Ομιλία του πρώην Προέδρου του Εμπορικού Συλλόγου Αγρινίου κυρίου Γιώργου Τζωρτζόπουλου.
Συνεχάρη τους διοργανωτές Ανυπόταχτο Αγρίνιο, τους εκδότες και την κυρία Αλέκα Μοσχονά. Καλωσόρισε στο Αγρίνιο τον συγγραφέα στον οποίο ευχήθηκε να είναι το βιβλίο του καλοτάξιδο και να γράφει πάντα την αλήθεια γυμνή. Κι αν βρεθεί κάποια στιγμή στην Αθήνα θα τον ακολουθήσει στους περιπάτους που διοργανώνει στα ιστορικά δρομάκια του κέντρου, και θα τον ξεναγήσει στα «άγνωστα λυχνάρια» από την αντίσταση 41-49 και βάλε, που ξέρει πολύ καλά, «από Μπενάκη μέχρι τέρμα Καπνικαρέας και Αβησσυνίας».
Για το βιβλίο, συνέστησε ο εισηγητής, να το αγοράσουν οι άνθρωποι, να το διαβάσουν και να το δωρίσουν γιατί πραγματεύεται ένα θέμα που κάποιοι αποφεύγουν σαν ο διάολος το λιβάνι…
Το κάθε ιστορικό βιβλίο και έρευνα-συνέχισε ο κύριος Τζωρτζόπουλος-είναι το αποτέλεσμα μετά από έρευνα και εκτιμήσεις που κάνει ο συγγραφέας και βγάζει τα συμπεράσματά του. Αλλά και ο αναγνώστης από την άλλη πρέπει να το ψάξει και την συνταύτιση του με το βιβλίο ή την διαφοροποίησή του πρέπει να την κάνει αχειραγώγητα.
Ταυτόχρονα ισχυρίζομαι ότι η καταγραφή, αποκάλυψη, ανάδειξη, προβολή και υπεράσπιση της ιστορικής αλήθειας, άρα και κάθε σχετικό βιβλίο δικαιώνεται όταν βοηθά και γίνεται εργαλείο για την γνώση του τότε και του μετά, του σήμερα και του αύριο.
Έτσι θα το προσεγγίσω, αξιοποιήσω και εργαλειοποιήσω. Δεν μου αρέσει βέβαια λόγω της μέρας αλλά δεν γίνεται αλλιώς, γι’ αυτό ούτε αφηγηματική αναφορά στα γεγονότα του Απρίλη του 44 θα κάνω, ούτε ονόματα ταγματασφαλιτών και συνεργατών σήμερα θα πω, άλλωστε ανάμεσά μας υπάρχουν πολλοί που καλά τα ξέρουν και ελπίζω θετικά να συνεισφέρουν.
Επέλεξα μάλλον να διαβάσω παρά ελεύθερα να μιλώ για νάμαι συνεπής στο χρονικό πλαίσιο.
Το βιβλίο πλούσιο σε υλικό και στοιχεία μιλά για Αθήνα και Πειραιά αλλά διαφωνώ με την άποψη και εκτίμηση αναγνωστών σε σχέση με την λαϊκή αντίδραση, αντίσταση, παθητική και μοιρολατρική στάση που διαχωρίζει σχεδόν το 41-42 με το 43-44.
Προσπερνώντας αλλά όχι αψηφώντας άποψη του Μανώλη Γκλέζου, ισχυρίζομαι ότι η άποψη που σχεδόν διαχωρίζει το 41-42 με το 43-44 παραγνωρίζει και υποτιμά ότι:
- Η μαύρη καταχνιά και τριπλή φασιστική κατοχή βρήκε το λαό της Πατρίδας…
- Το νικητή του Αλβανικού μετώπου προδομένο και παρατημένο να μετρά νεκρούς και σακατεμένους...
- Κομμάτι από το αστικό πολιτικό κατεστημένο να βουτάει το χρυσό και να φεύγει για διακοπές στην Αίγυπτο…
- Πληθωριστικό χρήμα, εκατομμύρια για ένα τσόφλι αυγό και σπίτια για ένα φλυτζάνι λάδι…
- Τα κάρα να μη φτάνουν να κουβαλάνε τους νεκρούς της πείνας…
- Καρτέλ μαυραγοριτών…
- Άλλο κομμάτι από το αστικό πολιτικό σύστημα και εκκλησιαστική ιεραρχία φόρα παρτίδα να συνεργάζεται, να υπηρετεί και να απολαμβάνει αλλά και κυρίως αυτό.
- Πρωτοπόρους λαϊκούς αγωνιστές, μέλη, στελέχη και ηγεσία του Κ.Κ.Ε. σε κάτεργα, Ακροναυπλίες, φυλακές, παρανομία και όσους είχαν στο χέρι να τους παραδίνουν στον κατακτητή…
- Παράνομοι και φυλακισμένοι για πολλά χρόνια για να μην ξεχνάμε τα Βενιζελικά ιδιώνυμα, τη δικτατορία Μεταξά κ.λπ.
Οι παράνομοι και δραπέτες Κομμουνιστές με πρώτο βήμα την Εθνική Αλληλεγγύη σώσαν κόσμο και τους αγκάλιασε ο λαός.
Χωρίς αυτό το προσάναμμα του 41-42 δεν θάχαμε το μεγαλείο της ΕΑΜμικής Αντίστασης του 43-44, τους λαϊκούς αγώνες και το Δημοκρατικό Στρατό. (θυμίζω από τον ύμνο του ΕΑΜ το πρώτο στοιχείο: Το ΕΑΜ μας έσωσε από την πείνα).
Η οικονομική συνεργασία προϋπήρχε της κατοχής όπως και η ιδεολογική και πολιτική ταύτιση. (Μην ξεχνάμε: Έλληνες ενάντια στους Μπολσεβίκους).
Ο αντικομουνισμός ήταν ο ομφάλιος λώρος για κατοχικές κυβερνήσεις, Γερμανοτσολιάδες, ταγματασφαλίτες, χαφιέδες, κουκουλοφόρους, Χίτες, Ράλληδες, Μπουραντάδες κ.λπ.
Και φυσικά ετυμολογικά ο όρος δωσίλογοι δεν υπάρχει για τις μέρες και τα έργα τους και σωστά το βιβλίο πέρα από το εξώφυλλο σαν συνεργάτες μέσα τους αναφέρει.
Και αυτό επίσης το γνώριζαν πολύ καλά και οι μαχητές της ΟΠΛΑ, που σώσαν πολλούς ξεπαστρέβωντας κάποιους από δαύτους, και ίσως είναι καιρός δίπλα στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ να προστεθεί η ΟΠΛΑ γιατί το αξίζει και της πρέπει.
Δεν θάταν καλύτερα π.χ. να μην της είχε διαφύγει από την ενέδρα ο Τολιόπουλος στην Αθήνα; Ο σφαγέας των 120, ο δολοφόνος της Δημάδη και άλλων, ο βασανιστής δεκάδων;
Οι πολιτικοί, οικονομικοί και ένοπλοι συνεργάτες δεν απολογήθηκαν, δεν δικάστηκαν, δεν πλήρωσαν. Αντίθετα Κυβέρνησαν.
Ξεπλύθηκαν και αξιοποιήθηκαν από το όντως δωσιλογικό πολιτικό σύστημα, αντάμα στήσαν τα Δεκεμβριανά, την Αμερικανό-Αγγλική επέμβαση και κατοχή, το πογκρόμ κατά των λυτρωτών της χώρας, τα μακρονήσια, τα εκτελεστικά αποσπάσματα, για τους ανώνυμους και επώνυμους Πλουμπίδηδες και Μπελογιάννηδες, το εθνικόφρων αφήγημα, τη βία τη νοθεία το παρακράτος, με φυσική παρουσία και αντικομουνιστική υστερία στελέχωσαν κρατικές και δημόσιες δομές, υπηρεσίες, υπουργεία, οργανισμούς, κατασταλτικούς μηχανισμούς καθολικά.
Ένα ένοχο πολιτικό σύστημα που πάσχιζε και πασχίζει ή να χαλκεύσει την ιστορία και την αλήθεια ή να την κρατά ενταφιασμένη.
Που θέλει και πασχίζει η πόλη να μην ξέρει, οι νέοι να αγνοούν ποιοί τους 60 της Γερμανικής απόφασης τους κάναν 120.
Ποιοι το χάραμα δολοφονούσαν και το βράδυ σταυροκοπιόταν στον επιτάφιο.
Ότι τους 120 τους εκτέλεσαν σαν κομμουνιστές οι ταγματασφαλίτες.
Τη ματωμένη γραμμή των αγωνιστών της λευτεριάς, που το αίμα της δεν έχει ξεραθεί ούτε και πρέπει να επιτραπεί αυτό.
Ποιοι και πως ξήλωσαν το Θανάση Κακογιάννη και το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης.
Το ξεβόλεμα μου όμως για το χαρακτηρισμό σαν δωσίλογοι των συνεργατών των κατακτητών τότε είναι γιατί δεν βρίσκω άλλη κατάλληλη λέξη γι’ αυτούς που στις μέρες μας κάνουν κουπε-πέ για τις Γερμανικές οφειλές, υπογράφουν μνημόνια, φτύνουν δημοψηφίσματα, αρπάζουν σπίτια του λαού, αφοπλίζουν τα νησιά για να δώσουν όπλα στους Ναζιστές ΑΖΟΦ, ταυτίζουν ΝΑΖΙ με κόκκινο στρατό, στηρίζουν γενοκτονίες και εθνοκαθάρσεις, σπέρνουν Αμερικανικές βάσεις, ξεπουλάν Δημόσιο πλούτο και υποδομές, έχουν κάνει την δήθεν φυλακή στούντιο για τις εκπομπές του Κασιδιάρη.
Και τέλος ο κύριος Τζωρτζόπουλος αναρωτήθηκε μήπως θα πρέπει να ξαναεκδοθεί το ημερολόγιο του 2017; Να γίνει πολυχρηστική αίθουσα Εθνικής Αντίστασης, συζητήσεων μελέτης και συλλογής ιστορικού υλικού;
Μήπως επίσης είναι καιρός για προγραμματισμό και οργάνωση ανοιχτών και συχνών συζητήσεων για να ξηλωθούν οι σοβάδες, να αποκαλυφτεί η πέτρα και το αρμολόϊ της ιστορίας της πόλης για να μην μπορούν ούτε καν να το σκεφθούν οι Μαγλίνηδες της παραχάραξης και του Γκεμπελισμού να ευνουχήσουν την αλήθεια.
Γιατί μόνο έτσι δεν θα ξανακουστεί κροτάλισμα την ώρα που χαράζει.
Ευχαριστώ και καλή κουβέντα.
----------ο-----------
Αυτά είπε ο εισηγητής κύριος Τζωρτζόπουλος και την σκυτάλη πήρε ο συγγραφέας κύριος Μενέλαος Χαραλαμπίδης.
