Ομιλία/τοποθέτηση της κυρίας Ανθής Παπαθανασίου (Ιστορικός):
«Λένε ότι διαλύεις έναν λαό αφαιρώντας τη μνήμη του. Το λέω αυτό, γιατί υπήρξε περίοδος που τα γεγονότα αυτά που αναγνωρίζουμε, τιμούμε και μας ορίζουν σήμερα, παραδόθηκαν στη σιωπή. Ένας αδελφοκτόνος πόλεμος, ο Εμφύλιος, που ακολούθησε και η προδοσία της πατρίδας απ’ αυτούς που τον υποκίνησαν, το κατασκευασμένο πεδίο αντιπαλότητας που επεβλήθη στους Έλληνες και τους χώρισε, μας απομάκρυναν για αρκετά χρόνια, από τις σπουδαίες εκείνες μνήμες.
Πέρασαν χρόνια απόλυτης σιωπής, που κλείνουν τον ομαδικό θάνατο της μνήμης ανθρώπων, ανάμεσα στο φόβο και τον πόνο. Για όλους αυτούς που γνώρισαν το κακό, εκείνα τα χρόνια που ακολούθησαν, θα έκλωθαν στα τυφλά μια αναπάντεχη πλοκή, που θα γινόταν το νήμα της μοίρας τους. Μιας μοίρας, σαν απώλεια της Προμηθεϊκής ψυχής τους κι αυτό, σαν προαπαιτούμενο για τη συντήρησή τους, σ’ εκείνη την πραγματικότητα της αναγκαστικής σιωπής.
Ίσως για να μην καταγγελθεί και να ξεχαστεί ότι ο συνεργάτης των Γερμανών, ταγματασφαλίτης δήμιος, Γεώργιος Τολιόπουλος, όπως και οι άλλοι υπάνθρωποι σαν κι αυτόν, πήρε και προαγωγή το 1949 και συνέχισε την επαγγελματική του πορεία στον Ελληνικό στρατό, ενώ ουδέποτε εκλήθη να καταθέσει για τα εγκλήματά του...
ΔΗΛΑΔΗ, την ίδια στιγμή που με το τέλος του πολέμου στη Νορβηγία εκτελούσαν τον στρατιωτικό και υπουργό Βίντκουν Κουίσλιγκ για εθνική προδοσία και σύμπραξη με τους ναζί σε βάρος του λαού της Νορβηγίας, ενώ το όνομά του παγκόσμια έγινε συνώνυμο του προδότη, και την ίδια εποχή που στη Γαλλία κατεδίκαζαν σε θάνατο για εθνική προδοσία το στρατηγό Φίλιππο Πεταίν, ήρωα του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου στη μάχη του Βερντέν κατά των Γερμανών, αλλά συνεργάτη τους στο Δεύτερο Παγκόσμιο, με ρόλο στη φασιστική και ντροπιαστική για τη Γαλλία, κυβέρνηση του Βισύ και άπειρα τέτοια παραδείγματα στην Ευρώπη, στην πατρίδα μας μοιράζονταν θέσεις και αξιώματα σε προδότες...
Μέρα μνήμης σήμερα, κι ας μην ξεχνούμε αυτό που ένας Γερμανός εγκληματίας πολέμου, είπε στη Δίκη της Νυρεμβέργης: «Δεν αρκεί να τα φορτώνετε όλα σ’ εμάς τους Γερμανούς, γιατί εμείς δεν θα μπορούσαμε να κρατήσουμε την Ευρώπη χωρίς την πολύτιμη βοήθεια των εγχώριων συνεργατών μας»...
Χρειαζόμαστε επομένως, μία πιο στέρεα βάση της ιστορίας. Μία επαναπροσέγγιση των ιστορικών συμβάντων».
Η κυρία Παπαθανασίου αναφέρθηκε και στον σημαντικό ρόλο των πανεπιστημίων της χώρας μας, που μέσα από ερευνητικά προγράμματα ανέδειξαν την προφορική μαρτυρία και τη βιωμένη εμπειρία σαν σημαντικό παράγοντα στην οργάνωση της εικόνας, των γεγονότων και της αλήθειας εκείνης της περιόδου.
Και πρόσθεσε για την καταγραφή των συμβάντων της εκτέλεσης των 120 που περιλαμβάνει το εξαιρετικό και χρήσιμο ιστορικό βιβλίο της κυρίας Τριανταφύλλου για την Κατίνα Χατζάρα.
Α.Κ.Κ.
