. Έτσι έφερνε όλο και περισσότερο κόσμο πιο κοντά στο Θεό.

Δίκαια οι πάνω από εκατό οικότροφοι, που έζησαν στο οικοτροφείο, έστησαν την προτομή του, απειροελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης και αγάπης προς εκείνον…»

Ο δήμαρχος Αγρινίου, κ. Γεώργιος Παπαναστασίου, στη σύντομη ομιλία του ανέφερε:

«Οι οικότροφοι ευγνωμονούντες αποδίδουν φόρο τιμής σε μια εμβληματική φυσιογνωμία του Αγρίνιου, έναν ιερέα σύμβολο, τον παπά Κώστα Κακαβούλα. Ξεπερνώντας τον ποιμαντικό του ρόλο, προσέφερε κοινωνικό έργο καταθέτοντας την ψυχή του σε παιδιά της περιοχής. Αυτά τα παιδιά, άξια τέκνα της κοινωνίας, ζήτησαν από τον γλύπτη Βασίλη Παπασάικα, σε ένδειξη βαθιάς ευγνωμοσύνης, να φιλοτεχνήσει την προτομή του ιερέα που στάθηκε σαν πατέρας στο πλευρό τους. Ας γίνει το παράδειγμά του σηματωρός για όλους εκείνους που επιθυμούν να προσφέρουν σε αυτήν την κρίσιμη συγκυρία. Η πόλη αισθάνεται τιμή για όλους αυτούς που τιμούν τη μνήμη του πατέρα Κώστα Κακαβούλα. Αξίζουν συγχαρητήρια που θυμούνται και τιμούν».

Εκ μέρους των οικοτρόφων που πρωτοστάτησαν να στηθεί η προτομή, μίλησε ο Δημήτρης Γρίβας ο οποίος αναφέρθηκε κυρίως στο μεγάλο έργο του Παπακώστα·. τον απλό κοινωνικό άνθρωπο, τον πνευματικό άνθρωπο και ποιμενάρχη, τον άνθρωπο της κοινωνικής προσφοράς. Ολόκληρη η ομιλία παρακάτω

Η τελετή έκλεισε με την απαγγελία από τον Κωστή Τσιάκαλο του ποιήματος «Αυτοσχέδια προσευχή» που έγραψε για τον Παπακώστα και περιλαμβάνεται στην ποιητική του συλλογή «Προσανάμματα». Απόσπασμα του ποιήματος είναι χαραγμένο στη βάση της προτομής και λέει:

Οι λέξεις του ολοκληρωμένες
 προτάσεις αγκυροβόλησαν μέσα μας
 και γύρο στη ζωή μας όλη
Άγιο μύρο έγιναν φλόγα που φωτίζουν
τους χαλεπούς καιρούς
τις δύσκολες νύχτες
έγιναν δρομοδείχτες
για λιμάνια απάνεμα...

Ολόκληρο το ποίημα όπως ακριβώς είναι δημοσιευμένο στη συλλογή «Προσανάμματα»

Η ομιλία του Δημήτρη Γρίβα στα αποκαλυπτήρια της προτομής του Παπακώστα Κακαβούλα

Εκ μέρους των οικοτρόφων, που πρωτοστάτησαν να στηθεί τούτη η προτομή, καταθέτω δίκην μνημοσύνου, τούτα τα λόγια:

Ο Παπακώστας Κακαβούλας γεννήθηκε στο χωριό Πετρώνα Βάλτου το 1916. Έλαβε μέρος στον πόλεμο του 1940 και τιμήθηκε με ειδικές διακρίσεις και μετάλλια. Μετά τον πόλεμο ιερώθηκε και διατέλεσε εφημέριος στη Σπολάιτα, το Θέρμο και την Αγία Τριάδα Αγρινίου. Αποδήμησε εις Κύριον το 1978, μόλις 62 χρονών.

Εδώ συνειρμικά με πάει ο λόγος στα λόγια ενός Άγγλου ιερέα και ποιητή του John Donne (16^ος -17^ος αι. μ.Χ.), που, σε μια εκπληκτική συσχέτιση θανάτου και ανθρώπου, κατέληγε. «..... Ο θάνατος κάθε ανθρώπου αφαιρεί κάτι από μένα τον ίδιο - συνδέεται αδιάσπαστα το ανθρώπινο γένος. Έτσι μη στείλεις ποτέ να ρωτήσεις “για ποιόν χτυπάει η καμπάνα”. Χτυπάει για σένα». Από δω εμπνεύστηκε ο Έρνεστ Χεμινγουέι τον τίτλο στο ομώνυμο έργο του “για ποιόν χτυπάει η καμπάνα”. Αυτή η καμπάνα χτυπάει μια φορά για τους απλούς ανθρώπους. Όμως για τους ξεχωριστούς ανθρώπους χτυπάει διαρκώς. Γιατί; Αυτή μας λείπουν διαρκώς. Γιατί το οδυνηρό κενό που μας άφησαν φαίνεται διαρκώς γύρο μας, δίπλα μας μα προπαντός το νιώθουμε μέσα μας.

Στα 1978 ο Θεούλης μάς τον στέρησε για πάντα ως υλική παρουσία. Με ποια λογική τον κάλεσε εκεί στον ουρανό, στην αιώνια ζωή τόσο νωρίς, ομολογώ δεν το κατέχω, με ξεπερνάει. Όμως είμαι σίγουρος πως τον Καλωσόρισε ως εξής: «Πνευματικέ Πατέρα Παπακώστα Κακαβούλα, σε καλοδέχομαι στον Παράδεισο. Άξιος ο μισθός σου. Μπορείς και συ να καυχηθείς, σαν τον Απόστολο Παύλο “Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, την πίστην τετήρηκα, τον δρόμον τετέλεκα. Απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος”»!

Έτσι ή κάπως έτσι ήταν το καλωσόρισμα του Θεού. Και τώρα εμείς οι απλοί πιστοί μπορούμε να τεκμηριώσουμε, πλέρια τούτα τα θεϊκά λόγια, κάνοντας μια σύντομη περιδιάβαση στην όλη ζωή του Παπακώστα Κακαβούλα:

Ως απλός κοινωνικός πολίτης:

Οικογενειάρχης, σύζυγος, πατέρας ποδηγέτησε σωστά τα παιδία του προσφέροντας τους όλα τα αναγκαία εφόδια. Άρα σήμερα παρόντα εδώ τα παιδιά του δίκαια εισπράττουν την υστεροφημία του πατέρα τους.

Ως πνευματικός άνθρωπος και ποιμενάρχης:

Εδώ έδωσε θαυμαστά δείγματα ολοκληρωμένου ιερέα. Πρόσφερε τον εαυτό του στην εκκλησία. Αγωνίστηκε κείνο το ΑΞΙΟΣ, που άκουσε να βροντοφωνάζουν στη χειροτονία του οι πιστοί, να το τεκμηριώσει με τη ζωή του. Και τώρα, που μπορούμε να κάνουμε κι εμείς δίκια την κρίση μας, το επαναλαμβάνουμε με στεντόρεια τη φωνή: ΑΞΙΟΣ αντιπρόσωπος του Θεού στην ιεροσύνη ο Παπακώστας.

Ως ανθρωπιστής και άνθρωπος της κοινωνικής προσφοράς:

Εδώ θα αναφερθώ περισσότερο, γιατί τέτοια παραδείγματα έχουμε όλο και πιο λίγα. Πιστεύοντας ακράδαντα πως το λειτούργημά του δεν μπορεί να μην ακολουθιέται από πρακτική βοήθεια προς το συνάνθρωπο, προχώρησε σε συγκινητικές ενέργειες των όσων, σταχυολογώντας μόνο εδώ, θα απαριθμήσω αμέσως παρακάτω:

1. Εφημέριος στο χωριό Σπολάιτα εκεί στη 10ετία του ’50 ίδρυσε Εργαστήριο Υφαντικής και Ραπτικής, στο οποίο φοίτησαν αρκετά νέα κορίτσια βρίσκοντας έναν ακόμα επαγγελματικό χώρο στη ζωή τους.
2. Στο Αγρίνιο προέβη στην πρωτοποριακή για την τότε εποχή δημιουργίας Σώμα Εθελοντών Αιμοδοτών.
3. Ενίσχυε με διάφορους τρόπους πολύτεκνες και άπορες οικογένειες ακόμα και πέρα απ’ την ενορία του. Εδώ ο Παπακώστας έδειξε απλά πως δεν αρκεί το κήρυγμα απ’ τον άμβωνα, για να στυλωθεί η εκκλησία· δεν αρκούν οι «κύκλοι» για συζητήσεις προκειμένου να διαμορφωθούν σωστοί άνθρωποι· δεν αρκούν οι εξομολογήσεις και τα ευχέλαια, για να περατωθεί το έργο του ιερέα. Πρόκειται για μια δράση για την οποία δεν ήταν υποχρεωμένος τυπικά για όσα διαδραμάτισε ως ιερέας - κοινωνικός διάκονος δικαιώνοντας πλέρια την έννοια άνθρωπος!

Τα 2 οικοτροφεία της Αγίας Τριάδος:

Εδώ θα μου επιτρέψετε και λίγη βιωματική εξομολόγηση προσωπική, γιατί υπήρξα τρόφιμος για ενάμιση χρόνο. Ο Βίκτωρας Ουγκώ διατυμπάνισε πως «όταν ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή». Ο Παπακώστας δεν άνοιξε βέβαια σχολεία, έκλεισε όμως φυλακές με άλλους τρόπους. Βοήθησε άπορα παιδιά να σπουδάσουν, πράγμα που δείχνει τη βαθιά συνείδησή του στη δύναμη της παιδείας, κάτι που λίγοι ακόμα και στην εποχή μας το κατάλαβαν και προπαντός, λίγοι το έκαμαν πράξη. Μεσ’ απ’ τα Οικοτροφεία του πέρασαν πολλοί σημερινοί επιστήμονες, άνθρωποι των γραμμάτων, σωστοί άνθρωποι γενικότερα.

Τόλμημα γενναίο, απόφαση ριζοσπαστική και παράδειγμα για μίμηση το Οικοτροφείο. Ένα δωμάτιο αρχικά, σ’ ένα κάπως ευρύτερο χώρο μετά εκεί στης Ζάγκαινας, στη συνέχεια στο Παναγοπούλειο με κατάληξη το ιδιόκτητο οίκημα στην Αγία Τριάδα. Σ’ αυτούς τους χώρους φιλοξενήθηκαν πάνω από 150 παιδιά-μαθητές, δικαιώνοντας πλήρως τις πνευματικές παρακαταθήκες του Πλάτωνα «Μορφώστε τους άρχοντες» αλλά και του Κοσμά του Αιτωλού «Σχολεία χτίστε»! Τις ανάγκες και τη δεινή κατάσταση πολλών παιδιών τότε τις έβλεπαν και η Πολιτεία και η Τοπική αυτοδιοίκηση και ποικίλοι άλλοι φορείς. Αυτό, όμως ξεχώρισε του Παπακώστα Κακαβούλα: το δημιουργικό μυαλό του καταστάλαξε στη δημιουργία του Οικοτροφείου! Όσοι στεγαστήκαμε αλλά και όσοι φιλοξενηθήκαμε στα γεύματα μαζί με τους οικότροφους περάσαμε στο πετσί μας τη μεγάλη του προσφορά και σήμερα εδώ μπροστά του με απέραντη ευγνωμοσύνη ομολογούμε:

Γλιτώσαμε πολλά χιλιόμετρα ποδαρόδρομο· χορτάσαμε φαγητό· στεγαστήκαμε και κοιμηθήκαμε όπως ποτέ μέχρι κείνη την ώρα· ζήσαμε τη φροντίδα για πολλές ανάγκες μας· εισπράξαμε πνευματική τροφή.... κι όταν η προσφορά είναι διαρκής, τότε και η ευγνωμοσύνη πρέπει να είναι διαρκής! Και εδώ μια επισήμανση με περισσή ιδιαιτερότητα: «Θέλει αρετήν και τόλμην» γνωμάτευσε ο μεγάλος Αντρέας Κάλβος. Και τα είχε και τα δύο ο Παπακώστας. Πόση τόλμη, αλήθεια, πρέπει να διαθέτης για να μαζέψεις και να στεγάσεις τόσους έφηβους με τα τόσα εγγενή προβλήματα που διαθέτει σε επάρκεια η εφηβεία και τους κινδύνους που εγκυμονεί αυτή η συμβίωση... Μωρέ 2 ή 3 παιδιά έχουμε να φτύνουμε αίμα να περάσουν την εφηβεία... Αλλά την ιστορία δεν τη γράφουν άνθρωποι με στενόφοβη λογική· αυτά θέλουν θαρρετή απόφαση, θέλουν τόλμη. Κι ο Παππούλης μας, όπως το δηλώσαμε ήδη, αυτά διέθετε περίσσια!

Επιπλέον ήταν και δάσκαλος κοινωνικών αρχών και αξιών.

• Διαλογικός στην προσέγγισή του με τα παιδιά του Οικοτροφείου.
• Ώρες πολλές (πρωί - μεσημέρι - βράδυ), άλλοτε προγραμματισμένα κι άλλοτε ξαφνικά, βρίσκονταν μαζί μας. Ως σώφρων άνθρωπος και βαθύς γνώστης της νεότητας, μας μοίρασε ρόλους: αρχηγός, υπαρχηγός, υπηρεσίες αυτοσυντήρησης (ανά δύο ένας μεγάλος - ένας μικρός). Να πως τα νέα παιδιά διδάσκονται στην πράξη υπευθυνότητα:
• Οικοτροφεία για τα αγόρια αλλά και τα κορίτσια. Να πως διδάσκεις ισότητα και σεβασμό στα δυο φύλλα. Τα πήραμε κι αυτά τα μαθήματα νωρίς νωρίς εκεί στο Οικοτροφείο του Παπακώστα.

Ο Κωστής Παλαμάς, βλέποντας σωριασμένη κατάχαμα μια απ’ τις κολόνες του Ολυμπείου Διός στην Αθήνα, έγραψε το στοίχο: «Αν δεν πέσεις, το ύψος σου να δείξεις δεν μπορείς»! Πόση φρικτή αλήθεια συμπύκνωσε ο Αιτωλοακαρνάνας ποιητής σε τούτον το στοίχο: Στη μνήμη όλων, όσοι τον γνωρίσαμε, απλό ποίμνιο αλλά και ευεργετημένοι Οικότροφοι θα μείνει η σεβάσμια μορφή του Παπακώστα Κακαβούλα ως ορόσημο σωστού ανθρώπου. Η πνευματική κολόνα που έπεσε και που τώρα εκτιμάμε το μεγάλο ύψος της, βλέποντας το κενό που άφησε πίσω του. Όλοι μας, πιστεύω, όχι απλά θα συμφωνήσετε αλλά θα αναφωνήσετε πως, ήταν άνθρωπος της προσφοράς!

Ορισμένες φυσιογνωμίες, ξεχωριστές προσωπικότητες στο διάβα της ιστορίας πέτυχαν με τη δράση τους τούτο το σημαδιακό: να μείνουν ή μόνο με το κύριο όνομα ή μόνο με το επώνυμο χωρίς άλλους προσδιορισμούς όπως ο Σωκράτης (χωρίς Σωφρονίσκου και Φαιναρέτης), ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Περικλής, ο Μαρξ κ.α. Έτσι και στην ιστορία του Αγρινίου και της Αγίας Τριάδας θα μείνει απλά το όνομα Παπακώστας και για τους Οικότροφους, ο Παππούλης μας! Αλλά όλοι μαζί, ευρύ ποίμνιο και οικότροφοι θα συμφωνήσουμε στην παρακάτω επίκληση: Παπακώστα και παππούλη μας, με το θάνατό σου πλούτισε, πολύ πλούτισε ο Παράδεισος! Αλλά φτωχύναμε, πολύ φτωχύναμε εμείς εδώ στη γη!

Κλείνω με το εξής: Τούτη η προτομή, προσφορά τν οικότροφων δια χειρός Βασίλη Παπασάικα, δικαιώνει περίτρανα τη ρήση του Θουκυδίδη «ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος». Θα’ ναι η καμπάνα, που αναφέρθηκα στην αρχή· Έτσι να την εκλάβετε. Που όμως δε θα χτυπάει πλέον για θανάτους αλλά για τη ζωή. Θα σηματοδοτεί για τον κάθε επισκέπτη αξίες και αρχές. Θα θυμίζει, με τον κάθε χτύπο της, πως υπήρξαν άνθρωποι της προσφοράς, όπως ο Παπακώστας, ο Παππούλης μας!

Ακολουθεί του ποίημα του Κωστή Τσιάκαλου.

ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Διαπρύσιος ο λόγος του, λόγος Χρυσοστόμου.
Το κήρυγμά του φόγερό απ’ της καρδιάς του το καμίνι,
ξεσήκωνε τις εφηβικές ψυχές μας.
- Έτσι ορθοτομούντες τον λόγον της αλήθειας.
- Πράττειν το αγαθόν εσαεί.

...............................................................

Θυμάμαι τον παπούλη πάντα με τον ιερό του λόγο.
Οι λέξεις του ολοκληρωμένες προτάσεις
αγκυροβόλησαν μέσα μας και γύρο
(στη ζωή μας όλη άγιο μύρο)
έγιναν φλόγα που φωτίζουν
τους χαλεπούς καιρούς, τις δύσκολες νύχτες
έγιναν δρομοδείχτες για λιμάνια απάνεμα

Έγιναν πρωτίστως αγιογραφικό
και χάρη σ’ αυτό βγήκαμε στην κοινωνία
σηκώνοντας το βάρος με παρρησία και θάρρος.
Ανεβήκαμε της ζωής την ανηφόρα
όσο μπορέσαμε. Το χρωστάμε σε Κείνον...

Θυμάμαι τον παπούλη· πράος, μειλίχιος, γλυκύτατος.
Μας έμαθε για το θεό. Μας δίδαξε εσωτερική πειθαρχία
καθώς «το θείον εντός» και προπαντός
«Υιοί του θεού και ναοί του θεού εσμέν».
Από μια αυτοσχέδια προσευχή
που διδαχτήκαμε από Κείνον
αντλήσαμε εκ των έσω δυνάμεις, όσο εφικτό
πατήσαμε το «εγώ», παραδεχτήκαμε - δεχτήκαμε
να προτάσσουμε το «εμείς» στον αγώνα τον καλό.

...............................................................

Θυμάμαι τον παπούλη·
ταμένος, προσηλωμένος στο ιερό καθήκον.
Προσπαθώντας, ιερουργώντας, μεταποιώντας
κακία και μοχθηρία σε Αρετή και Καλοσύνη
έχθρα και μίσος σε Αρετή.
Το κρίμα και τ’ άδικο σε δικαιοσύνη...
Τη λύπη και τον πόνο σε Χαρά και Αγαλλίαση...

...............................................................

Ένα βράδυ τον είδα τον παπούλη
τον ονειρεύτηκα στο τιμημένο του ράσο
είχε μια λάμψη στο πρόσωπό του - φωτοστέφανο!
Άπλωσε το χέρι του: ευλογία, ιερή μυσταγωγία.
Τα χείλη του ψέλλιζαν μια αυτοσχέδια προσευχή
πρεσβεύοντας υπέρ ημών·
το στόμα του για όλους εμάς έσταζε μέλι!
Τον είδα να ανέρχεται, τον συνόδευαν άγγελοι
Ανάλαφρα το αεράκι ανέμιζε το τιμημένο ράσο του
και τη γενειάδα του, απ’ όπου φτερούγισαν μικρά χελιδόνια
πέταξαν μακριά, στο ουράνιο στερέωμα
σπαθίζοντας με την άλικη ορμή τους το κενό.
Κάθε χελιδόνι και μήνυμα σοφό, απαύγασμα θεϊκής διδαχής
λόγος θεού επί της γής. Εν ανθρώποις ευδοκία...

 Δείτε το βίντεο του Acheloos tv που πρόβαλε στις ειδήσεις του.

 Δείτε το βίντεο του Acheloostv που πρόβαλε στις ειδήσεις του.