Δεν ήταν «οικογενειακή τραγωδία». Ήταν άλλη μία γυναικοκτονία. Μια ακόμη γυναίκα δεν θα γυρίσει απόψε σπίτι. Δεν θα πάρει τηλέφωνο το παιδί της, δεν θα πιει τον πρωινό της καφέ, δεν θα γελάσει με μια φίλη της, δεν θα κάνει σχέδια για το αύριο.
Στη Δράμα, μια γυναίκα δολοφονήθηκε από τον σύζυγό της κι εκείνος στη συνέχεια αυτοκτόνησε, αφήνοντας πίσω δύο παιδιά εγκλωβισμένα σε έναν εφιάλτη που θα τα συνοδεύει σε όλη τους τη ζωή. Και όπως συμβαίνει σχεδόν κάθε φορά, ακούστηκαν ξανά οι ίδιες, γνώριμες φράσεις, «σοκ στην τοπική κοινωνία», «κανείς δεν περίμενε κάτι τέτοιο», «ήταν ένα ήσυχο ζευγάρι», «πέρναγε δύσκολη περίοδο». Κι όμως, κάπου ανάμεσα στις στερεοτυπικές λέξεις, χάνεται για μια ακόμη φορά η ουσία.
Γιατί, δεν τη σκότωσε η ζήλια. Δεν τη σκότωσε η κακή στιγμή, ούτε ο θυμός. Τη σκότωσε η βαθιά πεποίθηση του
Στη Λεπενού Αιτωλοακαρνανίας συναντήσαμε τη γνωστή τραγουδίστρια του δημοτικού τραγουδιού, Μαρίτσα Βλαχοδήμου, η οποία μας αφηγείται τη συγκινητική ιστορία της ζωής και της καλλιτεχνικής της πορείας.
Μεγάλωσε σε μια πολύτεκνη κτηνοτροφική οικογένεια και από πολύ μικρή ηλικία τραγουδούσε κοντά στα ζωντανά. Παρά τις αντιρρήσεις της μητέρας της, ξεκίνησε στα 15 της χρόνια να εμφανίζεται στα πανηγύρια και από το 1984 υπηρετεί με συνέπεια το ελληνικό παραδοσιακό και δημοτικό τραγούδι.
Μια μητέρα περίμενε έξω από το χειρουργείο κρατώντας σφιχτά το κινητό της. Δεν ζητούσε θαύματα. Ζητούσε αίμα. Αν δεν βρισκόταν αίμα, η επέμβαση του παιδιού δεν θα μπορούσε να γίνει. Η ώρα περνούσε. Οι δείκτες του ρολογιού κυλούσαν αμείλικτα και η αγωνία στο διάδρομο είχε παγώσει τον χρόνο. Το χειρουργείο καθυστερούσε. Η ελπίδα έμοιαζε να σβήνει. Και τότε, συνέβη αυτό που προσωπικά ονομάζω «θαύμα της ανθρώπινης αλληλεγγύης». Ένας νεαρός Άνθρωπος πέρασε την πόρτα του Τμήματος Αιμοδοσίας, κάθισε σιωπηλά στην πολυθρόνα της αιμοδοσίας, πρόσφερε αίμα και έφυγε. Δεν γνώριζε ούτε το όνομα του ασθενούς, ούτε την ιστορία της οικογένειας, χωρίς χειροκροτήματα, χωρίς να περιμένει
Το Χωριό που 40 Χρόνια Δεν Άκουσε Κλάμα Παιδιού | Αμβρακιά Θέρμου
Πληροφορίες
ΕΠΠΙ-ΔΡΟΥΜΕ ΑΜΚΕ
Στο χωριό που έμειναν 15 ψυχές τον χειμώνα.
Στην ορεινή Αμβρακιά του Δήμου Θέρμου, στην Αιτωλοακαρνανία, συναντήσαμε τον 81χρονο κύριο Θόδωρο.
Μας μίλησε για τα παιδικά του χρόνια, τη φτώχεια, τα ξυπόλητα παιδιά, τους νερόμυλους, τα πανηγύρια, τα δημοτικά τραγούδια και τη ζωή σε ένα χωριό που κάποτε ήταν γεμάτο κόσμο.
Ιδιαίτερα συγκινητική είναι η φράση του πως στην Αμβρακιά έχουν να ακούσουν κλάμα μικρού παιδιού εδώ και 40 χρόνια.
Αγροτική Παραγωγή στο Δήμο Μουζακίου: Ένας Κλάδος σε διαρκή δοκιμασία
Πληροφορίες
Γράφει ο Γιώργος Δ. Καραβίδας
Η αγροτική παραγωγή αποτελεί διαχρονικά έναν από τους βασικότερους πυλώνες της τοπικής οικονομίας του Δήμου Μουζακίου, με τους παραγωγούς της περιοχής να βρίσκονται τα τελευταία χρόνια αντιμέτωποι με μια σειρά σοβαρών προβλημάτων, που απειλούν όχι μόνο τη βιωσιμότητά τους αλλά και το μέλλον του πρωτογενούς τομέα, συνολικά.
Οι καταστροφικές πλημμύρες που έπληξαν τη Θεσσαλία, με κορυφαία παραδείγματα τα φαινόμενα «Ιανός» και «Daniel», άφησαν πίσω τους βαθιά τραύματα στην αγροτική οικονομία της περιοχής, με τις συνέπειες να εξακολουθούν να παραμένουν έντονες και να επηρεάζουν καθημερινά κάθε παραγωγική δραστηριότητα.
Νομός Καρδίτσας. Μπορεί να επιβιώσει χωρίς Ειδικό Αναπτυξιακό Πρόγραμμα;
Πληροφορίες
του Φώτη Αλεξάκου*
Τα τελευταία χρόνια ο νομός μας χτυπήθηκε από τις θεομηνίες Ιανός και Daniel με τεράστιες ζημιές σε υποδομές, δομημένο περιβάλλον, επιχειρήσεις, αυτοκίνητα, αγροτική παραγωγή.
Οι αποζημιώσεις κάλυψαν μόνο ένα μέρος των ζημιών με αποτέλεσμα η οικονομία του τόπου να κάνει πολλά βήματα πίσω.
Οι επιπτώσεις φαίνονται παντού πλέον διά γυμνού οφθαλμού.
Πληθυσμιακή συρρίκνωση, κλειστές επιχειρήσεις, καταστήματα κλειστά που ζητούν ενοικιαστές, εκατοντάδες οικόπεδα πωλούνται χωρίς αγοραστές, το ποσοστό των νοικοκυριών κάτω από το όριο της φτώχειας αυξήθηκε.
Ραβανί παραδοσιακό στον ξυλόφουρνο | Το γλυκό της χαράς στο χωριό
Πληροφορίες
ΕΠΠΙ-ΔΡΟΥΜΕ ΑΜΚΕ
Στο σημερινό επεισόδιο του Greek Village Life ταξιδεύουμε στη Μπαμπίνη Αιτωλοακαρνανίας, στο Ξηρόμερο, όπου συναντήσαμε την κυρά Μαρία.
Με απλά υλικά, όπως ελαιόλαδο, νερό, αλεύρι, σιμιγδάλι, σουσάμι, αμύγδαλα, ούζο, ζάχαρη και ξύσμα λεμονιού, μας έφτιαξε το παραδοσιακό ξηρομερίτικο ραβανί, ένα γλυκό που παλιά το ετοίμαζαν στους γάμους, στις γιορτές, στα πανηγύρια και στις μεγάλες χαρές του χωριού.
Η κυρά Μαρία μοιράζεται μαζί μας αναμνήσεις από τα παλιά χρόνια, τότε που οι γυναίκες μαζεύονταν στα σπίτια, ετοίμαζαν τα γλυκά του γάμου, τραγουδούσαν, χόρευαν και κρατούσαν ζωντανά τα ήθη και τα έθιμα του τόπου.
Γιώργος Σουφλιάς (1941-2026): Ο Πολιτικός, που κράτησε ζωντανό το όνειρο της Θεσσαλίας για νερό από πλεόνασμα Άνω Ρού Αχελώου
Πληροφορίες
Γράφει ο Δημήτρης Παπακώστας
“Ταξιδεύει στ´ άστρα”, προς το επέκεινα, ο δημιουργικός πολιτικός Γιώργος Σουφλιάς, που από το 1974 αναδείχθηκε στην κεντρική πολιτική σκηνή ως το 2009, όταν και αποχώρησε για λόγους υγείας.
• Βέρος Λαρισαίος με παν-Θεσσαλική συνείδηση και έγνοια διαρκή για προσφορά στην Ελλάδα και θεσσαλική Γή.
•• Υπηρέτησε σε πολλά Υπουργεία και τελευταία το 2004 στην κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή ως το 2009 ως Υπουργός ΠΕΧΩΔΕ.
8 Χρονών Έχασε τον Πατέρα του και Δεν το Έβαλε Κάτω | Η ζωή του κυρ Κώστα
Πληροφορίες
Η ζωή δεν του χαρίστηκε ποτέ
ΕΠΠΙ-ΔΡΟΥΜΕ ΑΜΚΕ
Στην Έδεσσα συναντήσαμε τον 86χρονο κυρ Κώστα, έναν άνθρωπο που κουβαλά μέσα του μια ολόκληρη εποχή της ελληνικής υπαίθρου.
Γεννημένος το 1940, μεγάλωσε στο Μεσημέρι Έδεσσας, σε χρόνια δύσκολα, γεμάτα φόβο, φτώχεια και αγώνα. Από μικρό παιδί έζησε τα σημάδια του πολέμου και του εμφυλίου, έχασε τον πατέρα του από νάρκη και αναγκάστηκε πολύ νωρίς να σταθεί δυνατός για την οικογένειά του.
Μεγαλώνοντας, δούλεψε σκληρά. Από το καφενείο και το μπακάλικο του χωριού, μέχρι τα χωράφια, τις καλλιέργειες,