Γράφει ο Μενέλαος Παπαδημητρίου «Πιδιά μ’ αγλήγορα να πιάστε τα γκεσέμια τώρα να τ’ αρματώσουμε…»
Το μεράκι του τσέλιγκα μπάρμπα Γιάννη Μερεντίτη (Γιάννη Καλόγρια τον φωνάζαμε) φαίνονταν στην αρματωσιά που έβαζε στα γκεσέμια του. Ήταν πανθομολογούμενο πως αγαπούσε και φρόντιζε το κοπάδι του καλύτερα απ’ τα παιδιά του.
... Αγόραζε τα καλύτερα κυπροκούδουνα στο Ξηρόμερο και όταν γύριζε την Άνοιξη, τον περίμενε πως και 
πως εκεί στο Καρνέσσι Λαγκαδίου Ανθηρού ο πατέρας μου Νικόλας Παπαδημητρίου (Νκόλα Κανάτας στο παραγκόμι) γιατί του ’φερνε και καπνό και τη Μεγάλη Πέμπτη κατά το έθιμο «αρμάτωναν με κυπριά ως και τρίγλωσσα τα γκεσέμια στα γίδια - ( ήταν τα μουνούχια τραγιά από 3 - 10 ετών) καθώς και με κουδούνια τα πρόβατα».
Μετά έβγαζαν τις καπνοσάκλες και έστριβαν τσιγάρες κι ακουρμαίνονταν τον ήχο με προσοχή. Έβλεπες στο πρόσωπό τους ικανοποίηση!!!
Εμείς ακούγαμε να τα λένε: Πω πω, καμπάνα ο κύπρος!!! Από τις Γκούρες θα ακούεται!!!
Και από τις Βασιλέκες Νικόλα θα ακούς τα πρόβατα!!!. Δε θα χάντς ποτέ το κοπάδι. Είδες κουδούνια που σου πήρα!!!
Νάσαι καλά Γιάνν και να μ’ πεις πόσο πλέρωσες και για τα κουδούνια και για τον καπνό, να στα δώκου.
(ένας γνήσιος διάλογος που τον άκουσα και τον τύπωσα στο νου από όταν ήμουν παιδί - τσοπανάκι).
Έγραψα τις εικόνες και τα λόγια αυτά στους παρακάτω στίχους:
Το αρμάτωμα
Γιάννη μ’ σαν χωριστήκαμε τον Αϊ Δημήτρη μήνα
και έφυγες για τα χειμαδιά να βγάλεις το χειμώνα
τώρα πούρθε η Άνοιξη και μέσιασε ο Απρίλης,
Γιάννη μ’ καλώς μας ήρθες!!!
Και τον καπνό αν μού ’φερες
μη με χασομερήσεις.
Νκόλα, καλώς ανταμωθήκαμε!!!
Έι σεις πιδιά μ’ αγλήγορα να πιάστε τα γκισέμια
τώρα να τ’ αρματώσουμε
να τς βάλουμε τους κύπρους,
στη βάκρα και στην κάλεσια να τς βάλουμε κουδούνια
νάν Μεγαλοπεφτίσια
ν’ αντιλαλούνε τα βουνά κι όλα τα κορφοβούνια!!!
Ιούνιος 1965
