Γράφει ο Β. Λ. Τσιουραντάνης
Κι όμως...
Γλάρο στ’ Άγραφα μπορεί να μην είδε ποτέ κανείς, πολλές πολλές δεκάδες έλατα, όσο κι αν ακούγεται περίεργο, υπάρχουν διάσπαρτα στις γειτονιές της Λάρισας σε αυλές, κήπους και πεζοδρόμια.
Και βέβαια δεν υπήρχαν έλατα στη Λάρισα πριν αρχίσει η αστικοποίηση. Όταν, όμως, άρχισαν να μεταναστεύουν στη Λάρισα οι ορεινοί κάτοικοι της Πίνδου, των Αγράφων, των Χασίων, του Ολύμπου πολλοί πήραν μαζί τους κι ένα μικρό ελατάκι για να τους θυμίζει τη ζωή τους στα ψηλά βουνά. Πολλά από αυτά τα ελατάκια, όπως μπορεί να δει κανείς στις φωτογραφίες, αν και ευδοκιμούν συνήθως πάνω από τα
800 μέτρα υψόμετρο, ρίζωσαν και υψώνονται μέχρι σήμερα καμαρωτά τις γειτονιές της Λάρισας (80 μ.υψομ.)!Το έλατο, το λεβεντόκορμο, το πανέμορφο και αιωνόβιο δέντρο, που φύεται κι ευδοκιμεί σε πολλά βουνά της πατρίδας μας, το αγαπημένο δέντρο μικρών και μεγάλων, είναι ένα δέντρο που έχει ταυτιστεί με την άγρια ομορφιά των βουνοσειρών μας, με τη λεβεντιά, την ελευθερία, την αντρειοσύνη και τον αγέρωχο χαρακτήρα των ορεσίβιων, αλλά και με το Δωδεκαήμερο των εορτών των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και των Φώτων. Είναι ένα σύμβολο χαράς, συνδεμένο με την οικογενειακή θαλπωρή των εορτών και την ξεγνοιασιά των παιδικών μας χρόνων. Η πρώτη εικόνα που μας έρχεται στο μυαλό όταν ακούμε τη λέξη «Χριστούγεννα» είναι ένα στολισμένο έλατο αληθινό ή ψεύτικο!
Κάθε Δεκέμβριο τα έλατα με τα χριστουγεννιάτικα στολίδια, τα γούρια και τα λαμπιόνια που γεμίζουν φως και λάμψη τα σπίτια, τις πόλεις και τα χωριά, τα δημόσια κτήρια και τα εμπορικά καταστήματα των περισσότερων χωρών πλέον της υφηλίου ξυπνούν μέσα μας αισθήματα χαράς και προσμονής. Μικροί και μεγάλοι ανυπομονούμε για τη στιγμή που θα ανταλλάξουμε δώρα, χαμόγελα και αγκαλιές.
Λάρισα,29 Νοεμβρίου 2025
Β. Λ. Τσιουραντάνης
ΥΓ.1: Τι ωραία ατραξιόν θα αποτελούσε για την πόλη της Λάρισας ο στολισμός κάποιων από αυτά τα δέντρα!!!
ΥΓ.2:Ένα χριστουγεννιάτικο έλατο είναι στο ρομαντικό αφηγηματικό ποίημα "Θείο Δώρο", του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι., που ένας άγγελος αναλαμβάνει από τον Θεό την αποστολή να το χαρίσει τις παραμονές των Χριστουγέννων στο πιο ευαίσθητο και γλυκό παιδί πάνω στη Γη. Πρόκειται για μία πραγματικά δύσκολη αποστολή, αφού ο άγγελος πρέπει να αναζητήσει και να βρει τον αποδέκτη του δώρου.
«Θείο Δώρο»
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
Των Χριστουγέννων την παραμονή
ο Θεός έστειλε έναν μικρούλη άγγελο στη γη:
«Σ' ελατοδάσος σαν βρεθείς»,
είπε χαμογελώντας,
«κόψε ένα έλατο και στο πιο μικρό γλυκό
μικρό παιδί πάνω στη Γη,
στο πιο ευαίσθητο και τρυφερό
να το χαρίσεις, από Εμένα ενθύμιο».
Στενοχωρήθηκε ο μικρούλης άγγελος:
«Σε ποιον να το δώσω;
Πώς θα καταλάβω ποιο απ' τα παιδάκια
έχει την ευλογία του Θεού;»
«Μόνος σου θα το καταλάβεις», απάντησε ο Θεός.
Κι έφυγε ο ουράνιος επισκέπτης.
Το φεγγάρι έφεγγε από ψηλά, ο δρόμος ήταν φωτεινός,
σε πολιτεία τεράστια οδηγούσε.
Παντού ακούγονταν λόγια γιορταστικά,
παντού περιμένει η ευτυχία τα παιδάκια...
Ρίχνοντας στον ώμο το μικρό έλατο,
βαδίζει ο άγγελος με χαρά...
Κοιτάξτε μόνοι σας στα παράθυρα,-
μεγάλη γίνεται γιορτή!
Τα έλατα φωτίζονται με λαμπιόνια,
όπως γίνεται πάντα τα Χριστούγεννα.
Από σπίτι σε σπίτι βιαστικά
ο άγγελος άρχισε να περνά,
για να βρει εκείνο το παιδί που πρέπει
το έλατο του Θεού να χαρίσει.
Όμορφα κι υπάκουα
πολλά είδε παιδάκια,
του Θεού το έλατο σαν έβλεπαν
ξεχνούσανε τα πάντα κι έτρεχαν προς αυτό.
Το ένα λέει: «Αξίζω το έλατο αυτό!»
Ένα άλλο του φωνάζει:
«Μη συγκρίνεσαι μ' εμένα,
είμαι καλύτερος από σένα!»
«Όχι, εγώ είμαι καλύτερη απ' όλους
δικό μου είναι το έλατο αυτό!»
Ο άγγελος ήρεμα ακούει,
κοιτώντας τους με θλίψη.
Όλοι εναντίον όλων,
καθένας παίνευε μόνο τον εαυτό του,
τον ανταγωνιστή κοιτάζοντας με τρόμο
ή με μίσος φοβερό.
Βγήκε ο άγγελος στο δρόμο,
τρομαγμένος... «Θεέ μου!
Δίδαξε με πώς το δώρο το ανεκτίμητο
το δικό Σου να χαρίσω!»
Ο άγγελος στο δρόμο συναντάει
έναν μικρούλη -στέκεται τούτος και κοιτάει
το έλατο του Θεού-
και φλέγεται από ενθουσιασμό το βλέμμα του.
«Έλατο! Ελατάκι!», είπε χτυπώντας
παλαμάκια. «Τι κρίμα που δεν είμαι άξιος
το έλατο αυτό να πάρω,
μα ούτε κι αυτό για μένα είναι...
Να το πας όμως στην αδελφούλα μου
που στο κρεβάτι άρρωστη είναι.
Δώσ' της χαρά μεγάλη -
αξίζει το έλατο αυτό!
Άδικα να μην κλαίει!»
Ψιθύρισε στον άγγελο το αγοράκι
και ο άγγελος χαμογελώντας καθαρά
το έλατο του δίνει.
Θαύμα μεγάλο έγινε
αστέρια άρχισαν από τον ουρανό να πέφτουν
λάμποντας σμαραγδένια,
στου έλατου κάθισαν τα κλαδιά.
Φέγγει το έλατο, λαμποκοπά,
ουράνιο φέρει σημάδι·
τρέμει από ενθουσιασμό
ο έκπληκτος πιτσιρικάς...
Κι αγάπη έλαβε τόση
ο άγγελος, συγκινημένος δακρύζει,
στο Θεό κλαδάκι όμορφο
σαν δώρο ανεκτίμητο πήγε.
(μετάφραση από τα ρωσικά: Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης)
