Ο τελευταίος του Μαραθιά - 84 χρόνια ζωής στην ορεινή Ευρυτανία
Πληροφορίες
Μαρτυρίες, αναμνήσεις και συγκίνηση από την ορεινή Ελλάδα.
ΕΠΠΙ-ΔΡΟΥΜΕ ΑΜΚΕ
Στον Μαραθιά Ευρυτανίας, ανάμεσα στα επιβλητικά βουνά, συναντάμε τον κύριο Αντώνη - έναν άνθρωπο που έζησε 84 χρόνια στο ίδιο χωριό.
Μας μιλά για τα δύσκολα χρόνια του πολέμου, την προσφυγιά, τα παιδικά παιχνίδια, τις σχολικές γιορτές, τα πανηγύρια και τις αξίες που χάθηκαν με τον χρόνο.
Μια αφήγηση γεμάτη μνήμες, συγκίνηση και νοσταλγία για μια εποχή που οι άνθρωποι είχαν λίγα, αλλά ζούσαν με ψυχή.
Οι συμβολισμοί της κατά σάρκα γέννησης του Ιησού στην βυζαντινή αγιογραφία και τον ποιητικό λόγο
Πληροφορίες
Της πολιτισμολόγου Μαριλένας Φωκά (ΜΑ)
Το κοσμοσωτήριο γεγονός της κατά σάρκα Γέννησης του Ιησού έχει αποδοθεί πολλάκις στην Βυζαντινή Αγιογραφία, έγκυρου φορέα όχι μόνο της παράδοσης, της ιστορικής αλήθειας και κυρίως της έκφρασης του Ορθόδοξου δόγματος, αλλά και στον ποιητικό λόγο, μέσω εικαστικών καταθέσεων, αριστοτεχνικής γραφής και ειδοποιών συμβολισμών.
Ενδεικτικά θα αναφερθώ στην εικόνα της κατά σάρκα Γέννησης του Ιησού από την Υπεραγία Θεοτόκο και Αειπαρθένο Μαρία στο σπήλαιο της Βηθλεέμ και στο ποίημα του Γεωργίου Πετμεζά, “ Η διαχρονική πεμπτουσία της Γέννησης του Χριστού”, οικονομολόγου,
Οι γιορτές κάνουν την πόλη να λάμπει αδιάκοπα, τα φώτα απλώνονται στους δρόμους, τα χρώματα ζωντανεύουν, κι οι άνθρωποι μοιάζουν για λίγο πιο ανοιχτοί, πιο ζεστοί. Κι όμως, πίσω από αυτή τη φωτεινότητα, σε έναν θάλαμο νοσοκομείου, σε μια καρέκλα αναμονής που κρατά αγωνίες, σε ένα μαξιλάρι που δεν μυρίζει σπίτι, κάποιος άνθρωπος δίνει τον πιο ήσυχο, τον πιο ανθρώπινο αγώνα του.
Έναν αγώνα χωρίς φωνές, χωρίς παράπονα, έναν αγώνα που χρειάζεται απλώς λίγη από τη δική μας ζεστασιά. Μια ανάσα ενσυναίσθησης.
Ένα χέρι που θα απλωθεί με γενναιοδωρία. Όπως πρέπει να γίνεται κάθε φορά που ένας άνθρωπος το χρειάζεται.
Οι τελευταίοι φύλακες ενός χωριού που αρνείται να σβήσει
Πληροφορίες
ΕΠΠΙ-ΔΡΟΥΜΕ ΑΜΚΕ
Εκεί όπου οι μνήμες κρατούν ακόμα τα σπίτια ζωντανά.
Το Λαμπίρι Αγρινίου είναι ένα από τα δεκάδες ορεινά χωριά που άρχισαν να εγκαταλείπονται τη δεκαετία του 1960.
Οι άνθρωποι έφυγαν για τις πόλεις και το εξωτερικό, αφήνοντας πίσω σπίτια, σχολεία, εκκλησίες και μνήμες.
Σήμερα, ελάχιστοι κάτοικοι παραμένουν στο χωριό και μας μιλούν για τους σκληρούς χειμώνες, τη μετανάστευση, την αλληλεγγύη που χάθηκε, αλλά και για την αγάπη τους για τον τόπο.
Γιατί, όσο υπάρχει έστω ένας άνθρωπος, το χωριό παραμένει ζωντανό.
Το φαγητό που κάποτε έσωσε ζωές - κουρκούτη ξερή της φτώχειας
Πληροφορίες
ΕΠΠΙ-ΔΡΟΥΜΕ ΑΜΚΕ
Μαγειρεύοντας όπως παλιά, την κουρκούτη της παράδοσης.
Στον ορεινό Βάλτο της Αιτωλοακαρνανίας, η κυρά Σταθούλα μας υποδέχτηκε με χαρά και μας μαγειρεύει ένα ξεχασμένο φαγητό από τα χρόνια της φτώχειας - την "ξερή κουρκούτη”. Μια αλλιώτικη γεύση απ’ το παρελθόν, φτιαγμένη με αλεύρι καλαμποκιού, κρεμμύδι, λίγο βούτυρο και πολύ αγάπη!
Ένα ελληνικό φαγητό και μια ελληνική φιλοξενία που κρατά ζωντανές τις μνήμες μιας άλλης εποχής.
Έχασα αδερφό και πατέρα σε 2 μέρες - Γύρισε από την Αμερική για να ανάψει το καντήλι
Πληροφορίες
ΕΠΠΙ-ΔΡΟΥΜΕ ΑΜΚΕ
Έφυγα απ’ τη φτώχεια για την Αμερική… αλλά η καρδιά μου έμεινε στο χωριό.
Στο Στένωμα Ευρυτανίας συναντήσαμε τον κύριο Θανάση Μαντέκα, έναν άνθρωπο που κουβαλά βαθιές πληγές από τον Εμφύλιο και μια ζωή γεμάτη αγώνα, ξενιτιά και αξιοπρέπεια.
Ο πατέρας του εκτελέστηκε στη Λαμία. Ο αδερφός του σκοτώθηκε στο Περδικάκι. Ο ίδιος μεγάλωσε ορφανός, έζησε τη φτώχεια, την προσφυγιά και τελικά μετανάστευσε στην Αμερική όπου δημιούργησε μια νέα ζωή.
Τα ψηλά περήφανα Βουνά, τις ορεινές πλαγιές, τα “άπαρτα κάστρα” της Φύσης υμνεί ο Ποιητής Οδυσσέας Ελύτης, για την ομορφιά, τα νερά και τη ζωή, που χαρίζουν στους ανθρώπους, την προσφορά τους στους αγώνες για την Ελευθερία του Λαού και Πατρίδας μας:
------
«Τα θεμέλια μου στα βουνά
Και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους
Και πάνω τους η Μνήμη καίει Άκαυτη βάτος
Μνήμη του Λαού που σε λένε Πίνδο και σε λένε Άθω…»
Ημέρα Βουνού | Στις Πλαγιές του Παναιτωλικού - Γιορτάζοντας τα Ελληνικά Βουνά!
Πληροφορίες
Εκεί που αρχίζει ο Ουρανός… | Παγκόσμια Ημέρα Βουνού στο Παναιτωλικό
ΕΠΠΙ-ΔΡΟΥΜΕ ΑΜΚΕ
Η 11η Δεκεμβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα Βουνού, μια ημερομηνία - ορόσημο που υπενθυμίζει τον ζωτικό ρόλο που παίζουν τα ορεινά οικοσυστήματα στη ζωή μας, καθώς και την επιτακτική ανάγκη για την προστασία και την βιώσιμη ανάπτυξή τους.
Στην Ελλάδα, με την πλούσια ορεινή της φυσιογνωμία, αυτή η μέρα αποκτά έναν ιδιαίτερο, βαθιά συνδεδεμένο με την παράδοση τόνο. Γιορτάζουμε την ημέρα αυτή με ένα ειδικό αφιέρωμα στο
Ήταν στις 8 Δεκέμβρη του 1966 όταν το πλοίο-επιβατικό/οχηματαγωγό- «Ηράκλειον» βούλιαξε στα κρύα νερά του Μυρτώου πελάγους λίγα μίλια ανατολικά της νησίδας Φαλκονέρα.
Είχε ναυπηγηθεί στην Γλασκώβη της Σκωτίας το 1949 σαν δεξαμενόπλοιο και 15 χρόνια αργότερα μετατράπηκε σε οχηματαγωγό με δυνατότητα να μεταφέρει και επιβάτες.
Την εικοσαετία μετά τον πόλεμο δεν υπήρχαν πολλά πλοία σε έναν κόσμο που αναπτυσσόταν με πολύ γρήγορους ρυθμούς.
Οι πλοιοκτήτες για να καλύψουν το κενό που υπήρχε στις μεταφορές, αγόραζαν παλιά φορτηγά καράβια, πολλά
Στον Μαραθιά Ευρυτανίας, ανάμεσα στα επιβλητικά βουνά, συναντάμε τον κύριο Αντώνη - έναν άνθρωπο που έζησε 84 χρόνια στο ίδιο χωριό.
Το κοσμοσωτήριο γεγονός της κατά σάρκα Γέννησης του Ιησού έχει αποδοθεί πολλάκις στην Βυζαντινή Αγιογραφία, έγκυρου φορέα όχι μόνο της παράδοσης, της ιστορικής αλήθειας και κυρίως της έκφρασης του Ορθόδοξου δόγματος, αλλά και στον ποιητικό λόγο, μέσω εικαστικών καταθέσεων, αριστοτεχνικής γραφής και ειδοποιών συμβολισμών.
Οι γιορτές κάνουν την πόλη να λάμπει αδιάκοπα, τα φώτα απλώνονται στους δρόμους, τα χρώματα ζωντανεύουν, κι οι άνθρωποι μοιάζουν για λίγο πιο ανοιχτοί, πιο ζεστοί. Κι όμως, πίσω από αυτή τη φωτεινότητα, σε έναν θάλαμο νοσοκομείου, σε μια καρέκλα αναμονής που κρατά αγωνίες, σε ένα μαξιλάρι που δεν μυρίζει σπίτι, κάποιος άνθρωπος δίνει τον πιο ήσυχο, τον πιο ανθρώπινο αγώνα του.
Εκεί όπου οι μνήμες κρατούν ακόμα τα σπίτια ζωντανά.
Στον ορεινό Βάλτο της Αιτωλοακαρνανίας, η κυρά Σταθούλα μας υποδέχτηκε με χαρά και μας μαγειρεύει ένα ξεχασμένο φαγητό από τα χρόνια της φτώχειας - την "ξερή κουρκούτη”. Μια αλλιώτικη γεύση απ’ το παρελθόν, φτιαγμένη με αλεύρι καλαμποκιού, κρεμμύδι, λίγο βούτυρο και πολύ αγάπη!
Έφυγα απ’ τη φτώχεια για την Αμερική… αλλά η καρδιά μου έμεινε στο χωριό.
Σήμερα ταξιδεύουμε στη Βαλαώρα Ευρυτανίας για να συναντήσουμε την γιαγιά Αθηνά - μια γυναίκα που κρατάει ζωντανές τις παλιές συνήθειες του χωριού.
Τα ψηλά περήφανα Βουνά, τις ορεινές πλαγιές, τα “άπαρτα κάστρα” της Φύσης υμνεί ο Ποιητής Οδυσσέας Ελύτης, για την ομορφιά, τα νερά και τη ζωή, που χαρίζουν στους ανθρώπους, την προσφορά τους στους αγώνες για την Ελευθερία του Λαού και Πατρίδας μας:
Η 11η Δεκεμβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα Βουνού, μια ημερομηνία - ορόσημο που υπενθυμίζει τον ζωτικό ρόλο που παίζουν τα ορεινά οικοσυστήματα στη ζωή μας, καθώς και την επιτακτική ανάγκη για την προστασία και την βιώσιμη ανάπτυξή τους.
Ήταν στις 8 Δεκέμβρη του 1966 όταν το πλοίο-επιβατικό/οχηματαγωγό- «Ηράκλειον» βούλιαξε στα κρύα νερά του Μυρτώου πελάγους λίγα μίλια ανατολικά της νησίδας Φαλκονέρα.
