Η φασολάδα όπως την έφτιαχναν παλιά | Παράδοση & φιλοξενία
Πληροφορίες
Η Καρδιά της Ελληνικής Παράδοσης
ΕΠΠΙ-ΔΡΟΥΜΕ ΑΜΚΕ
Στην καρδιά της Αιτωλοακαρνανίας, στην όμορφη Πάλαιρο, η Στέλλα μας υποδέχτηκε στο σπιτικό της και μας έφτιαξε μια παραδοσιακή ελληνική φασολάδα, όπως τη θυμόμαστε από τα παλιά χρόνια.
Με ντόπια φασόλια, ελαιόλαδο τοπικής παραγωγής και λαχανικά από τον κήπο, η φασολάδα γίνεται κάτι παραπάνω από φαγητό. Γίνεται μνήμη, οικογένεια και καθημερινότητα.
Ένα ταξίδι στη γεύση, στην απλότητα και στον τρόπο ζωής των χωριών που κρατούν ακόμα την παράδοση ζωντανή.
47 χρόνια στην Αμερική - Το όνειρο και η μεγάλη επιστροφή στο χωριό
Πληροφορίες
Η συγκλονιστική εξομολόγηση ενός Ευρυτάνα μετανάστη.
ΕΠΠΙ-ΔΡΟΥΜΕ ΑΜΚΕ
Συνεχίζοντας να καταγράφουμε τις ιστορίες των ξενιτεμένων μας, ταξιδέψαμε στη Δυτική Φραγκίστα Ευρυτανίας και συναντήσαμε τον κύριο Σωτήρη - έναν άνθρωπο που έφυγε 17 χρονών για την Αμερική και σήμερα, 47 χρόνια μετά, μοιράζεται μαζί μας όσα έζησε.
Μιλά για τη φτώχεια των παιδικών του χρόνων, το μεγάλο ταξίδι της ξενιτιάς, τις δυσκολίες και τις χαρές της ζωής στην Αμερική, την οικογένεια που δημιούργησε, την αγάπη για την Ελλάδα και τη συγκίνηση που νιώθει κάθε φορά που γυρίζει στο χωριό του.
Μια βαθιά ανθρώπινη εξομολόγηση για την πατρίδα, τις ρίζες, την οικογένεια και τη δύναμη της προσπάθειας.
Ποιοι χάραξαν αυτές τις μορφές στον βράχο; | Το ξεχασμένο κάστρο
Πληροφορίες
ΕΠΠΙ-ΔΡΟΥΜΕ ΑΜΚΕ
Το φρούριο που προστάτευε την Αλυζία.
Σε μια βουνοκορφή που βλέπει το Ιόνιο, τα Ακαρνανικά Όρη και τα νησιά του δυτικού πελάγους, στέκει ξεχασμένο το Καστρί. Ένα φρούριο-παρατηρητήριο της αρχαιότητας, χτισμένο για να προστατεύει την αρχαία Αλυζία και να ελέγχει τα περάσματα της περιοχής.
Στο εσωτερικό του, ένας λαξευμένος βράχος με πέντε θεότητες στέκεται ακόμη. Η Υγεία, ο Ασκληπιός με το φίδι της ιατρικής, η Αθηνά και ο Ερμής, διασώζονται σμιλεμένοι σε λίθο - ένα μοναδικό λιθανάγλυφο που μιλά για τον κόσμο των ιδεών, της θεραπείας και της σοφίας.
Ένα κινηματογραφικό ταξίδι στο παρελθόν - μέσα από εικόνα, ήχο και αφήγηση.
Στο ξεκίνημα της νέας χρονιάς συναντήσαμε στην στάνη του, τον νεαρό κτηνοτρόφο Κωνσταντίνο, με τα νεογέννητα κατσικάκια του. Η εργασία ενός κτηνοτρόφου δεν έχει γιορτές και αργίες, αλλά απαιτεί συνεχή δουλειά και επαγρύπνηση 365 μέρες τον χρόνο.
Ο 18χρονος Κωνσταντίνος μας δείχνει πώς η νέα γενιά συνεχίζει το παραδοσιακό επάγγελμα με αγάπη και μεράκι!
Μόνο η φύση, τα ζώα και ο κύκλος της ζωής στην ελληνική ύπαιθρο.
Καθώς αποχαιρετούμε το παλιό έτος και καλωσορίζουμε το νέο, φτάνει εκείνο το ανεπαίσθητο λεπτό ανάμεσα στο «ήταν» και στο «μπορεί να γίνει». Δεν κάνει θόρυβο, δεν συνοδεύεται από εντυπωσιακές εξαγγελίες. Έρχεται αθόρυβα, σαν μια ανάσα που κρατήσαμε όλο τον χρόνο και τώρα, επιτέλους, την αφήνουμε.
Είναι μια στιγμή μετάβασης. Όχι μόνο στον χρόνο, αλλά και στη συνείδηση. Μια στιγμή που μας καλεί να σταθούμε για λίγο και να αναρωτηθούμε τι πραγματικά κουβαλάμε μαζί μας από τη χρονιά που φεύγει.
Η ουσία της χρονιάς που τελειώνει δεν μετριέται με αριθμούς, δείκτες ή απολογισμούς επιτυχίας. Δεν
Ο τελευταίος του Μαραθιά - 84 χρόνια ζωής στην ορεινή Ευρυτανία
Πληροφορίες
Μαρτυρίες, αναμνήσεις και συγκίνηση από την ορεινή Ελλάδα.
ΕΠΠΙ-ΔΡΟΥΜΕ ΑΜΚΕ
Στον Μαραθιά Ευρυτανίας, ανάμεσα στα επιβλητικά βουνά, συναντάμε τον κύριο Αντώνη - έναν άνθρωπο που έζησε 84 χρόνια στο ίδιο χωριό.
Μας μιλά για τα δύσκολα χρόνια του πολέμου, την προσφυγιά, τα παιδικά παιχνίδια, τις σχολικές γιορτές, τα πανηγύρια και τις αξίες που χάθηκαν με τον χρόνο.
Μια αφήγηση γεμάτη μνήμες, συγκίνηση και νοσταλγία για μια εποχή που οι άνθρωποι είχαν λίγα, αλλά ζούσαν με ψυχή.
Οι συμβολισμοί της κατά σάρκα γέννησης του Ιησού στην βυζαντινή αγιογραφία και τον ποιητικό λόγο
Πληροφορίες
Της πολιτισμολόγου Μαριλένας Φωκά (ΜΑ)
Το κοσμοσωτήριο γεγονός της κατά σάρκα Γέννησης του Ιησού έχει αποδοθεί πολλάκις στην Βυζαντινή Αγιογραφία, έγκυρου φορέα όχι μόνο της παράδοσης, της ιστορικής αλήθειας και κυρίως της έκφρασης του Ορθόδοξου δόγματος, αλλά και στον ποιητικό λόγο, μέσω εικαστικών καταθέσεων, αριστοτεχνικής γραφής και ειδοποιών συμβολισμών.
Ενδεικτικά θα αναφερθώ στην εικόνα της κατά σάρκα Γέννησης του Ιησού από την Υπεραγία Θεοτόκο και Αειπαρθένο Μαρία στο σπήλαιο της Βηθλεέμ και στο ποίημα του Γεωργίου Πετμεζά, “ Η διαχρονική πεμπτουσία της Γέννησης του Χριστού”, οικονομολόγου,
Οι γιορτές κάνουν την πόλη να λάμπει αδιάκοπα, τα φώτα απλώνονται στους δρόμους, τα χρώματα ζωντανεύουν, κι οι άνθρωποι μοιάζουν για λίγο πιο ανοιχτοί, πιο ζεστοί. Κι όμως, πίσω από αυτή τη φωτεινότητα, σε έναν θάλαμο νοσοκομείου, σε μια καρέκλα αναμονής που κρατά αγωνίες, σε ένα μαξιλάρι που δεν μυρίζει σπίτι, κάποιος άνθρωπος δίνει τον πιο ήσυχο, τον πιο ανθρώπινο αγώνα του.
Έναν αγώνα χωρίς φωνές, χωρίς παράπονα, έναν αγώνα που χρειάζεται απλώς λίγη από τη δική μας ζεστασιά. Μια ανάσα ενσυναίσθησης.
Ένα χέρι που θα απλωθεί με γενναιοδωρία. Όπως πρέπει να γίνεται κάθε φορά που ένας άνθρωπος το χρειάζεται.
Οι τελευταίοι φύλακες ενός χωριού που αρνείται να σβήσει
Πληροφορίες
ΕΠΠΙ-ΔΡΟΥΜΕ ΑΜΚΕ
Εκεί όπου οι μνήμες κρατούν ακόμα τα σπίτια ζωντανά.
Το Λαμπίρι Αγρινίου είναι ένα από τα δεκάδες ορεινά χωριά που άρχισαν να εγκαταλείπονται τη δεκαετία του 1960.
Οι άνθρωποι έφυγαν για τις πόλεις και το εξωτερικό, αφήνοντας πίσω σπίτια, σχολεία, εκκλησίες και μνήμες.
Σήμερα, ελάχιστοι κάτοικοι παραμένουν στο χωριό και μας μιλούν για τους σκληρούς χειμώνες, τη μετανάστευση, την αλληλεγγύη που χάθηκε, αλλά και για την αγάπη τους για τον τόπο.
Γιατί, όσο υπάρχει έστω ένας άνθρωπος, το χωριό παραμένει ζωντανό.
Στην καρδιά της Αιτωλοακαρνανίας, στην όμορφη Πάλαιρο, η Στέλλα μας υποδέχτηκε στο σπιτικό της και μας έφτιαξε μια παραδοσιακή ελληνική φασολάδα, όπως τη θυμόμαστε από τα παλιά χρόνια.
Συνεχίζοντας να καταγράφουμε τις ιστορίες των ξενιτεμένων μας, ταξιδέψαμε στη Δυτική Φραγκίστα Ευρυτανίας και συναντήσαμε τον κύριο Σωτήρη - έναν άνθρωπο που έφυγε 17 χρονών για την Αμερική και σήμερα, 47 χρόνια μετά, μοιράζεται μαζί μας όσα έζησε.
Σε μια βουνοκορφή που βλέπει το Ιόνιο, τα Ακαρνανικά Όρη και τα νησιά του δυτικού πελάγους, στέκει ξεχασμένο το Καστρί. Ένα φρούριο-παρατηρητήριο της αρχαιότητας, χτισμένο για να προστατεύει την αρχαία Αλυζία και να ελέγχει τα περάσματα της περιοχής.
Ο χρόνος που έφυγε -το 2025- υπήρξε δημιουργικός για την ορεινή Αργιθέα.
Στο ξεκίνημα της νέας χρονιάς συναντήσαμε στην στάνη του, τον νεαρό κτηνοτρόφο Κωνσταντίνο, με τα νεογέννητα κατσικάκια του. Η εργασία ενός κτηνοτρόφου δεν έχει γιορτές και αργίες, αλλά απαιτεί συνεχή δουλειά και επαγρύπνηση 365 μέρες τον χρόνο.
Καθώς αποχαιρετούμε το παλιό έτος και καλωσορίζουμε το νέο, φτάνει εκείνο το ανεπαίσθητο λεπτό ανάμεσα στο «ήταν» και στο «μπορεί να γίνει». Δεν κάνει θόρυβο, δεν συνοδεύεται από εντυπωσιακές εξαγγελίες. Έρχεται αθόρυβα, σαν μια ανάσα που κρατήσαμε όλο τον χρόνο και τώρα, επιτέλους, την αφήνουμε.
Στον Μαραθιά Ευρυτανίας, ανάμεσα στα επιβλητικά βουνά, συναντάμε τον κύριο Αντώνη - έναν άνθρωπο που έζησε 84 χρόνια στο ίδιο χωριό.
Το κοσμοσωτήριο γεγονός της κατά σάρκα Γέννησης του Ιησού έχει αποδοθεί πολλάκις στην Βυζαντινή Αγιογραφία, έγκυρου φορέα όχι μόνο της παράδοσης, της ιστορικής αλήθειας και κυρίως της έκφρασης του Ορθόδοξου δόγματος, αλλά και στον ποιητικό λόγο, μέσω εικαστικών καταθέσεων, αριστοτεχνικής γραφής και ειδοποιών συμβολισμών.
Εκεί όπου οι μνήμες κρατούν ακόμα τα σπίτια ζωντανά.
