Υπάρχουν γιατροί που συναντούμε σε δύσκολες στιγμές της ζωής μας. Και υπάρχουν και εκείνοι που πορεύονται μαζί μας σε όλη τη διάρκειά της.
Γράφει η Δρ Αγλαΐα (Λία) Ρογγανάκη
Ο Οικογενειακός Ιατρός ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν είναι απλώς ο γιατρός μιας εξέτασης ή μιας διάγνωσης. Είναι ο άνθρωπος που γνωρίζει το ιστορικό μας, αλλά και την ιστορία μας. Εκείνος που βλέπει πίσω από τα συμπτώματα τον άνθρωπο, την καθημερινότητά του, τις αγωνίες του, τις μικρές και μεγάλες μάχες της ζωής του. Είναι ο γιατρός που πολλές φορές αντιλαμβάνεται την κόπωση πριν ακόμη αυτή εκφραστεί με λόγια. Είναι ο σταθερός συνοδοιπόρος της υγείας μας.
Στο χωριό Καστανούλα Αιτωλοακαρνανίας συναντήσαμε την κυρά Φωτεινή, μια γυναίκα 90 ετών που μας άνοιξε την καρδιά της και μοιράστηκε μαζί μας τη συγκλονιστική ιστορία της ζωής της.
Έμεινε ορφανή από μητέρα μόλις δύο χρονών, μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια, στα χωράφια, στα ζώα και στις δύσκολες εποχές του παλιού χωριού. Μέσα από τη μαρτυρία της ζωντανεύουν εικόνες από μια Ελλάδα που χάνεται: το ψωμί στη φωτιά, τα χαλκωματένια σκεύη, οι γάμοι του χωριού, ο φόβος του πολέμου, η απουσία της μάνας και η δύναμη της επιβίωσης.
55 Χρόνια με τα Γίδια | Μια Ζωή με τον Τορβά στον Ώμο
Πληροφορίες
Σε 10 Χρόνια Δεν Θα Υπάρχει Κτηνοτροφία στα Βουνά
ΕΠΠΙ-ΔΡΟΥΜΕ ΑΜΚΕ
Ένα μικρό ντοκιμαντέρ από τα βουνά της κεντρικής Μακεδονίας όπου συναντήσαμε τον κύριο Νίκο, έναν κτηνοτρόφο που ζει από μικρό παιδί κοντά στα ζώα. Για 55 χρόνια περπατά στα βουνά με το κοπάδι του, φροντίζοντας γίδια, σκυλιά και το άλογό του, σε μια ζωή χωρίς ωράριο, χωρίς γιορτές και χωρίς ξεκούραση.
Μέσα από τη μαρτυρία του μιλά για την ορεινή κτηνοτροφία, τις δυσκολίες της καθημερινότητας, το κόστος των ζωοτροφών, τους λύκους, τις αρκούδες, τη μοναξιά στο
Υπάρχουν στιγμές μέσα σε ένα νοσοκομείο που δεν καταγράφονται σε κανένα βιβλίο λογοδοσίας. Δεν μπαίνουν σε φακέλους, δεν αποτυπώνονται σε εξετάσεις, δεν μετριούνται σε δείκτες. Όπως εκείνη η σιωπηλή παρουσία δίπλα στο κρεβάτι του ασθενή. Ένα χέρι που κρατά ένα άλλο χέρι που τρέμει από φόβο. Ένα βλέμμα που λέει «είμαι εδώ, δίπλα σου» πριν καν ειπωθεί λέξη. Και όταν σηκώσεις το κεφάλι, θα αντικρίσεις τη νοσηλεύτρια ή το νοσηλευτή της βάρδιας.
Αναντίρρητα, η φροντίδα δεν είναι μόνο πράξη, είναι σχέση και οι νοσηλευτές-τριες είναι αυτοί που τη χτίζουν κάθε μέρα, σχεδόν αθόρυβα, αφού δεν θα τους διαβάσεις στα πρωτοσέλιδα. Δεν θα τους ακούσεις να
Θέλω να με θυμούνται σαν Ηρωίδα Μάνα | Μια ζωή στα καπνά και στις θυσίες
Πληροφορίες
Μια ζωή στα καπνά, στα παιδιά και στη φτώχεια.
ΕΠΠΙ-ΔΡΟΥΜΕ ΑΜΚΕ
Στην Ανάληψη Αιτωλοακαρνανίας, στον οικισμό Κόφτρα, συναντήσαμε την κυρία Αλεξάνδρα, 76 ετών, μια γυναίκα που κουβαλά μέσα της μνήμες από μια Ελλάδα φτωχή, δύσκολη αλλά γεμάτη αγάπη, πίστη και αντοχή.
Μέσα από τη συγκλονιστική της μαρτυρία, η κυρά Αλεξάνδρα θυμάται τα παιδικά της χρόνια, τη ζωή χωρίς ρεύμα, χωρίς ψυγείο, χωρίς πλυντήριο, το κουβάλημα του νερού, τα καπνά, τα γαϊδουράκια, τα παλιά προξενιά, τα προικιά, τα έθιμα του γάμου, τις γέννες στο σπίτι και τις μεγάλες θυσίες που έκαναν οι γυναίκες του χωριού για την οικογένειά τους.
Η ημέρα της Μάνας δεν είναι μια απόφαση που βγήκε από σοφά Κεφάλια νομοθετικά αλλά το αποτέλεσμα του αγώνος μιας γυναίκας από τη βαθειά αγάπη της για τη δική της Μάνα. Το όνομά της ήταν Άννα Τζάρσις γεννήθηκε στη Βιρζίνια της Αμερικής το 1864. Στα 20 χρόνια της ήταν μια πολύ όμορφη και άπορη κοπέλα.
Όταν τελείωσε τις σπουδές της άρχισε να εργάζεται και αφοσιώθηκε στην τυφλή αδελφή της και στη μητέρα της.
Ξαφνικά η μητέρα της αρρώστησε και πέθανε. Το σπίτι ερήμωσε και οι δύο αδελφές απόμειναν ολομόναχες.
Εκτός από τα Οδικά έργα... υπάρχει και ο Πολιτισμός & οι Παραδόσεις!
Πληροφορίες
Γράφει ο Δημήτρης Παπακώστας
Ο Μάιος είναι ο μήνας προγραμματισμού πολιτιστικών - φυσιολατρικών δράσεων στα ορεινά χωριά μας, που βγαίνουν από έναν βαρύ χειμώνα διαρκείας (από τέλη Νοεμβρίου ως Ευαγγελισμού 25 Μαρτίου - ήτοι:120 μέρες).
Η νεολαία, που σπουδάζει στις πολύβουες μεγαλουπόλεις και οι σκληρά εργαζόμενοι περιμένουν τη θερινή έξοδο (Ιούλιο - Αύγουστο) για να επισκεφθούν τα πάτρια εδάφη, να πάρουν βαθιές ανάσες και να φορτίσουν... μπαταρίες ψυχής τους.
Ο Δήμος - οι Κοινότητες, οι Σύλλογοι - οι Ενορίες, τα καταστήματα πρέπει έγκαιρα να σχεδιάσουν πρόγραμμα εκδηλώσεων, να αναβαθμίσουν υπηρεσίες τους:
Το χωριό που άδειασε, από 180 σε Ούτε 40 | Ο Ζαχαρίας θυμάται
Πληροφορίες
ΕΠΠΙ-ΔΡΟΥΜΕ ΑΜΚΕ
Μια συγκινητική μαρτυρία για το χωριό που κάποτε έσφυζε από ζωή και σήμερα μετρά λιγοστούς κατοίκους.
Στο Πάμφιο Αιτωλοακαρνανίας συναντήσαμε τον 85χρονο Ζαχαρία, έναν άνθρωπο που έζησε το χωριό από τα χρόνια που ήταν γεμάτο κόσμο, μαγαζιά, καπνά, πανηγύρια και αγροτική ζωή.
Ο Ζαχαρίας θυμάται τα παιδικά του χρόνια, τη φτώχεια, τη δουλειά από μικρή ηλικία, τα χωράφια, τη λίμνη, τα ψάρια, τα καμένα σπίτια του χωριού, την αλληλοβοήθεια των ανθρώπων, τα παλιά πανηγύρια και τη ζωή που σιγά σιγά άλλαξε.
Από το τρίκυκλο και τις μεταφορές μέχρι τα 32 χρόνια στην τοπική αυτοδιοίκηση, η μαρτυρία του είναι ένα ακόμη
Χάθηκε η δουλειά μας | Η κυρά Κική και η τέχνη των πήλινων στην Αγιά Λάρισας
Πληροφορίες
ΕΠΠΙ-ΔΡΟΥΜΕ ΑΜΚΕ
Στην Αγιά Λάρισας συναντήσαμε την κυρά Κική, 75 ετών, μια γυναίκα που έζησε από κοντά την τέχνη των πήλινων και θυμάται μια ολόκληρη εποχή που σήμερα χάνεται. Μέσα από τη δική της ιστορία ζωής, γνωρίζουμε την καθημερινότητα των ανθρώπων που δούλευαν με τον πηλό, τα καμίνια, τις στάμνες, τα γιουβέτσια και τα παζάρια της παλιάς Ελλάδας.
Η κυρά Κική μιλά για τη σκληρή δουλειά, για τον σύζυγό της που ήταν αγγειοπλάστης, για τις στάμνες που κρατούσαν το νερό κρύο, για τα πανηγύρια της Αγιάς, για τα παλιά ήθη και έθιμα, αλλά και για τον πόνο όταν ένα παραδοσιακό επάγγελμα σβήνει σιγά σιγά με το πέρασμα του χρόνου.
Ο Οικογενειακός Ιατρός ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν είναι απλώς ο γιατρός μιας εξέτασης ή μιας διάγνωσης. Είναι ο άνθρωπος που γνωρίζει το ιστορικό μας, αλλά και την ιστορία μας. Εκείνος που βλέπει πίσω από τα συμπτώματα τον άνθρωπο, την καθημερινότητά του, τις αγωνίες του, τις μικρές και μεγάλες μάχες της ζωής του. Είναι ο γιατρός που πολλές φορές αντιλαμβάνεται την κόπωση πριν ακόμη αυτή εκφραστεί με λόγια. Είναι ο σταθερός συνοδοιπόρος της υγείας μας.
Στο χωριό Καστανούλα Αιτωλοακαρνανίας συναντήσαμε την κυρά Φωτεινή, μια γυναίκα 90 ετών που μας άνοιξε την καρδιά της και μοιράστηκε μαζί μας τη συγκλονιστική ιστορία της ζωής της.
Ένα μικρό ντοκιμαντέρ από τα βουνά της κεντρικής Μακεδονίας όπου συναντήσαμε τον κύριο Νίκο, έναν κτηνοτρόφο που ζει από μικρό παιδί κοντά στα ζώα. Για 55 χρόνια περπατά στα βουνά με το κοπάδι του, φροντίζοντας γίδια, σκυλιά και το άλογό του, σε μια ζωή χωρίς ωράριο, χωρίς γιορτές και χωρίς ξεκούραση.
Υπάρχουν στιγμές μέσα σε ένα νοσοκομείο που δεν καταγράφονται σε κανένα βιβλίο λογοδοσίας. Δεν μπαίνουν σε φακέλους, δεν αποτυπώνονται σε εξετάσεις, δεν μετριούνται σε δείκτες. Όπως εκείνη η σιωπηλή παρουσία δίπλα στο κρεβάτι του ασθενή. Ένα χέρι που κρατά ένα άλλο χέρι που τρέμει από φόβο. Ένα βλέμμα που λέει «είμαι εδώ, δίπλα σου» πριν καν ειπωθεί λέξη. Και όταν σηκώσεις το κεφάλι, θα αντικρίσεις τη νοσηλεύτρια ή το νοσηλευτή της βάρδιας.
Στην Ανάληψη Αιτωλοακαρνανίας, στον οικισμό Κόφτρα, συναντήσαμε την κυρία Αλεξάνδρα, 76 ετών, μια γυναίκα που κουβαλά μέσα της μνήμες από μια Ελλάδα φτωχή, δύσκολη αλλά γεμάτη αγάπη, πίστη και αντοχή.
Η ημέρα της Μάνας δεν είναι μια απόφαση που βγήκε από σοφά Κεφάλια νομοθετικά αλλά το αποτέλεσμα του αγώνος μιας γυναίκας από τη βαθειά αγάπη της για τη δική της Μάνα. Το όνομά της ήταν Άννα Τζάρσις γεννήθηκε στη Βιρζίνια της Αμερικής το 1864. Στα 20 χρόνια της ήταν μια πολύ όμορφη και άπορη κοπέλα.
Ο Μάιος είναι ο μήνας προγραμματισμού πολιτιστικών - φυσιολατρικών δράσεων στα ορεινά χωριά μας, που βγαίνουν από έναν βαρύ χειμώνα διαρκείας (από τέλη Νοεμβρίου ως Ευαγγελισμού 25 Μαρτίου - ήτοι:120 μέρες).
Μια συγκινητική μαρτυρία για το χωριό που κάποτε έσφυζε από ζωή και σήμερα μετρά λιγοστούς κατοίκους.
Στην Αγιά Λάρισας συναντήσαμε την κυρά Κική, 75 ετών, μια γυναίκα που έζησε από κοντά την τέχνη των πήλινων και θυμάται μια ολόκληρη εποχή που σήμερα χάνεται. Μέσα από τη δική της ιστορία ζωής, γνωρίζουμε την καθημερινότητα των ανθρώπων που δούλευαν με τον πηλό, τα καμίνια, τις στάμνες, τα γιουβέτσια και τα παζάρια της παλιάς Ελλάδας.
