s70 smart

Koumpouriana

22 - 11 - 2019
Καταφύλλι
Σύλλογοι
Είσοδος μελών
Συνδεδεμένοι χρήστες

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 96 επισκέπτες και κανένα μέλος

Παραπομπές
Ενημέρωση - ψυχαγωγία

Ela na paiksoume

Simea epanastasis 1854 Εκδήλωση Ιστορικής Μνήμης οργάνωσε ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Βραγκιανιτών Καρδίτσας στην Παναγία Επισκοπή των Βραγκιανών.

 Η εκδήλωση άρχισε με τη Θεία Λειτουργία το πρωί, χοροστατούντως του ιερέως π. Δημητρίου Αγόρη, στη συνέχεια ετελέσθη Τρισάγιο εις Μνήμην των Αγωνιστών της Επανάστασης του 1854 και έγινε κατάθεση στεφάνου από τον Πρόεδρο του Συνδέσμου Βραγκιανιτών κ. Παναγιώτη Παπαντώνη.

 Στη συνέχεια έγινε παρουσίαση τω γεγονότων της Επανάστασης του 1854 από τον πρώην Πρόεδρο του Συνδέσμου Βραγκιανιτών, κ. Κωνσταντίνο Θ. Αγόρη.

 Η εκδήλωση έκλεισε με την ανάγνωση επιστολής του κ. Λάζαρου Καραούλη, η οποία αναφέρονταν στον
οπλαρχηγό Γεώργιο Καραούλη.

 Σε σημείωμά της η Γραμματέας του Συνδέσμου Βραγκιανιτών δι/δα Φωτεινή Αγόρη έγραψε:

 «Μια εκδήλωση ιστορικής μνήμης πραγματοποιήθηκε σήμερα (12/8/2019) στην Παναγία Επισκοπή Βραγκιανών ώστε να τιμήσουμε τους ήρωες της Επανάστασης του 1854. Όλα αυτά όμως δεν θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν χωρίς την ανιδιοτελή και ακούραστη προσπάθεια ανθρώπων που αγαπούν τον τόπο τους και "σκαλίζουν" την ιστορία... Θα είναι μεγάλη μας χαρά και ιδιαίτερη τιμή στο μέλλον να πραγματοποιήσουμε αντίστοιχες εκδηλώσεις σε μελλοντικά ευρήματα "περίεργων" ανθρώπων που δεν αφήνουν την ιστορία μας να ξεθωριάζει στο πέρασμα των χρόνων».

 Ακολουθεί το κείμενο του κ. Αγόρη, με τα γεγονότα της Επανάστασης του 1854.

Αγαπητές συγχωριανές, αγαπητοί συγχωριανοί,

 Να ευχηθώ σε όλες και όλους καλό Αύγουστο, καλή παραμονή στα Βραγκιανά για τις επόμενες ημέρες και καλή ξεκούραση.

 Να ευχηθώ στο Σύλλογο καλή επιτυχία στις εκδηλώσεις του και να ζητήσω να αγκαλιάσουμε τη μεγάλη και ανιδιοτελή προσπάθεια που κάνουν τα παιδιά, συνεχίζοντας τη μακρά ιστορία που ξεκινήσατε εσείς και αφήσατε σε εμάς τους νεότερους ως παρακαταθήκη.

 Θα ήθελα, επίσης, να συγχαρώ το διοικητικό συμβούλιο για τη σημερινή εκδήλωση, μια εκδήλωση που αναζωπυρώνει τη μνήμη και μας βάζει σε διαδικασία αναζήτησης του παρελθόντος μας.

 Ξέρετε, εκδηλώσεις όπως η σημερινή, εκδηλώσεις λιτές και στοχευμένες, έχουν ως στόχο να βάλουν τη βάση για την αναζήτηση της ιστορίας.

 Και αυτή η αναζήτηση είναι υπόθεση προσωπική.

 Με δεδομένη, μάλιστα, την αγάπη που έχουμε για τον τόπο μας, είμαι βέβαιος πως τις επόμενες ημέρες και θα μιλήσουμε με τους γηραιότερους αναζητώντας άγνωστες ιστορίες και θα αναζητήσουμε στο διαδίκτυο περιστατικά, εικόνες, βιογραφίες, πρόσωπα και θα μελετήσουμε ιστορικούς που ασχολήθηκαν με το θέμα.

 Ελπίζω, παράλληλα, η σημερινή μας συνάντηση, η σημερινή μας εκδήλωση να αποτελέσει έναυσμα για την ολοκληρωμένη έκδοση της ιστορίας του τόπου μας.

 Παλαιότερα, όταν ο ομιλών είχε την τιμή να είναι πρόεδρος του Συλλόγου, κάναμε μία προσπάθεια να καταγράψουμε την ιστορία του μοναστηριού μας με αφορμή τη συμπλήρωση 150 ετών από την άλωση της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, εκδίδοντας τότε το βιβλίο «Η Μεγάλη Νύχτα». Ελπίζω η προσπάθεια καταγραφής να συνεχιστεί.

 Τέλος, αφού ευχαριστήσω το Δ.Σ. του Συλλόγου για την τιμή που μου έκανε να μου αναθέσει την παρουσίαση της ιστορικής αυτής περιόδου της επανάστασης του 1854 -χωρίς βεβαίως να επιδιώκω ρόλο ιστορικού για τον εαυτό μου, αλλά ερευνητή ενδεχομένως- θα ήθελα, αν μου επιτρέπετε, να αφιερώσω τη σημερινή μου ομιλία σε όλους εκείνους τους Βραγκιανίτες και Αργιθεάτες -χωρίς να αναφέρω ονόματα, για να μην παραλείψω κάποιον- που λειτουργούν ως θεματοφύλακες της ιστορίας μας.

 Που τηρούν πλούσιο αρχείο για τα γεγονότα και την ιστορία της περιοχής, που ερευνούν, που αξιοποιούν κάθε δυνατή πηγή, που συγγράφουν, που αλληλεπιδρούν και χτίζουν το παζλ της πλούσιας ιστορίας της Αργιθέας.

 Και που -αυτό είναι το πιο σημαντικό- εργάζονται ανιδιοτελώς και μοιράζονται ΠΑΝΤΟΤΕ το υλικό και την εργασία τους -που μόνο εύκολη ή ανέξοδη δεν είναι- με όλους εμάς.

 Σας ευχαριστούμε πολύ, με τη δική σας δουλειά είμαστε ήσυχοι πως κανένα κομμάτι της ιστορίας μας δεν πρόκειται να χαθεί.

 Αγαπητοί συγχωριανοί,

 Πάω πολλά χρόνια πίσω.

 Από την επανάσταση του 1821 πέρασαν αρκετά χρόνια ως την αναγνώριση της ανεξαρτησίας του νέου ελληνικού κράτους, το 1830.

 Η Θεσσαλία και πιο συγκεκριμένα η περιοχή μας δεν άνηκε εκείνη την περίοδο -και για αρκετά χρόνια μετά- στην ελεύθερη Ελλάδα.

 Τα σύνορα του τότε Ελληνικού Κράτους σταματούσαν στο Δομοκό. Αλύτρωτες, εκτός από τη Θεσσαλία, είχαν μείνει η Ήπειρος και ολόκληρη η Βόρεια Ελλάδα.

 Ο αγώνας, όμως, δεν σταμάτησε ποτέ ως το 1881 και την οριστική απελευθέρωση.

 Επαναστατικά κινήματα έδωσαν σκληρές μάχες δόθηκαν σε διάφορες περιόδους. Και συνήθως ταυτόχρονα σε Ήπειρο και Θεσσαλία.

 Ας εστιάσω, όμως, στη δική μας περιοχή.

 1832. Οι Τούρκοι εγκαθίστανται στα Άγραφα και την Αργιθέα, στην οριογραμμή του νέου ελληνικού κράτους.

 Η περιοχή μας μένει, άλλωστε, υπό τον έλεγχό τους, όπως προέβλεπε η συνθήκη της Κωνσταντινουπόλεως - Ιούλιος 1832.

 Τα σύνορα εκτείνονταν από την Αφωρεσμένη Κομπλεσίου ως το Φελίκι και τη Μυρμιτζάλα Βραγκιανών.

 Όσον αφορά την περιοχή μας, οι οριοφύλακες εγκαθίστανται σε φυλάκια, όπως των Βραγκιανών και της Στεφανιάδας.

 Η έδρα του Λόχου τους και η έδρα της διοίκησης της περιοχής ήταν στο Λιάσκοβο (Πετρωτό).

 Στη Γέφυρα Κοράκου είχαν φτιάξει δύο Κούλιες (τουρκικά φυλάκια). Μία από την πλευρά της Αργιθέας και μία από την πλευρά της Άρτας, στη Βρεσθενίτσα.

 Η ζωή ήταν ανυπόφορη. Οι Αλβανοί φοροεισπράκτορες απαιτούσαν την καταβολή επαχθών φόρων. Τα, δε, αποσπάσματά τους είχαν καταστεί φόβος και τρόμος των Αργιθεατών.

 Φίλες και φίλοι,

 Προοίμιο της Επανάστασης του 1854 είναι οι συγκρούσεις στη Σκουληκαριά στις 25 Δεκεμβρίου 1853, ενώ στις 15 Ιανουαρίου 1854 η Σημαία υψώνεται στα Ραδοβίζια Άρτας και συγκεκριμένα στο χωριό Μπότσι (σημερινή Μεγαλόχαρη).

 Αξίζει να σημειωθεί η σχέση που συνδέει τους Αργιθεάτες με τους Ραδοβιζινούς. Ο Αθανάσιος Αλεξανδρής, ο Γεώργιος Καραούλης, οι Γιαννούλης και Αθανάσιος Οικονόμου από Βραγκιανά, ο Γεώργιος Καναβός από το Ανθηρό έχουν με τους Κοσσυβακαίους από το Μπότσι φιλικές σχέσεις- είναι άλλωστε και Προεστοί στα Χωριά τους.

 Στα μέσα Ιανουαρίου 1854 η επανάσταση από τα Ραδοβίζια περνάει στην Αργιθέα.

 Την ίδια περίοδο φτάνει στα Βραγκιανά από τον Βάλτο ο Κώτσος Μανωλίδης με 35 εθελοντές. Στρατολογεί άνδρες από Αργύρι, Σελιπιανά (Καταφύλλι), Γρυμπιανά, Βραγκιανά και επιτίθεται κατά της Τούρκικης φρουράς στο Φελίκι.

 Αναγκάζει τους φρουρούς να υποχωρήσουν στο Λιάσκοβο.

 Άλλοι οπλοφόροι έκαναν την εμφάνισή τους στη Στεφανιάδα και το Λεοντίτο, όπου ήταν το δεύτερο τουρκικό φυλάκιο της οροθετικής γραμμής Ελλάδας - Τουρκίας.

 Η αντίδραση της απέναντι πλευράς αναμενόμενη. Ο Αλήκος Σελίτσανης, διοικητής των Τούρκων, που διέμενε με στρατιωτική δύναμη στο Λιάσκοβο απειλεί με εκδίκηση.

 Ζητά από τους Αργιθεάτες υποταγή.

 Μάλιστα καλεί τους Πρόκριτους της περιοχής να πάρουν μέτρα καταστολής της εξέγερσης για να μη γίνει αιματοκύλισμα.

 Εκείνοι συγκεντρώνονται στα Βραγκιανά, στη Μονή της Γεννήσεως της Θεοτόκου, στην Παναγία Επισκοπή δηλαδή, όπου συζητούν σχετικά με τους επαναστάτες.

 Και ενώ προχωρά η σύσκεψη αρχίζουν να συρρέουν από τα γύρω χωριά και άλλοι οπλοφόροι, οι οποίοι απαιτούν από τους Πρόκριτους να αποφασίσουν την επανάσταση και την απομάκρυνση των Τούρκων από τα χωριά μας.

 Οι Πρόκριτοι που είχαν έρθει εδώ με άδεια των τουρκικών στρατιωτικών αρχών για να σκεφτούν «περί του πρακτέου», όπως αναφέρει ο καθηγητής - ιστορικός Χρήστος Γκλέζος από το Πετρωτό, είτε γιατί ήταν μυημένη στην επανάσταση είτε γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά αποφάσισαν κάτω από την πίεση των γεγονότων την κήρυξη της επανάστασης.

 Οι Αλεξανδρήδες από το Λιάσκοβο, ο Γεώργιος Καραούλης από τη Στεφανιάδα, ο Γιαννούλης Οικονόμου από τα Βραγκιανά και άλλοι Πρόκριτοι και οπλαρχηγοί ξεσηκώνουν τον κόσμο.

 Τα πρώτα επαναστατικά τμήματα επανδρώνονται.

 Στις 25 Ιανουαρίου 1854, ανήμερα του Αγίου Γρηγορίου, αφού λειτουργήθηκαν στο ναό της Μονής, δίνουν στην Παναγία Επισκοπή τον παρακάτω όρκο:

 «Ορκίζομαι εις το ιερόν ευαγγέλιον, εις την Αγίαν Τριάδαν και τον Εσταυρωμένον, ότι λαμβάνων εις χείρας τα όπλα δεν θέλω καταθέσει αυτά ει μη αφού αποδιώξω τους τυράννους μου Οσμανλήδες από την γήν των πατέρων μου, αποκαθιστών ελευθέραν την πατρίδαν μου. Ορκίζομαι προσέτι εις τον Ύψιστον ότι θέλω υπερασπίζεσθαι την σημαίαν και τους συντρόφους μου, χύνων αν χρεία το καλέσει και την τελευταίαν σταλαματιάν του αίματός μου υπέρ αυτών».

 Σε ενθύμηση που βρήκε ο ίδιος ο Γκλέζος σε ένα παλαιό Πεντηκοσταριό του Αγίου Νικολάου Πετρωτού, στις 21 Αυγούστου 1984, αναγράφεται από κάποιον Α. Μητρόπουλο:

        

          1854 Γεναρίου 26 Λιάσκοβον
 κάνω θύμησην τον καιρόν που έκαμαν την
 επανάστασιν τα Βραγγιανά στο μοναστήρι
 Επισκοπή οι Πρόκριτοί μας Θανάσης Αλεξαντρής,
 Γιαννούλης Κονόμος, Καραούλης, Ε. Θεοδοσόπουλος,
 Πουζιός, Ματσούκης, Μανώλης και άλλοι
 υπόγραψαν την προκήρυξιν.
                           Α. Μητρόπουλος ο γράψας

 Αυτή η ενθύμηση αποτελεί ισχυρότατο στοιχείο-ντοκουμένο για τον τόπο εκκίνησης της επανάστασης και την υπογραφή της επαναστατικής προκήρυξης στην Αργιθέα. Καταρρίπτει έτερους ισχυρισμούς που μιλούν για την Παναγία την Σπηλιώτησσα, με τον Γκλέζο να λέει πως κάποιοι ερευνητές συγχέουν τα ονόματα των μονών Γεννήσεως με Κοιμήσεως της Θεοτόκου, καθώς και για τη Μπουκουβίτσα - σημερινό Ανθηρό.

 Η επαναστατική προκήρυξη, η οποία δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΑΙΩΝ των Αθηνών στις 9 Φεβρουαρίου, αναφέρει:

«Τουρκικά» Άγραφα 26.1.1854

 Πατριώται,

 Φωνή ήχησεν εις τας ακοάς ότι συμπολίται μας Ηπειρώται ήρπασαν τα όπλα ζητούντες την ανεξαρτησίαν των, έναντι του προ αιώνων τυράννου. Δράξατε όθεν, συμπατριώται, τα όπλα σας, θέσατε την χείραν σας εις την καρδίαν σας, στρέψατε τα όμματά σας προς την ανατολήν και ευχόμενοι προς τον Ύψιστον κινηθήτε, μιμηθείτε τους προγόνους μας και χύσατε το αίμα προς τιμήν της Πατρίδος, της Θρησκείας, της Τιμής και της Ελευθερίας.

 Σεις δε οι ελεύθεροι πατριώται των ελευθέρων Αγράφων, οι ελευθερωθέντες κατά το σώμα και δεδουλωμένοι κατά την καρδίαν, δώσατε χείρα βοηθείας προσκαλούντες και τους σποράδην ευρισκομένους εις την ελευθέραν Ελλάδα Αγραφιώτας.

Οι Πρόκριτοι των Τουρκικών Αγράφων».

 Έχει ενδιαφέρον να δούμε και τον στρατηγικό σχεδιασμό που υλοποίησαν.

 Σύμφωνα με τον Γκλέζο:

     Ο Γεώργιος Καραούλης με το τμήμα του κινήθηκε από Βραγγιανά προς το χωριό του Στεφανιάδα και από εκεί προς Πετρίλο - Σιάμ (Οξυά) και εξεδίωξε τους Τούρκους από την Ανατολική Αργιθέα.

     Ο Αλεξανδρής με τον Κώτσο Μανωλίδη κινήθηκαν προς Λιάσκοβο (Πετρωτό) όπου πείσθηκε ο Τούρκος Αλήκος Σελίτζανης μετά από συνεννόηση με τον Αλεξανδρή και έφυγε για το Μουζάκι.

 Φίλες και φίλοι,

 Βεβαίως, όπως γνωρίζουμε η απελευθέρωση της Αργιθέας και ευρύτερα της Θεσσαλίας δεν επήλθε με την επανάσταση του 1854.

 Οι Αγγλο - Γάλλοι απέκλεισαν τον Πειραιά με το στόλο τους και υποχρέωσαν τους Βασιλείς Όθωνα και Αμαλία, καθώς και την Κυβέρνηση να ανακαλέσουν το στρατό από Θεσσαλία και Ήπειρο.

 Έτσι, οι Τούρκοι επέστρεψαν, κατέστρεψαν πολλά χωριά και ανάγκασαν πολύ κόσμο να φύγει για την Ελεύθερη Ελλάδα.

 Όμως τα Άγραφα δεν θα ησυχάσουν. Οι θηριωδίες των Τουρκαλβανών δεν τους αφήνουν σε ησυχία.

 Στις 18 Δεκεμβρίου 1862 Τουρκαλβανοί που ήρθαν από την Άρτα, λεηλάτησαν -μετά από συνεργασία ντόπιων- την Αγια Σωτήρα Βραγκιανών, σκοτώνοντας τον ηγούμενο Κωνσταντίνο, τον ιερέα Αθανάσιο Οικονόμου και έξι ακόμα, λεηλατώντας πολύτιμα ιερά σκεύη.

 Το Δεκέμβριο του 1866 οι κάτοικοι ξεσηκώθηκαν και πάλι. Ο ιστορικός Δημήτριος Κουτρούμπας γράφει:

 «Στο Κεφαλοχώρι Πετρίλο Αγράφων από το οποίο είχε εκδιωχθεί η Τουρκαλβανική φρουρά του τοπικού δερβέναγα Ιλιάσμπεη Τάβλιαρη είχαν συγκεντρωθεί πάνω από 200 επαναστάτες, οι οποίοι αυξάνονται συνεχώς. Εγκατέστησαν εκεί και το αρχηγείο τους, εξέλεξαν ως Αρχηγούς τον Αθανάσιο Αλεξανδρή από το Λιάσκοβο, τον Αγραφιώτη και παλιό αρματωλό Γιώργο Καραούλη, το Χειμαριώτη Κ. Κυριάκο, το Νάκο, το Γκόλια, το Γρανίτσα, τον Κοντονίκα και άλλους, συνέστησαν μία «ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΩΝ ΑΓΡΑΦΙΩΤΩΝ» και σχεδιάζαν την παραπέρα πορεία του αγώνα. Εγκαθιστούν φρουρά μετά την αποχώρηση των Τουρκαλβανών στη Γέφυρα Κοράκου και έχοντας βάση τα Πετρίλια επεκτείνουν την επαναστατική τους δράση».

 Στο διάστημα αυτό οι Ραδοβιζινοί έχουν έδρα τη Βρεστενίτσα (Πηγές) Άρτας και από το Δεκέμβριο του 1866 οι Αργιθεάτες - Αγραφιώτες επαναστάτες κάμουν έδρα τους την ιστορική Μονή Σπηλιάς όπου και συστήνουν στις 11.12.1866 Κοινό Αρχηγείο «ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΔΙΟΙΚΗΣΙΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΔΥΤΙΚΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ ΚΑΙ ΑΣΠΡΟΠΟΤΑΜΟΥ».

 Στην επανάσταση του 1866-67 με επικεφαλής τους Αλεξανδρή, Καραούλη και άλλους ελέγχουν τη γέφυρα Κοράκου.

 Στις 27 και 28.12.1866 γίνεται σφοδρή μάχη εκεί και επικρατούν οι επαναστάτες. Οι Τούρκοι αναγκάζονται να στείλουν νέες δυνάμεις στη Γέφυρα.

 Λίγο αργότερα, στις 5.1.1867 ο Γάλλος Πρόξενος στα Ιωάννινα ΣΑΜΠΟΥΑΣΩ, φτάνει στη Γέφυρα, ως απεσταλμένος των ευρωπαϊκών δυνάμεων που είναι φίλα προσκείμενες στην Τουρκία και απέναντι στη Ρωσία. Εκεί συναντά τους 54 εκπροσώπους των Ηπειρωτών - Θεσσαλών επαναστατών και τους καλεί να αποχωρήσουν. Δεν υπακούν. Ο Γεώργιος Καραούλης του λέει: «Ζωή με τον Τούρκον δεν υποφέρεται πλέον, Κύριε Πρόξενε ή θα χαθώμεν ή του Σουλτάνου υπήκοοι δεν θα τελώμεν εις το μέλλον».

 Στις 16.1.1867, οι Τούρκοι περνούν τον Αχελώο και αιφνιδιάζουν τους επαναστάτες, που μπροστά στον όγκο του εχθρού οπισθοχωρούν, εγκαταλείποντας τη Γέφυρα, που αποτελεί πέρασμα μεγίστης σημασίας.

 Στις 2 Μαρτίου 1867 η Προσωρινή Κυβέρνηση Ηπείρου - Θεσσαλίας από το Μεζήλο όπου είχε την έδρα της έστειλε στη Γέφυρα Κοράκου αρκετές δυνάμεις οι οποίες, μετά από πεισματώδη και πολύνεκρη μάχη ανακατέλαβαν τη Γέφυρα και επανασύνδεσαν τα δυο στρατόπεδά τους.

 Φτάνουμε στον Φεβρουάριο του 1869. Στη συνδιάσκεψη των Παρισίων υπό την απειλή των Τούρκων, οι Ευρωπαίοι υποχρέωσαν το ελεύθερο Ελληνικό Κράτος να εγκαταλείψει τον αγώνα των επαναστατών και οι περισσότεροι έγιναν πρόσφυγες - κυρίως στη Λαμία.

 Στην Επανάσταση του 1877 - 78 οργανώνεται εκ νέου ο αγώνας, με επικεφαλής τους αδελφούς Γιωργάκη και Δημήτριο Αλεξανδρή και τους Ι. Οικονόμου και Π. Κουλουζάκη, με τους δύο τελευταίους να οργανώνουν Βραγκιανά, Αργύρι, Σελιπιανά.

 Τον Ιανουάριο του 1878 η Ελληνική Κυβέρνηση στέλνει στρατό στη Θεσσαλία. Όμως τελεσίγραφο των Μεγάλων Δυνάμεων την αναγκάζει να τον αποσύρει πριν φτάσει στο Δομοκό.

 170 υπαξιωματικοί - οπλίτες δεν υπακούουν. Με επικεφαλής τον λοχαγό πυροβολικού Κων/νο Ισχόμαχο συνεχίζουν την πορεία τους για την απελευθέρωση της Θεσσαλίας. Οι Θεσσαλοί ξεσηκώνονται. Οι μάχες αμέτρητες, ο πανικός του Τούρκων μεγάλος.

 Στην Αργιθέα οι φρουρές των Τούρκων σε Βραγκιανά, Λιάσκοβο και Στεφανιάδα πανικοβλήθηκαν βλέποντας τον ξεσηκωμό και μετά από συμφωνία έφυγαν.

 Η επανάσταση στην περιοχή της Αργιθέας κρατά ως το τέλος του 1878. Και ο αγώνας καταλήγει στην Ελευθερία!

 Τον Ιούνιο του 1880 αποφασίζεται στο Συνέδριο του Βερολίνου η απελευθέρωση της Θεσσαλίας -πλην της Ελασσόνας- και της Άρτας.

 Ένα χρόνο μετά, υπογράφεται η συνθήκη της Κωνσταντινουπόλεως και τον Αύγουστο του 1881 ο Ελληνικός Στρατός εισέρχεται στην Καρδίτσα.

 Αγαπητές συγχωριανές, αγαπητοί συγχωριανοί,

 Η πίστη στην Ελευθερία, οι μεγάλοι αγώνες, η τελική επικράτηση και η απελευθέρωση από τον κατακτητή, όπως την επέτυχαν οι πρόγονοί μας, αποτελούν για εμάς οδηγό. Όχι μονάχα ιστορική ανάμνηση.

 Διεκδικούμε τα δικαιώματά μας και τα κερδίζουμε.

 Είμαστε υπερήφανοι για τον τόπο μας και τους ανθρώπους του.

 Σας ευχαριστώ.

 Η επιστολή του κ. Λάζαρου Καραούλη θα δημοσιευτεί σε επόμενο άρθρο μας.

Ο καιρός στα Βραγκιανά

01 Faslis Xristos

Σελίδες μελών
Πρωτοσέλιδα
Δι@ύγεια - Δήμος Αργιθέας
Δήμος Αργιθέας
Εθνικές εκλογές Ιουλίου 2019
Αυτοδιοικητικές εκλογές 2019
Εκλογές Σεπτ. 2015
Εκλογές 2014
Εκλογές 2012
Τελευταία άρθρα